Prezydent Andrzej Duda chce pokazać, że jest twardy i nie boi się budzących skrajne emocje decyzji. Decyzja o ułaskawieniu Roberta Bąkiewicza ściągnęła na niego jednak dwie fale krytyki. Pierwszą jest liberalne oburzenie, że sięgnął po łaskę, a drugą niedowierzanie twardej prawicy, że tylko częściowo odpuścił karę Bąkiewiczowi.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
W działaniach prezydenta Andrzeja Dudy na krajowym poletku ostatnią rzeczą, której można się doszukiwać, jest strategia. To bardziej reagowanie na bieżące wydarzenia i próba odnajdywania się w sytuacji – to także chwiejność i zmiany decyzji.
Podobnie też było w przypadku najgłośniejszej ostatnio decyzji Andrzeja Dudy: o ułaskawieniu Roberta Bąkiewicza, twórcy Ruchu Obrony Granic, a wcześniej szefa stowarzyszenia Marsz Niepodległości.
Prezydent czekał z ułaskawieniem Bąkiewicza aż półtora roku. Przez ten czas sprawa leżała. Duda nie sięgał po łaskę, choć wnioskował o nią minister sprawiedliwości prokurator generalny z minionego rządu PiS Zbigniew Ziobro. A może po części, ponieważ z Ziobrą jest skonfliktowany od lat. Bąkiewicz – choć Duda i on – są ludźmi z szeroko rozumianej prawicy, to jednak z różnych nurtów. Duda to konserwatywny inteligent z profesorskiej rodziny z Krakowa. Bąkiewicz to uliczny zapiewajło i trybun, z lukami w wykształceniu, narodowiec.
Skoro Duda czekał z ułaskawieniem, to znaczy, że nie był do niego absolutnie przekonany. A już to, że po łaskę sięgnął w dzień po tym, jak minister sprawiedliwości Adam Bodnar odwiesił (zawieszoną w 2023 r. przez Ziobrę) karę ograniczenia wolności (prac społecznych), wskazuje, że do ułaskawienia został przymuszony sytuacją.
Jakby to wyglądało? Przecież Duda dziękował Bąkiewiczowi za – jak twierdził – gotowość do obrony granic. Podobnie też prezydent elekt Karol Nawrocki wychwala i opiewa go jako patriotę broniącego granic. Kreowany na wielkiego patriotę miałby przez bezczynność Dudy wykonywać (przez rok 30 godzin miesięcznie) prace społeczne?
A po drugie: gdyby Duda nie ułaskawił Bąkiewicza, to zrobiłby to zaraz po zaprzysiężeniu prezydent Karol Nawrocki. Wtedy Duda wyszedłby na mięczaka.
I trzecie: Bąkiewicz mocno przystaje do PiS – partia Jarosława Kaczyńskiego z nim współpracuje i to coraz mocniej. Promotorem Bąkiewicza na Nowogrodzkiej jest zwłaszcza poseł Janusz Kowalski. W przyszłości, jak pisaliśmy w „Newsweeku”, Bąkiewicz może ponownie kandydować z list PiS w wyborach parlamentarnych zaplanowanych na 2027 rok.
Duda jednak tylko częściowo ułaskawiając Bąkiewicza i tak więc wyszedł na mięczaka w oczach twardszej od siebie prawicy. Lider ROG – na mocy decyzji prezydenta – nie musi pracować społecznie, ale musi zapłacić 10 tys. zł „Babci Kasi” (Katarzynie Augustynek). Zbigniew Ziobro, który wystąpił o łaskę dla Bąkiewicza, jest wręcz oburzony na głowę państwa. Według niego to skandal, że Duda nie w pełni ułaskawił Bąkiewicza.
Ziobro napisał: – Z niedowierzaniem przyjąłem decyzję prezydenta Andrzeja Dudy – ułaskawienie w tej sprawie nie powinno być „częściowe”! Robert Bąkiewicz jest niewinny. (…) W przyszłości doprowadzimy do pełnego uniewinnienia człowieka niesłusznie skazanego w tej sprawie. Tu nie ma miejsca na kompromisy ani połowiczne rozstrzygnięcia! To, że lewactwo dominuje w mediach i wrzeszczy na całe gardło (…), nie oznacza, że zakrzyczy fakty. Prawo nie może ugiąć się przed podszytym ideologiczną nienawiścią bezprawiem. Sprawiedliwość musi zatriumfować w pełni!
To samo mógłby powiedzieć Bąkiewicz, ale jemu nie wypada bić w prezydenta.
Duda chciał być twardy na koniec swojej prezydentury, ale akurat ws. Bąkiewicza stanął w rozkroku. Nie dość, że czekał półtora roku z łaską, to gdy już w końcu – przymuszony przez decyzję Bodnara, choć oczywiście nieintencjonalnie – ułaskawił Bąkiewicza tylko częściowo.