To on wsadzał dzieci imigrantów do klatek. Dziś najbardziej wpływowy doradca Trumpa pomiata technomiliarderami i realizuje plan uczynienia Ameryki krajem ludzi białych.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Dzieci siedziały w drucianych klatkach, do spania miały na podłodze gołe materace i folię termiczną zamiast kołder. Chłopców między 10. a 17. rokiem życia umieszczono w starym hipermarkecie Walmartu. Witał ich mural przedstawiający Donalda Trumpa na tle Białego Domu i amerykańskiej flagi plus cytat z książki „Sztuka interesu”: „Czasem przegrywając bitwę, znajdziesz sposób wygrania wojny”. Logo sieci zastąpił wizerunek wschodzącego słońca oraz napis: „Casa Padre” (Dom Ojca). Menu więzienne: kurczak, mrożone warzywa, fabrycznie krojone owoce w zaspawanych kubkach, chlebopodobny Wonder Bread.
Tabliczki po angielsku i hiszpańsku ostrzegały, że nie wolno rozmawiać, wstawać bez pozwolenia strażnika, dawać jedzenia kolegom. Nieliczne okna zakrywała czarna siatka. Każdy osadzony dostawał dwa T-shirty, trzy pary skarpetek, tyleż majtek, koszulkę polo i dżinsy. Po wieczornej kontroli boksów, o godz. 21 gasło światło jarzeniówek. Dzień zaczynał się o 6 rano od godzinnej gimnastyki.
Najwspanialsza demokracja świata. Rok 2018.
Przedszkolaki za kratami
Strategię przymusowego dzielenia rodzin wymyślił ówczesny szef Rady Polityki Wewnętrznej Białego Domu Stephen Miller. Uznał, że perspektywa rozłąki z dziećmi czy wręcz ich utraty odstraszy rodziców od nielegalnego przekraczania granicy. Cynicznie wykorzystał maluchy do szantażowania imigrantów, którzy nie tylko szukali lepszych zarobków, ale często — jak przybysze z Hondurasu, Salwadoru lub Gwatemali — uciekali przed bezprawiem i przemocą.
Teoretycznie funkcjonariusze CBP (Straży Granicznej) oraz ICE (Biura Ścigania Przestępstw Imigracyjnych i Celnych) mieli prawo internować nieletnich powyżej 5. roku życia. Młodszych niż 10 lat winni oddawać rodzinom zastępczym. Z reguły jednak przedszkolaków kierowano do ośrodków dla dziewcząt, które umiały się nimi zająć — zmieniać pieluchy, pomagać przy kąpieli. Zdarzało się, że trafiały tam dwulatki. Czasem rodziców deportowano, a dzieci zostawały, bo Miller zarządził dzielenie, lecz nie pomyślał o łączeniu.
Część nieletnich zagubiła się w biurokratycznym labiryncie. Jeśli funkcjonariusz pomylił jedną literę nazwiska lub cyfrę numeru ewidencyjnego, dzieciak praktycznie tracił tożsamość, bo sam nie zdołał wytłumaczyć, kim jest. Dom Ojca mieścił 1186 pensjonariuszy, wkrótce rząd pozwolił zakwaterować blisko 1600. W pobliskim Tornillo zbudowano miasteczko namiotowe dla 360 dzieci — bez bieżącej wody i klimatyzacji, choć temperatura przekraczała nierzadko 38 st C.
Dziennikarze wpuszczeni do dwóch „internatów” dostali zakaz fotografowania, filmowania i nagrywania dźwięków. Kierownictwo powołało się na przepis o ochronie prywatności dotyczący osób poniżej 18. roku życia z zarzutami prokuratorskimi. Dopiero zarejestrowane ukrytą kamerą wideo portalu ProPublica uświadomiło najbardziej nawet pozbawionym serca i wyobraźni zwolennikom twardej polityki imigracyjnej, co dzieje się za kratami. Wszystkie dzieci rozpaczliwie płakały, mały chłopiec zawodził w kółko: „Ja chcę do tatusia…”.
6-letnia dziewczynka próbowała wytłumaczyć, że zna numer telefonu cioci, która na pewno ją zabierze, więc bardzo panów prosi, by zadzwonili. Powtarzała tę formułkę wielokrotnie, jak kazała mama, a jedyną odpowiedzią był „dowcipny” komentarz funkcjonariusza CBP: „Cały chórek tu mamy, tylko dyrygenta brakuje”. Republikanie z Kongresu stwierdzili, że bezwarunkowe poparcie dla Trumpa w tej sprawie zaszkodzi im podczas wyborów środka kadencji, i pierwszy raz stanęli okoniem.
Bezduszne praktyki potępiły wszystkie cztery emerytowane pierwsze damy USA plus Melania Trump. Oświadczyła, że „nie może patrzeć na to, co się dzieje”, i zachęciła „obie siły polityczne do znalezienia kompromisu”. Republikanka Laura Bush napisała w „Washington Post”: „Polityka zerowej tolerancji jest nieludzka, niemoralna i łamie mi serce.” Prezydent został zmuszony do odwołania dekretu Millera. Podobnie jak wcześniejszego — współautorstwa doradcy — o niewpuszczaniu do USA obywateli siedmiu krajów islamskich, m.in. uchodźców z Syrii. Co znamienne, zakaz nie obejmował państw, w których Trump robi interesy: Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Egiptu.
Ameryka w ruinie
Podczas pierwszej kadencji Trumpa Miller pełnił funkcję ważną, lecz nie eksponowaną. Kształtował strategię Białego Domu, walczył o wpływy z doradcami o mniej radykalnych poglądach. Wykosił wszystkich, trwał u boku szefa przez cztery lata chude po przegranych wyborach, a jesienią zeszłego roku wyszedł zza kulis. Agitował twardy elektorat, reprezentował sztab zwycięzcy na antenie Fox News. Przemówił własnym głosem, którego dotychczas użyczał prezydentowi, pisząc jego najważniejsze przemówienia. Między innymi wygłoszone ku zdumieniu publiczności na konwencji republikanów, która 19 lipca 2016 r. przyznała Trumpowi partyjną nominację.
Przypomnijmy główne tezy, gdyż obaj panowie wciąż je lansują. Kraj popadł w ruinę. Polityka zagraniczna to pasmo upokorzeń. Wielki biznes, mainstreamowe media, lobbyści manipulują skorumpowanym systemem, nie dając szans ciężko pracującym Amerykanom. Strach wyjść na ulicę. Lawinowo rośnie liczba zabójstw, bandyci bezkarnie strzelają do policjantów. Nielegalni imigranci zalewają kraj, mordują obywateli, gwałcą obywatelki. Spadają zarobki, podatki należą do najwyższych na świecie. Tak źle nie było nigdy w historii. Ale Trump ma plan: Ameryka ponad wszystko. Koniec z polityczną poprawnością. Amerykańskość — nie globalizm — stanie się dewizą władzy.
Mało kto znał wówczas nazwisko Millera. Osiem lat później, 27 listopada 2024 r., właśnie on beształ Marka Zuckerberga wezwanego do Mar-a-Lago. Ostrzegł trzeciego z najbogatszych ludzi planety, że ma szansę uczestniczyć w wielkich i nieuchronnych przemianach, lecz na warunkach Białego Domu — musi wesprzeć wojnę z multikulturowością i nienawistnym DEI (różnorodność, równość, integracja). A miliarder oświadczył, że nigdy nie lubił systemów preferencyjnych sprzecznych z duchem wolnej konkurencji, i zwalił winę za nadmierną inkluzywność Facebooka na zwolnioną w 2022 r. Sheryl Sandberg.
Po dywaniku u Millera wyrzucił moderatorów, którzy sprawdzali zgodność postów z faktami. Zastąpili ich — podobnie jak na X Elona Muska — użytkownicy. Wpisy propagujące polityczne kłamstwa, teorie spiskowe, mowę nienawiści itp. mogą opatrywać krytycznymi komentarzami, których nikt nie czyta. Dlatego jesteśmy dziś bez ograniczeń bombardowani nie tylko dezinformacją skrajnej prawicy czy propagandą Putina, ale również ofertami pseudosklepów, które biorą pieniądze i nie wysyłają towaru, bo nigdy go nie miały.
Uszy spuścili po sobie wszyscy technomiliarderzy przywołani przez Millera do porządku. Przeszli na stronę rządu, który gwarantuje deregulację i gigantyczne ulgi podatkowe, w zamian żądając jedynie posłuszeństwa. Nic to, że przepisy antymonopolowe mające przeciwdziałać powstaniu w USA oligarchii uchwalono ponad sto lat temu. Obecna administracja wykorzystuje je wyłącznie do szantażowania firm, które jeszcze podskakują. Głównie medialnych, jak CBS, ABC, Paramount, Disney, Skydance Media. W efekcie posady stracili komicy Stephen Colbert i Jimmy Kimmel — zatrudniony ponownie, gdy widzowie zaprotestowali przy użyciu portfeli, rezygnując z 1,7 mln subskrypcji Disney+, Hulu i ESPN.
Miller pełni funkcje wicekierownika kancelarii Białego Domu oraz doradcy ds. bezpieczeństwa wewnętrznego, co umożliwia nadzór i koordynowanie wszystkich działań ministerstw czy rządowych agencji dotyczących polityki wewnętrznej. Jednak w przypadku szarych eminencji oficjalne tytuły nie mają znaczenia, uprawnień nie regulują przepisy. Starszy doradca kontroluje także współpracę między Białym Domem a Kongresem i nadal pisze bądź redaguje przemówienia prezydenta.
Rasizm nie istnieje
Nominalnie kancelarią dowodzi pierwsza w dziejach kobieta, sympatyczna Susie Wiles. Ale to Miller rozstawia dworzan po kątach, ustala plan zajęć szefa, wskazuje, kto stanie przed najwyższym obliczem, jakie raporty trafią na pierwsze biurko Ameryki. Jeżeli przywódca USA nie lubi zaprzątać sobie głowy administrowaniem, kierownik personelu zyskuje podobne kompetencje jak europejski premier. Żelazną ręką rządzili: H.R. Haldeman (Nixon), Alexander Haig (Nixon, Ford), James Baker (Reagan, Bush senior).
„Nazywam Stephena »mózgiem Trumpa« — powiedział dziennikarzom „New York Timesa” eksspiker Izby Reprezentantów Kevin McCarthy. — Właśnie on, będąc wówczas osobą prywatną, zmobilizował republikanów do przeforsowania w ustawie budżetowej Bidena z 2023 r. środków na walkę z nielegalną imigracją”. Cztery lata spędzone poza Białym Domem poświęcił na planowanie kolejnej kadencji, nawiązywanie bliskich stosunków z prominentnymi ustawodawcami, gwiazdami prawicowych mediów i sponsorami oraz przesuwanie w społecznej świadomości dopuszczalnej granicy szykan wobec nielegalnych imigrantów. Ludzie, którzy dekadę temu znali go jako szeregowego pracownika senackiego biura Jeffa Sessionsa, nie mogą uwierzyć, że zaszedł tak wysoko.
Dlaczego Trump ufa 40-letniemu ideologowi nie mniej niż własnym synom i zięciowi? Bo doradca pochodzi z bogatej rodziny, nie wymienia układów na zyski, szczerze wierzy w idee MAGA. Jak nikt inny umie to, co chodzi szefowi po głowie, wyrazić słowami, których ten samodzielnie by nie znalazł. Wyczuwa zamiary Trumpa i bezkrytycznie realizuje linię. Słowem nie protestował, gdy Musk przekonał prezydenta, by utrzymać wizy pracownicze H-1B dla cudzoziemców budujących potęgę Doliny Krzemowej. A jednak ostatecznie Biały Dom ogłosił, że taka wiza będzie kosztować pracodawcę 100 tys. dol.
Przodkowie Millera — białoruscy Żydzi — uciekli do USA przed pogromami po zabójstwie cara Aleksandra II. Ojciec pomnożył majątek, inwestując w nieruchomości. Matka jest pracownicą socjalną z powołania, zarabiać nie musi. Mały Stephen przeżył polityczną iluminację, czytając w siódmej klasie magazyn „Guns & Ammo”. Wielbił Ayn Rand, która tropiła komunistów z Hollywood, a do rangi najwyższej cnoty podniosła „zdrowy egoizm”. Jej najpopularniejsza powieść „Atlas zbuntowany” opowiada o rewolcie przemysłowców zaszywających się w górach, by stworzyć wolnorynkową utopię. Tym sposobem „zatrzymują motor świata” zdegenerowanego, roszczeniowego, pełnego pasożytów, którzy zamiast konkurować na rynku pracy, wolą brać świadczenia wypracowane przez kapitalistyczną elitę.
W liceum Miller pisał, że rasizm to wymysł lewactwa, a segregacji rasowej nigdy w USA nie było. Jednocześnie usprawiedliwiał czystki etniczne, czyli przymusowe deportacje Indian tzw. Szlakiem Łez. Przychylił się do niesławnej opinii ekssekretarza edukacji Williama Bennetta, który orzekł, że gdyby dokonać aborcji wszystkich czarnych dzieci, wskaźniki przestępczości gwałtownie by spadły, niestety to niemoralne. Przed rozpoczęciem kariery w administracji Miller współpracował z Breitbart News — internetową tubą zwolenników supremacji białego człowieka, antyfeministów, homofobów, islamofobów, neofaszystów, publikującą teksty typu: „Wolisz, by twoje dziecko chorowało na feminizm czy raka?” albo „Antykoncepcja robi z kobiet straszydła i wariatki”. Poglądów nie zmienił, zyskał możliwość przekuwania ich na politykę rządu.