— Jestem tak wychowany, że sobie sam wszystko w życiu robiłem. W związku z tym wiem, co to znaczy pracować i wiem, co to znaczy zapracować, a w polskim Kościele te rzeczy się rozchodzą — mówi w podcaście „Rachunek sumienia” ks. Wojciech Pełka.
"Chciałem być księdzem innym. Dziś płacę za to cenę"
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
W najnowszym odcinku podcastu Magdalena Rigamonti i Tomasz Sekielski wraz ze swoim gościem ks. Wojciechem Pełką zastanawiają się nad kryzysem powołań. Duchowny wskazuje dwa powody.
— Zaczęło się 21 lat temu, kiedy w polskim szkolnictwie zaczęto wprowadzać system trójkowy. Miał on nowego człowieka, który już nie pamięta komuny, przygotować do tego, żeby w dorosłym życiu umiejętnie zmieniał pracę, a więc żeby nie przywiązywał się jak kiedyś do jednej pracy na całe życie, tylko żeby był elastyczny — opisuje pierwszą przyczynę. — Ale nikt wtedy nie pomyślał, że to, co dotyczy systemu pracowniczego, przełoży się na budowanie relacji.
Jego zdaniem „młodzi ludzie nie potrafią się wiązać na dłużej”: — Widać, że boją się podejmowania decyzji, które będą wiązały ich na dłużej albo nawet do końca życia — jak w przypadku przyjmowania sakramentów — małżeństwa czy kapłaństwa.
Kryzys powołań w Kościele? „Są dwa powody”
— Natomiast druga rzecz to niewątpliwie wizerunek Kościoła — przyznaje ks. Pełka, dodając, że wizerunek ten „jest w dalszym ciągu nieogarnięty przez Episkopat”. Nawiązał do ogłoszonej przez biskupów przed dwoma tygodniami decyzji, że przy tworzeniu kościelnej komisją ds. pedofilii abp. Wojciecha Polaka zastąpi bp Sławomir Oder. Zwrócił uwagę, jak długo już sprawa się ciągnie, uznając, że „ofiary są w dalszym ciągu traktowane niepoważnie”, a ostatnia decyzja może być dla wiernych nieczytelna.
— Tym bardziej że na czele tego zespołu stanął człowiek, o którym Tomasz Terlikowski — publicysta jakby nie było konserwatywny, nawet katolicki — pisze, że to osoba, która odegrała niechlubną rolę w kwestii wyjaśniania tego, co Jan Paweł II robił, a czego nie robił, jeśli chodzi o pedofilię. Czy w ogóle zauważał ten problem? Czy go zwalczał? Czy tuszował? — dodał Tomasz Sekielski.
— Ten temat został głęboko pominięty w całym procesie beatyfikacji i kanonizacji Jana Pawła II — przyznał ks. Pełka. — Warto byłoby wskazać, kto w otoczeniu Jana Pawła II powodował, że te sprawy w ogóle nie wyszły na jaw.
— Stanisław Dziwisz — powiedziała wprost Magdalena Rigamonti.
Ksiądz: Chciałem być inny, spotkał mnie ostracyzm
Gość podcastu opowiada, że „jako młody chłopak był zaangażowany w wolontariat przy Kościele”. — Widziałem księży w różnych sytuacjach, bardzo różnych sytuacjach — mówi, ale szczegółów nie chce zdradzać. — Chciałem być księdzem innym — wspomina. — Dzisiaj płacę dość dużą cenę za bycie innym.
Jak to cena? — Ostracyzm — mówi wprost ks. Pełka. — Pomijanie, czasem przykładanie opinii, które nigdy nie miały miejsca, pakowanie mnie w takie czy inne klimaty polityczne, do których ja nie jestem w ogóle przywiązany. A więc budowanie wizerunku, który jest wizerunkiem, który się omija. Ale cóż, po 25 latach bycia księdzem wiem, jak to smakuje, ale nie zraża mnie to.
Ks. Pełka przyznaje, że „co do tego, że jest na właściwym miejscu, ma pewność”, gorzej, jeśli chodzi o „ludzi, z którymi żyje”. Co to za ludzie? — Różni — mówi. „Czasem ma wrażenie, że nie są na właściwym miejscu”, a jeśli to jednak ich miejsce, to powinni mieć, chociaż „przepracowane problemy”, ludzie, którym bycie kapłanami daje „poczucie dla niego nieuzasadnionej wyższości”.
— Klerykalizm w Polsce jeszcze jest bardzo mocno obecny, ponieważ ksiądz to jest ktoś. I czasem zastanawiam się, kiedy słyszę takie, czy inne kazania, skąd się to bierze?
Dopytywany przez Rigamonti, jakie kazania ma na myśli, odpowiada: — Kazania, które bardzo mocno układają ludziom życie.
Ks. Pełka wspomina, że był kiedyś przełożonym, miał pod sobą kilku księży. — Musiałem przez trzy lata dwa razy w tygodniu gotować, bo nie stać nas było na kucharkę — opowiada. — W pewnym momencie nie wytrzymałem i zapytałem się moich współbraci: jak to jest? Jak nie ma pani sprzątaczki, to zarastacie brudem, kiedy nie ma kucharki, nie potraficie sobie zrobić jedzenia, nie potraficie obsłużyć pralki, ale idziecie niedziela w niedzielę do konfesjonału i układacie ludziom życie? Mnie się to nie składa. Jestem tak wychowany, że sobie sam wszystko w życiu robiłem. W związku z tym wiem, co to znaczy pracować i wiem, co to znaczy zapracować, a w polskim Kościele te rzeczy się rozchodzą. Owszem, łatwo się mówi o pewnych wymaganiach, ale żeby mówić o wymaganiach, trzeba sobie je samemu stawiać.
Czym jest „Rachunek sumienia”?
Kościół. Dla jednych skompromitowana instytucja cynicznie wykorzystująca religię jako narzędzie do zarabiania pieniędzy. Dla drugich opoka oraz źródło wszelkiego dobra i miłości. „Rachunek sumienia” to nie jest podcast tylko o Kościele. To podcast o ludziach, na których kariery, a czasem i na całe życie, wpływ miała (lub nadal ma) instytucja, jaką jest Kościół katolicki. Jeśli nie macie w sobie uczuć religijnych, koniecznie posłuchajcie. Jeśli je w sobie macie — posłuchajcie tym bardziej.
