Ukraińska dziennikarka od starszej pani usłyszała, że jest „ruską k****”. Kiedy rozmawiała z przyjaciółką, nieznany mężczyzna zaczął je wyzywać i krzyczeć, żeby w Polsce mówiły po polsku.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Dziennikarka Zoriana Varenia uważa Polskę za swój drugi dom. Tu studiowała, potem wróciła do Kijowa, ale uciekła stamtąd po wybuchu wojny. Mieszka w Warszawie już dziewiąty rok, pracuje w radiu.
W ostatnim czasie trzy razy została zaatakowana przez Polaków. Pod słynną palmą na warszawskim Nowym Świecie starszej pani nie spodobało się, że mówi po ukraińsku. Złapała ją za rękę i nazwała „ruską k*rwą”. Innym razem Zoriana rozmawiała w autobusie z przyjaciółką, a nieznajomy mężczyzna zaczął je wyzywać i krzyczeć: „W Polsce mówcie po polsku!”. Kiedy odpowiedziały, że owszem, mówią i to biegle, zaczął je wyzywać i narzekać, że przyjechały do Polski. Nikt nie zareagował. Kolejny mężczyzna podszedł do niej po panelu na konferencji i wyszeptał do ucha, że „jest banderówką i ma sp******* do siebie”.
Zoriana długo zastanawiała się, czy o tym wszystkim pisać. Bała się hejtu. W końcu wrzuciła smutny post na Facebooka, dostała mnóstwo wsparcia. Znajomi pisali, że gdyby byli obok w czasie tych wszystkich okropnych sytuacji, to wzięliby ją w obronę. Nie byliby obojętni. Inni zapewniali, że kobieta jest dla nich ważna i są z niej dumni. Wyrażali nadzieję, że nie da się zastraszyć, bo tu jest jej miejsce. Ma prawo tu żyć. Ktoś napisał, że bardzo mu przykro i prosi o wybaczenie. Inny dodał smutno: „Przepraszam za Polskę”.
Wybuch wojny w Ukrainie: czas pomagania
Ja też przepraszam za Polskę. Przepraszam nie tylko Zorianę, ale wszystkich, którzy przyjechali do nas, uciekając przed bombami spadającymi na ich domy. Myśleli, że wojna to wystarczający powód, by sąsiedzi Polacy przyjęli ich z otwartymi rękami, pozwolili tu zamieszkać. Przez chwilę rzeczywiście tak było. Zaraz po rosyjskiej agresji na Ukrainę w lutym 2022 r. byliśmy chyba najbardziej gościnnym narodem świata. Zapraszaliśmy Ukraińców, głównie matki z dziećmi, do swoich domów, karmiliśmy ich i pomagaliśmy stanąć na nogi. Organizowaliśmy zbiórki żywności i leków, kupowaliśmy drony dla walczących żołnierzy i wysyłaliśmy je na front.
To był dla nas piękny czas. Byliśmy wtedy dumni z siebie, chwaliliśmy się naszą gościnnością i hojnością. Mogliśmy pochwalić się, że jesteśmy dobrymi sąsiadami i ludźmi.
Dziś po tamtych emocjach nie ma śladu. Zgasła już dawno chęć pomagania, teraz prędzej ponarzekamy, że szkoły są przepełnione, bo za dużo w nich ukraińskich uczniów, a ich mamy zabierają nam pracę i jeszcze wyciągają ręce po zasiłki. I nie chcemy słuchać argumentów, że szkoły sobie dobrze poradziły z dodatkowymi uczniami, a ukraińskie mamy płacą tutaj podatki, że mają ogromny wkład w polską gospodarkę: od początku wojny obywatele Ukrainy założyli w Polsce 77,7 tys. jednoosobowych działalności gospodarczych i 11,3 tys. spółek z ukraińskim kapitałem. Jak wynika z szacunków UNHCR z czerwca 2025 r., wpływ uchodźców z Ukrainy na PKB Polski w 2024 r. wyniósł ok. 2,7 punktów procentowych.
Propaganda nienawiści wobec imigrantów
O tym wszystkim nie pamiętamy, bo przez te trzy lata od czasu wybuchu wojny nasłuchaliśmy się polityków, głównie Konfederacji, którzy wzbudzali w nas niechęć do przybyszów z Ukrainy. Powtarzali, że Polacy nie mogą być frajerami, którzy tylko dają, nie oczekując niczego w zamian, a Polska powinna się skupić na własnych interesach, zamiast pomagać Ukrainie. Krzyczeli na wiecach: „Stop ukrainizacji Polski”, a Ukraińców nazywali banderowcami.
Tak właśnie została nazwana Zoriana. A mężczyzna, który jej to wyszeptał do ucha, zapewne posłuchał wcześniej Sławomira Mentzena, Grzegorza Brauna lub Krzysztofa Bosaka. Może widział uczestników Marszu Niepodległości, którzy szli ulicami Warszawy z transparentami: „Tu jest Polska, a nie Ukropolin” i krzyczeli: „Polska dla Polaków”.
Tak działa nienawistna propaganda. Powoli zalęga się w ludzkich mózgach i każe im krzyczeć do młodej dziewczyny, że ma wracać do swojego kraju. Do kraju, w którym wciąż trwa wojna, na domy lecą rosyjskie bomby, a na ludzi polują drony. Jak można o tym zapomnieć? Zresztą ona ma tu od lat swój dom, jest jedną z nas. Ma prawo tu być.
Takie samo prawo mają wszyscy ci, którzy zdecydowali, że tu będzie teraz ich życie. Może na chwilę, a może na zawsze. Nie pozwólmy, by działa im się u nas krzywda. A Zorianie po prostu powiedzmy: „Przepraszamy za Polskę”.