Warszawska PO jest zupełnie zaskoczona tym, jaką burzę sama rozpętała. W partii słychać słowa o “końcu pewnej epoki” i fatalistyczne przewidywania, że jeśli tak dalej pójdzie, to nawet w swoim bastionie będzie trzeba walczyć o głosy. “W końcu zostanie nam tylko Wilanów” – przewidują zaskoczeni skalą problemu politycy PO.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Próba przeforsowania nocnej prohibicji w Warszawie przeistoczyła się w bratobójczy ogień i walkę frakcji w Platformie Obywatelskiej. Odbiła się tak szerokim echem, że teraz partia martwi się, co to może oznaczać na przyszłość, i czy właśnie ta zupełnie niewinna i nieskomplikowana na pierwszy rzut oka sprawa nie stanie się początkiem bardzo poważnych zmian w mieście.
To, że “Warszawa jest platformerska”, to praktycznie dogmat, z którym od prawie 20 lat nikt nie dyskutuje. Ostatnim prezydentem miasta niewywodzącym się ze środowiska PO był wybrany w 2002 r. Lech Kaczyński. Ale i tak wybrany głosami wyborców POPiS-u, który już za trzy lata miał zacząć rządzić w całej Polsce, wygrywając z lewicą. Potem była Hanna Gronkiewicz-Waltz i Rafał Trzaskowski. Dwie dekady bez kontrkandydatów, którzy na poważnie mogli zaszkodzić kandydatom z szyldem PO.
Bo Warszawa to nie cała Polska, jak słyszy się w każdej kampanii, Warszawa jest bardziej liberalna i bardziej lewicowa. W ostatnich wyborach prezydenckich Trzaskowski (42 proc. w pierwszej i 68 proc. w drugiej turze) wygrał tu bezdyskusyjnie, ale w I turze 16 proc. głosów dostali wspólnie kandydaci lewicy Adrian Zandeberg (8,48 proc.) i Magdalena Biejat (7,46 proc.).
Prohibicja w Warszawie. „Wywaliliśmy się sami”
I nagle stało się coś bardzo zaskakującego. Warszawscy radni PO tego nie zrozumieli. Jakby od 20 lat nie wychodzili z Pałacu Kultury i Nauki, jakby nie wiedzieli, że o ile narracja “Trzaskowski przegrał, bo jest zbyt lewicowy” może być częściowo prawdziwa, jeśli weźmiemy pod uwagę głosowanie w całej Polsce, to już dla samej Warszawy nie da się być zbyt lewicowym. Warszawiacy “kochają” Trzaskowskiego właśnie za jego “lewackie” pomysły – ścieżki rowerowe, parki, strefy bez samochodów, sprawną komunikację i to, że wielkie miasto staje się coraz bardziej przyjazne.
Ale miejscy radni PO jakby wreszcie otrząsnęli się ze swojego lewicowego wizerunku, jakby odetchnęli z ulgą, uznając, że w końcu mogą przestać udawać. Są i zawsze byli konserwatystami, dla których prezentowana przez ruchy miejskie i lewicę wizja miasta, jest co najmniej uciążliwa. Ze swoim myśleniem o tym, jak ma wyglądać dysząca smogiem stolica, zatrzymali się z gdzieś w połowie lat 90. i nie chcą się stamtąd ruszyć.
I nie byłoby w tym nic specjalnie dziwnego, gdyby nie to, że wyborcy Platformy żyją już w 2025 r. i chcieliby miasta, w którym “żyje się lepiej”. Spora część warszawskich polityków największej spośród partii rządzących z niepokojem patrzy na to, co właśnie dzieje się w radzie miasta. “Nikt nam nogi nie podstawił, wywaliliśmy się sami” – mówią. I dodają: „Ciekawe, jak mocno sobie ryj rozbijemy”. Bo wyborcy mogą nie zrozumieć tej wojny ani tego, dlaczego w Olsztynie można wprowadzić zakaz sprzedaży alkoholu, a w stolicy już nie.
– Obawiam się, że za cztery lata będzie trzeba się mocno napocić, żeby wygrać wybory. Już przyzwyczailiśmy się do tego, że mamy to w I turze, a tu może być problem – niepokoją się nasi rozmówcy.
Nie chodzi już tylko o sprzedaż alkoholu w Warszawie
Może być. Do tej pory ruchy miejskie były traktowane w stolicy trochę jak kwiatek do kożucha, bo w sferze kampanijno-wyborczej wybory warszawiaków są emanacją ich poglądów na politykę centralną. Tyle że do następnych wyborów samorządowych są jeszcze cztery lata, a więc dokładnie w połowie kadencji kolejnego Sejmu. Emocje wyborcze nie będą się pokrywać z tymi ogólnopolskimi. W stolicy może wyrosnąć jakiś lewicowy czy lewicujący ruch, który zdecydowanie lepiej trafi w gust wyborców niż zasklepiona w sobie Platforma.
W dodatku radni Warszawy chyba nie rozumieją, jak potężne zmiany nastąpiły w polityce przez ostatnie pięć lat. I nie chodzi nawet o poglądy wyborców, ale o to, jak istotnym elementem prowadzenia polityki stały się media społecznościowe. Panie i panowie zamknięci na posiedzeniach rady miasta nie wiedzą, że istnieje świat influencerów, którzy brylują w serwisach społecznościowych i oceniają ich na bieżąco.
Nie zauważyli na przykład, że nie wpuścili na posiedzenie rady miasta Olgi Legosz, influencerki zaangażowanej w walkę z reklamami alkoholu i edukację antyalkoholową. Po prostu zamknęli jej drzwi przed nosem, co zobaczyły tysiące jej followersów. Część zakorzenionych w samorządzie graczy powtarza jak mantrę: „nie takie bryły przed nami były i nie takie wojny wygrywaliśmy”, a przy okazji wspominają aferę reprywatyzacyjną, która bardziej zaszkodziła partii w Polsce niż w samej Warszawie. W ogóle odrzucają argument, że gdyby wtedy istniały media społecznościowe w takiej formie jak dziś, to sprawa wyglądałaby zupełnie inaczej.
Małpki zostają, jaskółka wylatuje z Warszawy
Lokalni politycy partii rządzącej popełnili w tej sprawie masę błędów, które mogą zemścić się na całej formacji. Nie wiedzą ani dlaczego tak się upierają, ani jak swój upór wyjaśnić. Z otoczenia Marcina Kierwińskiego słyszymy, że chodzi o to, że nocna prohibicja po prostu nie ma sensu, bo najwięcej zgłoszeń jest popołudniami i wieczorem, a nie w nocy. Ale taki komunikat z warszawskiej PO nie wyszedł. Od niektórych polityków miejskich też zresztą słyszymy, że nie rozumieją do końca, o co chodzi, ale martwią się o swoje miejsce na liście i dlatego nie dyskutują.
Wracając do politycznej historii, PO i PiS w 2002 r. poszły razem do wyborów samorządowych, zapowiadając utworzenie wspólnego rządu w kolejnym rozdaniu sejmowym. Kiedy w 2005 r. koalicja rozpadała się jednak w Warszawie z hukiem, wielu komentatorów wskazywało, że jeśli nie potrafią sobie poradzić wspólnie z polityką miejską, to nie poradzą sobie z utworzeniem rządu. Nie poradzili sobie. Warszawa była pierwszą jaskółką tego, co może się wydarzyć. Wielu polityków, z którymi rozmawiamy, mówi, że “historia lubi się powtarzać”, i zastanawia się, czy ta awantura nie zwiastuje końca rządów partii w stolicy, i czy przypadkiem nie jest to zapowiedź poważnej przebudowy polskiej sceny politycznej.
