Do zaskakujących kandydatów w wyborach prezydenckich jesteśmy przyzwyczajeni, ale do tej pory były to jednak zaskoczenia głównie intelektualne,. Teraz mamy kandydata, który całkiem niedawno zdejmował w lesie koszulę, żeby stanąć naprzeciwko półnagich chuliganów innej drużyny. Pytanie, czy miejsce, w jakim jesteśmy jako demokracja sprawi, że będzie to postrzegane jako jego zaleta czy też wada.
„Szlachetny męski sport”
Początek filmu Patryka Vegi „Pitbull. Nowe porządki”. Wstrząsająca scena ataku kibiców Lecha Poznań na pociąg, w którym jadą kibice warszawskiej Legii. Pociąg zatrzymuje się na pustkowiu. Zdjęcia z drona pokazują, jak podbiegają do niego uzbrojeni mężczyźni w kominiarkach. Wpadają do wagonów, wyciągają po kolei ukrywających się w przedziałach kibiców Legii. Syn granego przez Bogusława Lindę szefa mokotowskich kiboli zostaje pobity tak brutalnie, że doznaje uszkodzenia mózgu. Wątek jest co prawda zdecydowanie przerysowany, ale pokazuje, jaką siłą jest nienawiść między kibicami klubów polskiej Ekstraklasy.
Rok 1993. Kibic Pogoni Szczecin ginie zadźgany nożem przez kibica Cracovii przed meczem Polska-Anglia w Chorzowie. Podczas samego meczu dochodzi do regularnej bitwy na murawie.
10 lat poźniej na ulicach Wrocławia ścierają się kibole Śląska Wrocław z hoolsami Arki Gdynia. Ale nie są sami. To starcie dwóch sojuszy. Po stronie Śląska stoją kibole Lechii i Wisły, a po stronie Arki Lecha i Wisły. Ginie jeden kibic, policja zatrzymała ponad 200 osób.
Rok później. Mecz Ruch Chorzów-ŁKS Łódź. Zamieszki rozpoczynają się w przerwie meczu. Kibice atakują policję. Do szpitala trafia kilkudziesięciu funkcjonariuszy, 12 radiowozów zostaje zniszczonych.
Dosłownie miesiąc później kibole Legii po zdobyciu mistrzostwa demolują własne miasto. Po nieudanej próbie włamania do sklepu zaczynają atakować policję. Poszkodowanych jest ponad 50 funkcjonariuszy, ponad 200 osób zostaje zatrzymanych.
W ciągu roku w starciach kiboli w Krakowie ginie 8 osób. Kolejne lata to rozróby wszędzie, gdzie pojawiają się polskie drużyny. Litwa, Słowacja, Dania, Włochy… Korespondent „The Times” pisze, że Polacy są gorsi niż znani z agresji brytyjscy chuligani.
Kibiocowska nienawiść idzie w poprzek miast i regionów. I wcale nie skończyła się we wczesnych latach dwutysięcznych. Miesiąc temu policja uniemożliwiła ustawkę przy A1. Jadący 17 samochodami kibice Lechi mieli zamiar bić się z ekipą z Torunia. Mieli przy sobie kominiarki i ochraniacze na zęby.
O takich starciach Karol Nawrocki mówi „szlachetny męski sport”.
To nie historia o tatuażach, tylko o tym, że PiS buduje zaplecze z kiboli
— Jeśli chodzi o formy szlachetnej, męskiej walki wręcz, to w moim życiu tego było dużo. To jest rzecz naturalna, przez tyle lat boksowałem jako zawodnik Gdańskiego Stoczniowca, byłem mistrzem Pomorza wagi ciężkiej. Do dziś czuję zapach tej sali, na której trenowałem — mówił Nawrocki u Mentzena, pytany o udział w ustawkach „70 na 70”.
Dziennikarze dotarli do informacji, że Karol Nawrocki prawdopodobnie brał udział w ustawce chuliganów Lechii Gdańsk z chuliganami Lecha Poznań w 2009 roku.
— Poznańscy kibole jechali wtedy na mecz do Gdańska, nie mieli najmocniejszej ekipy, lecz można powiedzieć, że taki drugi skład, w tym sporo młodych chłopaków. W drodze dostali telefon od przedstawicieli Lechii, czyli od bojówki „Chuligani Wolnego Miasta”, z zaproszeniem na ustawkę. Zgodzili się, a na miejscu okazało, że po stronie Lechii stoją naprawdę mocne zakapiory, ludzie związani z półświatkiem i sporych rozmiarów bramkarze z trójmiejskich dyskotek. Wśród nich był Karol Nawrocki, wtedy człowiek szerzej nieznany. Gdańsk wygrał tamtą „ustawkę”, ale poznaniacy walczyli przez prawie siedem minut — opowiada źródło Onetu.
Karol Nawrocki miał wówczas 25 lat i już zaczynał karierę w Instytucie Pamięci Narodowej. Być może było to jego huczne pożegnanie z kibicowską przeszłościa, po której miał mu jeszcze zostać tatuaż Chuliganów Wolnego Miasta. Podobno usunął go całkiem niedawno.
Ale to nie jest historia o tatuażach, tylko o tym, że Prawo i Sprawiedliwość od lat buduje sobie polityczne zaplecze z kiboli. Za każdym razem gdy polityczni przeciwnicy porządkują stadiony, PiS jak Częstochowy broni nie tylko kibiców, ale także stadionowych bandytów. Posłowie PiS regularnie składają poręczenia za zatrzymanych przywódców chuligańskich bojówek. PiS uważa, że to jest po prostu politycznie opłacalne. Kibole są głośni, agresywni i nie bawią się w dyplomację. Jeśli chcą coś powiedzieć, to mówią „Nowacka, ty k***”, a nie „Pani minister, nie zgadzamy się z panią”. A politycy PiS-u z satysfakcją umieszczają te oprawy w social mediach.
Teraz PiS poszło krok dalej i wystawia na prezydenta człowieka, dla którego kibicowska ustawka to szlachetna walka. Szczerze mówiąc, obserwując polską politykę od 30 lat nie spodziewałam się, że przyjdzie kampania prezydencka, w której na poważnie będziemy dyskutować, czy branie udziału w walkach kibiców przynosi kandydatowi chlubę, czy jest dyskwalifikujące. Ba, że znajdą się wyborcy, którzy powiedzą (a takie komentarze można przeczytać w internecie), że skoro umiał się lać z Wiarą Lecha, to będzie umiał też lać się o Polskę ze światowymi przywódcami. Czy umiejętność pobicia innego człowieka naprawdę jest wystarczającą kompetencją prezydencką?
Tusk też ma chuligańską przeszłość. Ale przeszedł długą drogę
Sławomir Mentzen mówił w rozmowie z Nawrockim kilka razy, że „jemu to imponuje”. Być może imponuje także części wyborców Konfederacji. Być może dlatego PiS postawiło właśnie na Nawrockiego. Prezes Jarosław Kaczyński przez lata gardził ludźmi mającymi taką historię, jak jego obecny kandydat na prezydenta, a o Tusku mówił: „Nie bardzo nadaję się na Tuska. Nie wychowałem się jednak na podwórku, jak on sam przyznaje, ale w trochę lepszych miejscach. Mam więc pewne opory przed łganiem w żywe oczy”. Teraz jest wyraźnie zadowolony, że jego kandydat ma w życiorysie historie, które mogą niektórym kojarzyć się twardym charakterem.
PiS przytacza też wywiad Michała Listkiewicza sprzed paru lat kiedy były prezes PZPN opowiadał o spotkaniu z premierem i Bogusławem „Bobo” Kaczmarakiem, asystentem Leo Benhackera. Kaczmarek w rozmowie miał powiedzieć: „Pamiętasz, Donald, tamte derby Arka-Lechia? Jak wpadliśmy, to kibice Arki spie*** ze swojej górki!”
— Tusk, wtedy przecież urzędujący premier, mówi do mnie: „Panie Michale, w trzy minuty górka z żółto-niebieskiej zrobiła się biało-zielona! Kibice Arki stali w wodzie po kolana i mogli wyjść dopiero wtedy, gdy im na to pozwoliliśmy!”. Odpowiedziałem: „Panie premierze, to trochę chuligański czyn”. A Tusk wytłumaczył: „Wie pan, każdy w młodości miał jakieś szalone epizody!”. I tak powinno być. Jeśli ktoś nie zrobił w młodości czegoś, czego później trochę się wstydzi, to nie jest pełnokrwistym człowiekiem. Przyznałem mu rację – powiedział w wywiadzie Listkiewicz.
Oczywiście każdy ma jakąś przeszłość, czasem kibicowską, często taką, której trochę się wstydzi. Tyle tylko, że od zadym kibicowskich w połowie lat 70. Donald Tusk przeszedł całą polityczną drogę. Przez działanie w demokratycznej opozycji, stanowisko wicemarszałka Sejmu i Senatu, budowę własnej partii, która trzykrotnie utworzyła rząd. W Tusku od dawna znacznie więcej jest polityka niż kibica z młyna. Nawet jeśli premierowi bardzo się to nie podoba i lubi w opowieściach wracać do swojej przeszłości. W Karolu Nawrockim natomiast na razie polityka jest tyle, ile ukleiło PiS przez pół roku.
