Karol Nawrocki złożył przysięgę przed Zgromadzeniem Narodowym i został siódmym prezydentem III RP. Czego można się spodziewać po głowie państwa, która uważa siebie za „decyzję Jarosława Kaczyńskiego”?
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Teoretycznie Karol Nawrocki jest w znakomitej sytuacji. Żaden prezydent po 1989 r. nie miał tak nisko zawieszonej poprzeczki, żaden nie musiał zrobić tak niewiele, by wybić się ponad poprzednika.
Żeby przeskoczyć Andrzeja Dudę, wystarczy przestrzegać prawa i nie przedkładać interesu partyjnego ponad interes państwa – to nie są zadania ponad możliwości, nie wymagają sił nadprzyrodzonych.
A jednak w dniu zaprzysiężenia silna jest obawa, że nowy prezydent okaże się gorszy nawet od miernego poprzednika.
Przeszłość dogoni Nawrockiego?
Spierajmy się o to, czy głowa państwa powinna znać jeden język obcy, czy dwa. Albo gdzie powinna się udać z pierwszą wizytą. Spierajmy się o podatki, politykę mieszkaniową i migracyjną. Ale to, czy ktoś wyłudzający mieszkanie od starszego człowieka, poręczający za skazywanego za pobicia neonazistę może zostać prezydentem, powinno pozostać jednak poza dyskusją. I to niezależnie od tego, czy należy do PO, PiS, czy jakiejkolwiek innej organizacji – pisałem przed wyborami i zdania nie zmieniam. Wciąż uważam, że ktoś z przeszłością Karola Nawrockiego nie powinien być głową państwa, ale sytuacja się zmieniła.
Nawrocki został legalnie wybrany, co najmniej do 2030 r. będzie polskim prezydentem. Właśnie został zwierzchnikiem sił zbrojnych, będzie reprezentował Polskę za granicą, brał udział w tworzeniu prawa, jego decyzje będą przekładały się na życie nas wszystkich.
O przeszłości Nawrockiego nie wolno zapomnieć, zwłaszcza że wszystko wskazuje na to, że będzie go ona doganiać. Od dziś będziemy go jednak oceniać za jego działalność w Pałacu Prezydenckim. Cała jego dotychczasowa działalność publiczna nie daje nadziei na to, że dorósł do funkcji, którą właśnie przejął i trudno znaleźć argument, który wyjaśniałby, że się do niej nadaje.
Jednocześnie to może być naprawdę ważna dla historii Polski prezydentura. Tuż za granicą szaleje wojna, która szybko się nie skończy, a eskalacja wcale nie jest wykluczona. Wewnątrz do przejęcia władzy szykują się siły antysystemowe spod sztandarów PiS i Konfederacji, które nie chcą naszego kraju naprawiać, tylko niszczyć, nie oferując nic w zamian. Jarosław Kaczyński od dawna mówi o zmianie Konstytucji, ale dotychczas nie miał większości parlamentarnej, która umożliwiałaby mu tę zmianę. W 2027 r. może się to zmienić.
Karol Nawrocki jest w tych prezesowych planach niezbędny. Nie, nie chodzi nawet o zmianę ustawy zasadniczej, bo tu akurat rola prezydenta jest marginalna. Prezydent przez najbliższe półtora roku może zrobić wiele, by koalicja 15 października wyglądała na bandę nierobów i fajtłap, która nic nie potrafi. To da paliwo PiS, Konfederacji, Grzegorzowi Braunowi i wszystkim innym, którzy oferują proste rozwiązania trudnych problemów. W to, że Nawrocki będzie z rządem współpracował na zdrowych zasadach, mało kto wierzy, bo niby na jakiej podstawie?
Karol Nawrocki prezydentem prezesa?
„Gdyby Karol Nawrocki nie istniał, należałoby go wymyślić. I zrobił to Jarosław Kaczyński” – pisze w niedawnym raporcie duet Sierakowski&Sadura. Wybór Karola Nawrockiego wiele mówi także o tym, a jakim stanie jest nasze społeczeństwo. O jego emocjach i lękach. Ale od dziś Nawrocki nie jest prezydentem tych 10,6 mln ludzi, którzy oddali na niego głosy, nie jest też prezydentem PiS, ani Jarosława Kaczyńskiego.
Poprzeczka wisi naprawdę nisko, nadzieja jest naprawdę niewielka. Gdyby okazało się, że Nawrocki jest jednak lepszym prezydentem od Dudy, byłaby sensacja. I wielka ulga jednocześnie.
