Chociaż chciałam jak strusica schować głowę głęboko w jakieś nieruchome piaski, to się okazało, że od ojczyzny nie ma ucieczki.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
NW 33/2025
Foto: Newsweek
Wszędzie cię ona znajdzie i znienacka dopadnie, jak w opowieściach o osobach, które całe życie są ścigane albo ścigają i nawet śpią z jednym okiem otwartym. Ale wracając do strusiej metafory, to znowu sama, na własnym przykładzie, zrozumiałam, że jak się nawet łeb jako tako zagrzebie, to cały czas można zostać kopniętą we wręcz odwrotną część ciała.
Wszystko przez tygodnik „Newsweek Polska”, w którym powodowana głęboką troską dwa tygodnie temu napisałam, że nie do końca rozumiem logikę premiera Donalda Tuska, oraz zapytałam, czemu rekonstrukcja rządu została przeprowadzona właśnie teraz i czemu jest właśnie taka. Fragment felietonu został opublikowany na FB, a pod nim rozkwitły komentarze, według których między innymi ponoszę wyłączną winę za triumfy PiS i Konfederacji. Sama nie umiem nawet rządu zrekonstruować, a premiera się czepiam. Lepiej by było, gdyby takie mądrale jak ja wzięły się wreszcie do roboty, a nie nadawały zza biurka. Były tam też pytania bardzo poważne, za które dziękuję i na które chciałabym na serio odpowiedzieć: po której ja właściwie jestem stronie? Czemu zamiast krzepić i wspierać, zajęłam się tą najgorszą rzeczą na świecie, czyli symetryzowaniem? Czy ja naprawdę chcę, żeby wróciły rządy prawicowych populistów?
Zaczynając od ostatniego: nie chcę. Ale – w nawiązaniu do pozostałych – właśnie dlatego, kiedy nie rozumiem decyzji i powodów działania polityków, to o nie pytam. Wydaje mi się, że tworzenie fasadowej jedności tam, gdzie brakuje nam jednoznacznego zrozumienia, jest szkodliwe. Bo fasady mają to do siebie, że bardzo łatwo się kruszą. I jeśli nie będzie za nimi mocnej ściany, wspartej na trwałym fundamencie, to całość naszej politycznej budowli okaże się niezwykle krucha. Brak namysłu, krytyki, pytań nas osłabia, nie wzmacnia. Jeśli skupiam uwagę na jakimś zagadnieniu, nie robię tego po to, żeby się po nim prześlizgnąć, przyklepać i udawać, że nie widzę żadnych problemów. W mojej pracy rzetelność, szczerość i zaangażowanie to podstawa. Ma to swoje konsekwencje. I nie, nie chodzi o to, że ja się dzięki napisaniu tekstu lepiej poczuję. Nie chodzi również o to, żeby lepiej poczuli się moi czytelnicy i moje czytelniczki. Chodzi o to, żeby pracować najlepiej, jak się umie, nawet kosztem czyjegoś zadowolenia.
W tak zwanej debacie publicznej różne strony różnych sporów lubią sobie przypominać (a właściwie może bardziej wypominać) przypowieść o źdźble, które widzimy w oku bliźniego, i belce, której nie zauważamy we własnym. Ta przypowieść jest o tyle nieaktualna w Polsce roku 2025, że każde zauważenie, że coś się po demokratycznej stronie sceny politycznej dzieje nie tak, jest automatycznie traktowane jako najobrzydliwszy rodzaj zdrady: symetryzm. Tym słowem karze się każde wyjście poza binarny schemat skłóconych obozów politycznych i ich plemiennej wojny. Tymczasem mam poczucie, że właśnie teraz, w obliczu narastających zagrożeń wewnętrznych i tych z zewnątrz, mamy, być może, jedną z ostatnich szans na to, żeby sobie przypomnieć nie o tym, co oddziela nas od siebie politycznym murem, ale o tym, co mamy ze sobą wspólnego. Myślę sobie ostatnio sporo o wierszu dla dzieci, który Julian Tuwim napisał po wojnie, kiedy władze komunistyczne postanowiły zrobić z niego głównego poetę PRL. Ten wierszyk pamiętam z podręcznika, z bardzo wczesnej podstawówki, a może jeszcze z przedszkola. Nosi tytuł „Wszyscy dla wszystkich” i jest o tym, że potrzebujemy siebie nawzajem i że dla dobra wspólnego wszyscy musimy pracować. Murarz buduje piekarnię, w której piekarz piecze chleb, żeby krawiec nie był głodny i mógł im obu uszyć ubrania. To jest oczywiście uproszczone, lewicowe i dla dzieci, ale ma w sobie bardzo ważne przesłanie: niech każdy robi swoje najlepiej, jak umie, a dzięki temu wszystkim będzie się lepiej żyło.
Karol Nawrocki, który właśnie objął urząd prezydenta, już w dniu inauguracji wygłosił z głowy osiem przemówień i – jak podaje demagog.pl – nie dotrzymał sześciu obietnic. Nie złożył w Sejmie zapowiadanych projektów ustaw. Z Wawelu miał się po raz pierwszy w III RP na cześć nowego prezydenta ponieść dźwięk dzwonu Zygmunt, ale się w końcu nie poniósł, bo mimo zgody abp. Jędraszewskiego część dzwonników odmówiła pojawienia się w pracy, twierdząc, że decyzja o uruchomieniu najważniejszego polskiego dzwonu była motywowana politycznie i oni się z tym wewnętrznie nie zgadzają.
