Hermann Göring ożenił się z Emmy w 1935 roku. Wciąż nazywał swoją ulubioną posiadłość Carinhall, ale inną willę myśliwską nazwał Emmyhall. Gdy po trzech latach małżeństwa żona urodziła Eddę, Göring rozkazał, by pięćset samolotów Luftwaffe urządziło powietrzną defiladę nad Berlinem (choć jak mówił, podwoiłby liczbę maszyn, gdyby Emmy urodziła mu syna).
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Mimo że inny więzień Norymbergi, wydawca Julius Streicher, insynuował w druku, że Göring był homoseksualistą, a ciąża Emmy była wynikiem sztucznego zapłodnienia, Kelley twierdził: „jestem przekonany, że córka urodzona przez jego żonę była dzieckiem samego Göringa”. Obserwując, jak bardzo zależało Göringowi na korespondencji z Emmy, Kelley był pewien, że ich małżeństwo było szczęśliwe i opierało się na autentycznym uczuciu, a nie na politycznej kalkulacji. Jako wierna i wspierająca żona jednego z czołowych nazistów Emmy Göring dzieliła też odpowiedzialność za zbrodnie reżimu. Sama przeszła ciężką próbę po aresztowaniu męża, gdy przebywała w zamku Veldenstein. Pewien amerykański żołnierz przyniósł jej fałszywą wiadomość, że wojskowy sąd amerykański uwolnił Göringa od wszelkich zarzutów i już niedługo do niej powróci.
Za tę radosną nowinę Emmy nagrodziła go szmaragdowym pierścieniem. Jednak wkrótce potem inny żołnierz powiedział jej – w złej woli albo z niedoinformowania – że jej mąż został rozstrzelany. Mimo to zachowała dumną postawę, godną żony marszałka Rzeszy. Edda zaś wspominała ojca i robiła dobre wrażenie jako starannie wychowane i grzeczne dziecko. Kelley miał dość zawodowego doświadczenia, by traktować Göringa i innych więźniów z Norymbergi tak samo jak pacjentów „z cywila”, bez zdradzania swej opinii o ich przerażających czynach. Nie wdając się w oceny przeszłości, zachęcił Göringa i jego kolegów nazistów do swobodnego wypowiadania się na temat ich rządów i roli, jaką odgrywali w reżimie. Marszałek Rzeszy, któremu brakowało czyjejś uwagi, cieszył się, że ma inteligentnego rozmówcę. Podczas kilku ich rozmów Göring opowiadał o swym emocjonalnym przywiązaniu do zwierząt. Podobnie jak wielu innych myśliwych kochał swoją zdobycz, dlatego zadbał o zmiany w niemieckich regulacjach dotyczących spraw leśnych i łowieckich, tak by zapewnić zwierzynie humanitarne traktowanie. Przeforsował też przepisy zabraniające wiwisekcji. Ci, którzy je pogwałcili, lądowali w obozach koncentracyjnych. Kelley, jako lekarz, nie aprobował skutków niemieckich przepisów antywiwisekcyjnych dla ochrony zdrowia i rozwoju ratujących zdrowie szczepień. „W Niemczech jest więcej dyfterytu niż gdziekolwiek indziej na świecie, a to dzięki Hermannowi Göringowi i jego zakazowi produkcji szczepionki przeciwdyfterytowej”, zauważył. Amerykański psychiatra próbował pogodzić empatię marszałka wobec innych gatunków żywych z jego okrucieństwem wobec tak licznych przedstawicieli własnego gatunku.
Ten człowiek wykorzystywał swoją uprzywilejowaną pozycję, by chronić psy i koty, a jednocześnie prowadził bezwzględne czystki wśród swoich przeciwników, głosząc, że ma do tego prawo, nie oglądając się na procedury prawne. A w dodatku jako szef Luftwaffe autoryzował bombardowania ludności cywilnej. W 1940 roku, podczas inwazji na Holandię, kazał przeprowadzić nalot na centrum Rotterdamu, w wyniku którego zginęło co najmniej tysiąc cywilów, a osiemdziesiąt pięć tysięcy straciło dach nad głową. A był to tylko jeden z licznych podobnych przypadków. Dla przyjaciół, dla jego rodziny nic nie było za dobre. Ale poza tym niemal nic się nie liczyło. Kelley składał powoli w umyśle obraz swojego najwyższego rangą pacjenta. Wysiłki Göringa, by stać się wzorowym więźniem i prezentować się w najkorzystniejszym świetle, robiły swoje. Czas, jaki ze sobą spędzili, pozwolił Kelleyowi docenić urok i „znakomitą, sięgającą wyżyn inteligencję” Göringa. Ten nazista był dowcipny, charyzmatyczny, kulturalny i miał przy tym świetne maniery. Wszystkie te przymioty nie zamykały jednak Kelleyowi oczu na wrodzoną złośliwość marszałka Rzeszy. Kelleya intrygowała „zdolność Göringa do prowadzenia najbrutalniejszej nawet polityki”.
Marszałek Rzeszy cieszył się, że może tak często rozmawiać na różne tematy – od wojskowych zagadnień taktycznych po nadchodzącą zimną wojnę. Göring interesował Kelleya, a więzień to dostrzegał. Niemiec wolał bystro myślącego Amerykanina od reszty personelu więziennego; psychiatra był chyba jedyną osobą w więzieniu, której Göring zdawał się do pewnego stopnia ufać. Pewnego razu Kelley zapytał marszałka, czy podzielał stanowisko partii nazistowskiej co do rasowej niższości nie-Aryjczyków. „Nikt nie wierzył w te bzdury”, zadeklarował Göring. „Gdy zauważyłem, że te »bzdury« kosztowały życie prawie sześciu milionów ludzi, Göring dodał: »No dobrze, to była skuteczna propaganda polityczna«”, wspominał Kelley. Z tej wymiany zdań psychiatra wyciągnął wniosek, że więzień wykazywał „kompletny brak poczucia moralności”. Göring chciał się zrewanżować Kelleyowi za uwagę, jaką mu poświęcał. Podczas jednego ze spotkań w celi zaoferował psychiatrze, że zapisze mu imponujący szmaragdowy pierścień, który marszałek miał przy sobie w chwili aresztowania. Sam wyceniał go na pół miliona dolarów. Kelley odpowiedział, że nie może przyjąć tak cennego prezentu, a poza tym łupy wojenne marszałka Rzeszy już do niego nie należały. Göring wyglądał na zranionego, ale „nie zabolało go to, że stał się biedakiem, lecz to, że jakiś leszcz powstrzymał go od czegoś, co sobie zaplanował”, wspominał później Kelley. „No dobrze, mam coś równie dobrego”, powiedział Göring i podpisał Kelleyowi swoje zdjęcie formatu 20,32 na 25,4 centymetra w pełnej gali mundurowej.
Fragment książki „Norymberga. Oczami psychiatry” Jacka El-Hai
