Pierwszy raz mówię głośno, o tym, co mnie spotkało. Najważniejszą rzeczą jest powstrzymanie nadużyć i ukaranie sprawców. Przemoc seksualna jest jedną z najbardziej okrutnych form ranienia psychiki kobiety, czasami na zawsze.
Urodziłam się na Słowacji, dorastałam w rodzinie dotkniętej chorobami psychicznymi, alkoholizmem i przemocą domową. Moi rodzice byli w większości nieobecni.
Przez całe dzieciństwo byłam maltretowana: od szóstego do 17 roku życia byłam ofiarą wykorzystywania seksualnego z rąk przyjaciela rodziny. Nikt nigdy go nie powstrzymał.
Wciąż pamiętam potworny niepokój i koszmary, które miałam za każdym razem, gdy przychodził do naszego domu, a także sceny horroru, o których chciałabym zapomnieć. Pamiętam dzień, w którym zrobił mi nagie zdjęcia. Byłam nastolatką. To jedno z najmroczniejszych wspomnień, które wciąż rezonują w mojej głowie.
To, co mnie wówczas spotkało, dziś możliwe jest na znacznie większą skalę. Generowanie przez sztuczną inteligencję deepfake nudes może dotknąć wszystkich — od licealistek po Taylor Swift, Margot Robbie czy Selenę Gomez. Każda kobieta może przeżyć taką oszałamiającą traumę.
„Wszystko dzieje się bez twojej zgody”
Problem ten jest szczególnie dotkliwy dla nastolatków. Niemal każdego dnia pojawiają się informacje o nieletnich dziewczętach, które padły ofiarą wygenerowanego przez sztuczną inteligencję porno. W konsekwencji są zastraszane w szkole, stają się ofiarami cyberprzemocy.
Istnieje wspólny mianownik między niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych a wykorzystywaniem seksualnym za pomocą sztucznej inteligencji. W obu przypadkach wszystko dzieje się bez twojej zgody i wiedzy.
Wyleczenie się z tego, przez co przeszłam, było niezwykle trudne. Tego rodzaju okrucieństwo popełnione na dziecku pozostawia psychiczny ślad, który jest prawie niemożliwy do wyleczenia — jest to forma zła, której nie mogłam ogarnąć przez lata.
Kiedy przypominam sobie, jak mnie krzywdzono, widzę siebie leżącą w łóżku, drapiącą paznokciami o ścianę w nocy, wiedząc, że mężczyzna, który mnie napastował, był w pobliżu i mógł przyjść do mojego pokoju w każdej chwili. Skrobanie paznokciami o ścianę było jedynym psychologicznym ujściem, jakie mogłam znaleźć. Byłam dzieckiem, nie miałam nikogo, kto mógłby mnie chronić.
Leczenie zajęło mi bardzo dużo czasu. Przez lata przeżywałam retrospekcje tego, co przeżyłam, zadając sobie nieznośne pytanie: jak ktoś mógł zrobić coś tak okropnego? Po dniach depresji następowały noce pełne wstrząsających koszmarów. Myślałam, że nigdy się nie skończą.
„Nie chcę, by ktoś przechodził przez to, co ja”
Ale w końcu przestały mnie nękać. Zostałam dziennikarką. Dziś relacjonuję z najbardziej nieprzyjaznych części świata historie łamania praw człowieka. Od przeprowadzania wywiadów z ofiarami gwałtów w Libii po pisanie historii o zbrodniach wojennych przeciwko kobietom i dzieciom w Ukrainie.
Uświadomienie sobie, że byłam ofiarą, było najtrudniejszą rzeczą w moim życiu. Dlatego poświęciłam swoją karierę obronie praw człowieka. Nie chcę, aby jakakolwiek dziewczyna musiała przechodzić przez to samo, co ja.
Dziś po raz pierwszy w życiu mówię głośno, o tym, co mnie spotkało. Najważniejszą rzeczą jest powstrzymanie nadużyć i ukaranie sprawców. Ponieważ zarówno amerykańscy, jak i europejscy legislatorzy wzywają do wprowadzenia nowych przepisów kryminalizujących cyberprzemoc i cyberpornografię, chcę podkreślić potrzebę natychmiastowego i niezwłocznego działania.
Jest to szczególnie dotkliwe, ponieważ wiele krajów wciąż boryka się z luką prawną dotyczącą cyberprzemocy, a przypadki, w których nie postawiono żadnych zarzutów po takim ataku, są liczne — jeden z nich miał niedawno miejsce w Kanadzie.
„Chcę chronić inne kobiety i dziewczęta”
Ciała dziewcząt nie są przedmiotem. Wstyd związany z popełnianiem aktów wykorzystywania seksualnego powinien pozostać po stronie sprawców, a nie ofiar. Konsekwencje prawne dla sprawców powinny być natychmiastowe i poważne.
Przemoc seksualna jest jedną z najbardziej okrutnych form ranienia psychiki kobiety, czasami na zawsze. Jest to również broń wojenna. Nie powinniśmy pozwolić, aby cyberporno stało się nową formą brutalizacji, traumatyzowania i uciszania kobiet, zwłaszcza że każda kobieta na świecie może w mgnieniu oka stać się celem takiej przemocy.
Przez wiele lat zajmowałam się przemocą wobec kobiet na całym świecie. Odważne kobiety na całym świecie, które podzieliły się ze mną swoimi historiami, zainspirowały mnie do podzielenia się własną historią. Pokazały mi, dlaczego dzielenie się osobistymi świadectwami może być potężnym narzędziem inspirującym do zmian.
Nigdy nie zapomnę historii Fily, uchodźczyni, którą spotkałam na pokładzie statku organizacji pozarządowej na Morzu Śródziemnym, gdy dokumentowałam akcję ratowania osób tonących na niezdatnych do żeglugi łodziach w poszukiwaniu Europy.
Fily powiedziała mi, że została zgwałcona zbiorowo w Libii, a mężczyzna filmował całą scenę. Pomimo bólu i strachu, powiedziała, że chce, aby ludzie o tym wiedzieli. „Chcę chronić inne kobiety i dziewczęta” — powiedziała. Podziwiałam jej szczerość i odwagę.
Kobiety, które spotkałam na całym świecie, zainspirowały mnie do zabrania głosu. Jeśli uda mi się pomóc dać nadzieję choć jednej kobiecie i poprawić prawa kobiet w przestrzeni cyfrowej, to już samo to będzie wielkim osiągnięciem.
Sara Cincurova jest dziennikarką zajmującą się prawami człowieka, konfliktami i prawami kobiet. Pisała między innymi dla The Guardian, BBC News, The New York Magazine, Al Jazeera i Der Spiegel.
Wszystkie wyrażone poglądy są poglądami autorki.
Tekst opublikowany w amerykańskiej edycji „Newsweeka”. Tytuł, lead i skróty od redakcji „Newsweek Polska”.
