Lewica i PSL kończą rozmowy o projekcie ustawy o związkach partnerskich. Szczegóły dogadują sami liderzy partii, bo negocjacje między polityczkami odpowiedzialnymi za ustawę nie dały rezultatu przez prawie dwa lata. Tylko czy na pewno przy głosowaniu oba kluby będą za? Z nieoficjalnych rozmów wynika, że może być z tym problem.
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Media przyłapały liderów lewicy i PSL w czasie spotkania w sejmie. Zostali wreszcie zmuszeni, by powiedzieć coś o postępie prac nad ustawą o związkach partnerskich.
— Ktoś wypuścił szczura o tym spotkaniu i wcale nie dobrze się stało. Dlatego trzymaliśmy to w tajemnicy, żeby nie było tego gadania dookoła, żeby państwo z obu naszych klubów nie zdążyli się pokłócić, zanim pokażemy w ogóle projekt ustawy — denerwuje się polityk ludowców.
Koniec bójek na Twitterku
Problem polega na tym, że nadal nie zmieniły się stanowiska najbardziej radykalnych polityków po obu stronach barykady. Marek Sawicki, reprezentujący mocno konserwatywne skrzydło PSL, nadal mówi „nie”, a Anna Maria Żukowska jako przedstawicielka progresywnego skrzydła lewicy powtarza „wszystko albo nic”.
— Mówiąc w skrócie, chodzi nam przede wszystkim o to, żeby się Sawicki z Żukowską nie bił na Twitterku — podsumowuje trudne polityczne pertraktacje jeden z naszych rozmówców.
Ale wszystkie przecieki wskazują, że to PSL osiągnie większy sukces. Ustawa o związkach partnerskich bardziej przypomina zapisy o statusie osoby najbliższej niż o faktycznych związkach partnerskich. Jak słyszymy, wszystkie dyskusje między partiami zaczynały się od wymiany konkretnych argumentów i propozycji, ale w końcu dochodziły do momentu, kiedy trzeba było sobie zadać pytanie: „czy chcemy się bić dla samego bicia się, czy chcemy coś załatwić z Nawrockim?”. Podobno partie uznały, że skończył się już etap dyskusji o tym, co robić i trzeba po prostu zrobić cokolwiek, co pozwoli mówić o sukcesie.
— Nikt nikogo tutaj nie pokonał, nie ma żadnego triumfalizmu. Kropka nad i zostanie postawiona w przyszłym tygodniu i zrobią to liderzy — ucina pytania Urszula Pasławska z PSL.
Co zawiera projekt ustawy o związkach partnerskich?
O projekcie ustawy wiadomo, że będzie złożony jako projekt rządowy. O konkretnych zapisach politycy na razie mówią niechętnie, głównie z obawy, że cały potencjalny sukces utonie w roztrząsaniu szczegółów.
Wiemy jednak, że w projekcie ustawy zrezygnowano z uregulowania pieczy. Oznacza to, że dzieci urodzone w tęczowych rodzinach nadal będą według polskiego prawa miały jednego rodzica. Uregulowane zostaną natomiast sprawy dotyczące zmiany nazwiska, wspólnoty majątkowej czy opodatkowania.
— Jak będziemy się skupiać na adopcji dzieci, to naprawdę od razu możemy się wycofać, bo to będzie wyłącznie rytualne okładanie się pałkami, a nic z tego nie wyniknie — tłumaczą politycy zaangażowani w prace.
Lewica we wszystkich rozmowach podkreśla, że nie traktuje tej ustawy jak pierwszego kroku. Rozumie, że musi się posunąć i że część postulatów jest po prostu nie do przyjęcia dla ludowców i nie tylko.
— To są dobre rozmowy, które doprowadzają nas do tego, że powinniśmy ten projekt przegłosować w Sejmie do końca roku. Najważniejsze jest to, że trzy miliony obywateli, które żyją w nieformalnych związkach, doczekają się sformalizowania związków na bazie tej ustawy, bo one będą zalegalizowane — przekonuje poseł Tomasz Trela.
Co na to prawica?
Na projekt czekają także politycy prawicy. Część Konfederacji była jeszcze kilka miesięcy temu skłonna rozmawiać o wspólnym rozliczaniu podatkowym czy dziedziczeniu po partnerze. Prawo i Sprawiedliwość od początku odrzuca w ogóle przyjęcie związków partnerskich.
— Póki nie ma projektu, bardzo ciężko na ten temat rozmawiać — zastrzega poseł konserwatywnego skrzydła PiS Bartłomiej Wróblewski (to on złożył do TK wniosek, który w konsekwencji doprowadził do zaostrzenia prawa do aborcji).
— W tej dyskusji, mimo że odbywa się pod hasłem związków partnerskich, każda ze stron mówi o różnych sprawach. Jedni mówią o jakichś w gruncie rzeczy kosmetycznych zmianach w prawie cywilnym, drudzy o konkurencyjnej dla małżeństwa instytucji związków partnerskich, a są też tacy, którzy mówią, że w gruncie rzeczy chcą odtworzyć instytucję małżeństwa tylko podmienić nazwę. Zobaczymy projekt, to będziemy dyskutować, ale rzeczywiście wygląda na to, że PSL postawiło na swoim, a lewica zostaje z niczym — dodaje.
Pytam Wróblewskiego, czy nie sądzi, że związki partnerskie są instytucją, która może wzmocnić rodzinę, bo w tej chwili jedna piąta polskich dzieci rodzi się poza małżeństwem. W odpowiedzi słyszę, że takie wyjście może tylko pogłębić kryzys małżeństwa. Tyle że instytucja małżeństwa już od dawna jest w kryzysie i raczej nic nie zapowiada jej renesansu. A odpowiedzią na pewno nie są próby zakazania czy utrudniania rozwodów, które podejmował PiS.
— Czy rzeczywiście drogą do zmiany sytuacji, do poprawy jakości relacji między ludźmi są zmiany w prawie? — zastanawia się poseł Wróblewski — Problem społeczny jest coraz większy i Polska nie jest żadnym wyjątkiem, dotyczy on wszystkich państw nawet tych bardziej tradycyjnych niż Polska.
Największy kłopot z ustawą o związkach partnerskich jest taki, że dokładnie na tym samym etapie była półtora roku temu i pół roku temu. Wtedy też rzekomo wszystko było dogadane, obie strony deklarowały daleko idące ustępstwa, a projekt miał być procedowany „już za chwilę”. Na koniec okazało się jednak, że różnice między radykalnymi stronnictwami są kompletnie nie do pogodzenia.