Polymita, znany również jako malowany ślimak kubański lub ślimak drzewny orientalny, jest gatunkiem dużego, ślimaka lądowego. Jest gatunkiem typowym dla rodzaju Polymita i występuje endemicznie we wschodniej Kubie, szczególnie w Parku Narodowym Alexandra von Humboldta. Te bajecznie ubarwione ślimaki żyją przede wszystkim w siedliskach przybrzeżnych w lasach subtropikalnych.
Ślimaki z Kuby mają niepowtarzalne muszle
Muszle tych ślimaków mogą osiągać wielkość ok. 20 mm. Są duże, błyszczące i bardzo jaskrawo ubarwione. Zazwyczaj mają jasnożółtą barwę z białym paskiem.
Jednak gatunek ten jest bardzo dobrze znany ze swojego kolorowego polimorfizmu – kolor muszli może różnić się w zależności od diety ślimaka. Tym samym ślimaki Polymita mogą przybierać barwy od brązowych, przez czerwone, po niebieskie. Niektórzy naukowcy twierdzą, że jest to rodzaj mechanizmu obronnego, który dezorientuje drapieżniki.
Niestety przez swoje piękno muszle ślimaków z Kuby są poszukiwane przez kłusowników i wykorzystywane do wyrobu biżuterii oraz różnych przedmiotów. W efekcie gatunek ten stał się zagrożony wyginięciem. Od 1943 r. jest też chroniony na mocy ustawy zakazującej jego eksportu z wyjątkiem przypadków uzasadnionych naukowo.
Ślimaki z Kuby zabijane przez piękno
Jak twierdzą badacze najbardziej zagrożonym gatunkiem jest Polymita sulphurosa, która ma limonkowo-zieloną barwę z niebieskimi płomienistymi wzorami wokół zwojów oraz jaskrawopomarańczowymi i żółtymi paskami na muszli.
Ich piękno przyciąga ludzi, którzy kolekcjonują i handlują muszlami. To właśnie to, co je wyróżnia i czyni interesującymi dla mnie jako naukowca, jest niestety również tym, co im zagraża
Muszle kupuje się i sprzedaje jako przedmioty dekoracyjne. Jednak każda pusta muszla była żywym zwierzęciem. Wywóz ślimaków lub ich muszli z Kuby bez zezwolenia jest nielegalny. Natomiast sprzedaż muszli w innych miejscach jest legalna.
Naukowcy na ratunek ślimakom
By zapobiec wyginięciu ślimaków Polymita, prof. Davison współpracuje z prof. Bernardo Reyes-Turem z Universidad de Oriente w Santiago de Cuba, biologiem zajmującym się ochroną środowiska. Celem projektu jest zrozumienie ewolucji tych ślimaków i dostarczenie informacji, które pomogą w ich ochronie.
Naukowcy z Uniwersytetu w Nottingham prowadzą badania genetyczne. Prof. Davison i jego zespół przechowywać próbki tkanki ślimaka w kriogenicznych zamrażarkach, aby je zakonserwować. W ten sposób mogą wykorzystać ten materiał do odczytania genomu ślimaka.
Badacze mają nadzieję, że uda im się odkryć sekrety, nim te kolorowe ślimaki wyginą na dobre.
