Przeżywający renesans sławy ksiądz Michał O. ze zgromadzenia sercanów był moją wielką fascynacją już lata temu, gdy można było jego nazwisko podawać w pełnym brzmieniu.
Teraz jednak jednego z najgłośniejszych egzorcystów, prezesa fundacji Profeto oraz autora porażających broszur o walce z Szatanem, musimy przedstawiać w tak umniejszający dla jego nietuzinkowego talentu sposób. Księdza O. zapuszkowano bowiem z powodu udziału w babilońskich przewałach kasy z Funduszu Sprawiedliwości, mającego pomagać ofiarom przestępstw, a który, jak wiadomo, pomagał ziobrystom trzymać władzę oraz jej wszystkie atrybuty.
Ksiądz O. okazał się jedną z tłustszych ryb w tym mętnym stawie, a dla mnie historia budowania przez niego monstrualnego ośrodka Archipelag w warszawskim Wilanowie, zwanego nowym Rydzykowem, stała się pretekstem, by wrócić do kilku jego książeczek oraz nagrań, w których obdarzony lubieżnym uśmiechem adorator Serca Jezusowego opowiada o swoich relacjach z Księciem Ciemności.
Wszyscy wyciągają księdzu O. nieszczęsny salceson, za pomocą którego wypędzał z opętanej dziewczyny demona wegetarianizmu, a przecież ma on jeszcze barwniejsze doświadczenia, jeszcze straszliwsze przeżył chwile niż tylko walka z diabłem bezmięsności. Zresztą pierwotnie miała być to kiełbasa, ale gdy demon zaczął wrzeszczeć: „Nie, tylko nie kiełbasa, nie waż się, ty klecho!”, egzorcysta postanowił diabła pognębić jeszcze czymś dla wegetarian obrzydliwszym, czyli salcesonem właśnie; dwa kawałki tej wędliny ksiądz O. wepchnął przemocą w usta kobiety. Ksiądz Michał dostawał nawet esemesy od Szatana, czym się nieprzytomnie chwalił, a to jest rzecz już niezwykła. Znajomość nieco niebezpieczna, ale jakże inspirująca!
Egzorcysta O. sam został opętany przez demona mamony, a jest to, powiadam wam, demon stokroć potężniejszy niż wszystkie demony wegetarianizmu razem wzięte.
Mam niepoparte badaniami, ale nieprzeparte przekonanie, że popularność egzorcyzmów spada dramatycznie, zapewne z powodu masowego odpływu wiernych z Kościoła. Najzwyczajniej zaczyna brakować opętanych, a rozliczni egzorcyści, rozplenieni niedawno jak barszcz Sosnowskiego, musieli się gwałtem przekwalifikować. Ksiądz O. przekwalifikował się na biznesmena. Już w dziełku „Ogarnij się!” pisał wyraźnie: „A wiecie, jakie jest piąte przykazanie kościelne? Dbanie o potrzeby materialne wspólnoty! Bo Kościół nie da rady funkcjonować bez środków materialnych. Profeto bez dużych nakładów finansowych nie miałoby szans, nie moglibyśmy ewangelizować, gdyby nie duże nakłady finansowe”. Sercanin zresztą nieraz żarliwie modlił się do Matki Bożej o przypływ pieniędzy i wyobraźcie sobie, że Najświętsza Panienka wysłuchiwała jego modłów – zawsze ktoś mu wręczył kopertę albo zrobił przelew ze swojej firmy. Ksiądz O. był więc przyzwyczajony, że znajdzie się dobry chrześcijanin i da mu potrzebną kasę, z pretensjami niech się prokuratura zwraca do Matki Bożej, a nie księdza Michała. Co nie zmienia tego, że egzorcysta O. sam został opętany przez demona mamony, a jest to, powiadam wam, demon stokroć potężniejszy niż wszystkie demony wegetarianizmu razem wzięte.
Pytanie brzmi: czy ksiądz O. to kliniczny, wyjątkowo ciężki przypadek mitomanii, czy też jest to największy dowcipniś w dziejach polskiego Kościoła, który wyłącznie dla hecy opowiadał o salcesonie i esemesach od Szatana, by zyskać rozgłos, jakiego głoszeniem ewangelii i prowadzeniem rekolekcji nigdy by nie zyskał? W pewnym momencie naszych dziejów najprostszym sposobem, by osiągnąć celebrycką sławę, było zostać głoszącym horrendalne brednie księdzem. I ksiądz O. bezceremonialnie opisywał w swoich książeczkach (np. w „Być jak Hiob”) swe przygody egzorcysty diecezji kieleckiej. Na przykład, kiedy to wypędzał demony z kobiety, która pod wpływem Złego wstąpiła do Hare Kriszna, a następnie do Greenpeace’u, Amnesty International i jeszcze kilku satanistycznych organizacji. Pomnijcie moje słowa: Szatan najchętniej manifestuje się jako obrońca zwierząt, przyrody oraz praw człowieka. Jedzcie więcej mięsa, a Szatan nie będzie miał z wami żadnych szans! Jedzcie mięso i nie występujcie z Kościoła, bo ksiądz O. przestrzega wyraźnie: ofiary opętań to nadzwyczajnie często ludzie, którzy dokonali apostazji. O tym, że fascynacja dzieci Harrym Potterem kończy się tragicznie, nie ma co wspominać – sam O. wyznaje wstrząśnięty, że nieraz musiał wypędzać z nieletnich „duchy Pottera noszące insygnia śmierci”.
Doczekał się ksiądz O. nawet wywiadu rzeki ze sobą, przeprowadzonego przez dziennikarzy o nazwiskach Czaja i Wilk.
Książka pod figlarnym tytułem „Egzorcyzm. Posługa miłości” wydana została, podobnie jak inne jego książki, przez oficynę pijarów, co świadczy o tragicznym uwiądzie intelektualnym tego zakonu, uważanego kiedyś za mocny w edukacji. Jest to dzieło fascynujące, bo dowiaduję się z niego – czytając o tym, jak diabeł wyszedł z opętanej i padł na kolana przed odprawiającym egzorcyzm biskupem – że „zły duch jest podporządkowany władzy Kościoła”. Od dawna podejrzewałem, że wszystkie złe duchy są na usługach Kościoła i padają na kolana przed biskupami, ale tutaj mam niepodważalny na to dowód. Znamienne też, że zawsze gdy złe duchy atakowały księdza O. fizycznie, to usiłowały zerwać z niego nie tylko sutannę, ale i całe ubranie, czyli rozebrać go do rosołu – były to demony zamieszkujące ciała kobiet, żeby nie było niedomówień.
W „Ogarnij się!” ksiądz O. ujawnia, że egzorcyzmował kobietę uzależnioną od narkotyków, a diabeł w tym momencie wkładał jej do kieszeni wielkie garście marihuany. Powiem wam, że gdybym był uzależniony od dragów, to natychmiast bym się zgłosił na egzorcyzmy, skoro podczas nich można dostać tyle towaru, i to za darmo. Ksiądz O. nawet uzdrawiał mimochodem: kiedyś zobaczył leżącą na posadzce kościoła kobietę i myśląc, że symuluje ona tzw. spoczynek w Duchu Świętym, powiedział: „Proszę pani, proszę wstać”. I co? Kobieta wstała, lecz przyszła później do zakrystii, mówiąc że była sparaliżowana po wypadku i dlatego leżała na podłodze, a jak usłyszała, że ksiądz do niej mówi: „Proszę wstać”, to wstała i paraliż zniknął. Co się więc dziwić, że księdzu O. dali sto baniek z Funduszu Sprawiedliwości? Kapłan ten po prostu ma olbrzymią siłę perswazji.
W ogóle w obecności księdza O. ludzie albo padają na ziemię plackiem, albo leżą na ziemi złożeni niemocą i jak tylko ksiądz O. się pojawi, to cudownie wstają. Jedna dziewczynka w szkole, gdzie O. był katechetą, padła na glebę, gdy jej ksiądz Michał zrobił kciukiem krzyżyk na czole, a jak już wstała, to wstąpiła do parafialnej grupy modlitewnej, choć wcześniej w ogóle nie chodziła do kościoła. O chłopaku z potwornie powykręcanym kręgosłupem, któremu w trakcie głoszenia Słowa Bożego przez księdza O. kręgosłup gwałtownie się wyprostował, czy o niedowidzącej kobiecie, której O. przywrócił wzrok, nie wspominam z powodu oczywistości tych historii. Ksiądz O. potrafił uzdrawiać nawet rośliny, na które ktoś rzucił urok – raz pobłogosławił więdnący storczyk i kwiatek od razu odzyskał wigor.
Takie cuda czynił O., więc urzędnicy od Ziobry też padali na ziemię na sam widok księdza Michała, a jak już się pozbierali z podłogi, to natychmiast brali się do dokonywania przelewów wprost do konsekrowanych rąk naszego sercanina. Sam ksiądz O. zaś będzie miał teraz niepowtarzalną okazję egzorcyzmować współwięźniów.
