Zachodni politycy powtarzają, ze Putin rozumie tylko język siły, ale boją się tę siłę okazać.
Rosja to Imperium Kłamstwa – nigdy nie wypowiada wojny i zawsze zaprzecza swym podstępnym czynom. Kiedy rosyjskie rakiety spadną na Polskę, będzie już za późno. Szahedy nad Polską potraktujmy jako ostatnie ostrzeżenie. I wyciągnijmy z tego wnioski.
Nie słowa, a czyny
Zakrojona na szeroką skalę prowokacja? Testowanie systemów polskiej i sojuszniczej obrony przeciwlotniczej? Sprawdzenie, jak w sytuacji kryzysowej radzi sobie NATO? Przygrywka do rozpoczynających się w weekend manewrów Zapad 2025? Próba destabilizacji sytuacji w Polsce i zastraszenia Polaków? Bez względu na to, jak nazwiemy wydarzenia z minionej nocy, czas przestać żyć w złudnym przekonaniu, że wojna na Ukrainie nas nie dotyczy.
Wysłanie kilkunastu dronów na terytorium Polski to coś więcej niż prowokacja. Rosja w nieformalny sposób wypowiedziała „wojnę” NATO. Na razie „wojnę na nerwy”, ale od tego, jak zareaguje Polska i sojusznicy z Paktu Północnoatlantyckiego zależy, co będzie dalej.
– Pierwszy raz doszło do zestrzelenia rosyjskich dronów nad terytorium państwa NATO. Wszyscy sojusznicy traktują sytuację bardzo poważnie – mówił premier Donald Tusk. Od ponad 10 lat zachodnie media rozprawiają o „zielonych ludzikach” w Narwie. Eksperci kreślą różne scenariusze rosyjskich prowokacji. W ostatnich kilku latach powstały setki reportaży o Przesmyku Suwalskim, rzekomo najsłabszym ogniwie wschodniej flanki. Dziś w nocy przekonaliśmy się, że tym „przesmykiem” jest polska przestrzeń powietrzna, zaś zamiast „zielonych ludzików” Rosja wysyła Szahedy. Piętą Achillesową NATO nie jest Przesmyk Suwalski, ale strach przez prowokowaniem Rosji. Zachodni politycy jak mantrę powtarzają, że Putin rozumie tylko język siły, ale boją się tę siłę pokazać.
W tej dziwnej, niewypowiedzianej „wojnie” to Kreml jest rozgrywającym. Rosjanie działają z zaskoczenia, są zawsze o kilka kroków przed NATO. Wykorzystują farmy trolli, armię hakerów, wysyłają do krajów NATO podpalaczy, dywersantów, szwadrony śmierci, a od dziś wiemy, że także bezzałogowce. Europa ogranicza się do reagowania na te prowokacje i neutralizowania zagrożenia. Najwyższy czas zmienić zasady gry. Absolutnym minimum powinno być ustalenie przez NATO strefy zakazu jakikolwiek lotów na terytorium Ukrainy w określonej odległości od granic z państwami Wschodniej Flanki. Samoloty czy drony, które się w niej znajdą powinny być zestrzeliwane.
Władze w Kijowie od dawna proszą, aby lotnictwo i obrona przeciwrakietowa krajów Paktu Północnoatlantyckiego neutralizowała rosyjskie pociski balistyczne i drony na terytorium Zachodniej Ukrainy. Jak dotąd był to temat tabu, także w Polsce, z oczywistych względów. Jako kraj graniczący z objętą wojną Ukrainą, Białorusią i Obwodem Królewieckim nie chcieliśmy eskalować konfliktu z Rosją. Skoro jednak Putin zdecydował się sprawdzić nas w boju, powinniśmy odpowiedzieć w zdecydowany sposób, próbując przekonać sojuszników do rozszerzenia „parasola powietrznego” w głąb terytorium Ukrainy.
Drugą z możliwych opcji jest potężne wzmocnienie ukraińskiej obrony przeciwlotniczej przez NATO, tak aby Ukraińcy byli w stanie zabezpieczyć przed atakami z powietrza nie tylko własne terytorium, ale także Polskę, Litwę, Łotwę, Estonię czy Rumunię. Nie chcę przesądzać, które z tych rozwiązań jest lepsze i obciążone mniejszym ryzykiem eskalacji. Sojusznicze konsultacje, o które na mocy Artykułu Czwartego Traktatu Waszyngtońskiego poprosiła Polska, powinny być poświęcone rozważeniu wszystkich scenariuszy. Sojusz czekał na to, co zdecyduje Trump. Najgorsze co mogłoby się stać, to relatywizowanie przez sojuszników czegoś, co Polska określiła mianem „aktu agresji, który stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli”.
Ile dronów to wojna?
Artykuł Czwarty zakłada, że „Strony będą się wspólnie konsultowały, ilekroć, zdaniem którejkolwiek z nich, zagrożone będą integralność terytorialna, niezależność polityczna lub bezpieczeństwo którejkolwiek ze Stron”. Konsultacje to absolutne minimum. Polska powinna dążyć do doprecyzowania mechanizmu użycia Artykułu Piątego, który zakłada, że zbrojna napaść na jednego lub więcej członków NATO uznana za napaść przeciwko wszystkim. Zasadnicze pytanie brzmi – w wypadku jakiego rodzaju wrogich działań sojusznicy go uruchomią i z jaką pomocą przyjdą? Zgodnie z zapisem Artykułu Piątego państwa członkowskie mogą bowiem podjąć „działania, jakie uznają za konieczne, łącznie z użyciem siły zbrojnej:. Słowem jedni wyślą wojska, a inni słowa otuchy.
Od aneksji Krymu wiadomo, że wcześniej czy później Rosja zdecyduje się sprawdzić, ile tak naprawdę warte są natowskie wzajemne gwarancje bezpieczeństwa. Nocna akcja z dronami jest przymiarką do takiego testu. Na razie nie ma powodu do obaw. Zarówno polska armia, służby, jak i instytucje państwowe stanęły na wysokości zadania. Zadziałały też mechanizmy kryzysowe sojuszu. W zestrzeleniu zagrażających ludności cywilnej dronów brały udział holenderskie F–35. Co więcej, wiele krajów sojuszniczych potwierdziło gotowość przyjścia z pomocą Polsce. Rosjanom nie razie nie udało się więc ani zastraszyć, ani też podzielić członków NATO. Jeśli jednak Sojusz nie odpowie na to w zdecydowany sposób, następnym razem Putin odważy się na znacznie więcej.
Z przecieków z Kwatery Głównej wynika, że Sojusz nie uznał wysłania dronów na Polskę za dostatecznie poważny akt agresji, by uruchomić Artykuł Piąty. Polska zresztą o to nie prosiła. Rosjanie zapewne testować będą NATO dalej. Skoro kilkanaście dronów to za mało, by uruchomić Artykuł Piąty, być może spróbują wysłać więcej, bądź zdecydują się na zupełnie innego rodzaju prowokację – na Bałtyku, albo z udziałem wojsk lądowych.