Nie interesują mnie w tej chwili poglądy Nawrockiego na politykę wewnętrzną i zewnętrzną, choć się z nimi nie zgadzam. Chcę zwrócić uwagę, że kandydat popierany przez PiS nie ma pojęcia, czym jest, a czym nie jest sport. I że sprowadza go poniżej poziomu rynsztoka.
Nie ja jestem optymalnym autorem tego tekstu, choć zajmowałem się sportem 15 lat. Lepiej by było, gdyby legendarny komentator sportowy Zdzisław Ambroziak wstał z grobu i kilkoma celnymi, erudycyjnymi zdaniami przypomnieć o sprawach najważniejszych. Ja nie umiem tak pisać. Mogę jedynie pożyczyć kilka fraz od króla sportowego felietonu, siatkarskiego medalisty Mistrzostw Europy i uczestnika igrzysk w Meksyku i Monachium.
Dwie dekady temu Ambroziak pisał w tekście „Bronię sportu” na łamach „Gazety Wyborczej”: „Czuję się trochę tak, jakby ktoś obcy obrzucał błotem moich najbliższych. Jakby jakiś palant strzępił sobie gębę, że moja siostra albo siostrzenica są puszczalskie”.
Ja też się tak czuję, gdy słyszę, jak Karol Nawrocki i jego partyjni kamraci od kilku dni nazywają kibolskie ustawki „sportem”, opowiadają bzdury o „różnych modułach szlachetnych walk”, w których uczestniczył „obywatelski kandydat” na prezydenta.
Nawrocki sprowadza sport do rynsztoka
Nie interesują mnie w tej chwili poglądy Nawrockiego na politykę wewnętrzną i zewnętrzną, choć się z nimi nie zgadzam. Chcę zwrócić uwagę, że kandydat popierany przez PiS nie ma pojęcia, czym jest, a czym nie jest sport. I że sprowadza go poniżej poziomu rynsztoka.
Sport to rywalizacja, w ramach reguł i z szacunkiem do rywali. Sport to przekraczanie granic, zmaganie się z własnymi słabościami. Sport to piękna idea, którą od tysiącleci zachwycają się filozofowie i literaci. Sport to emocje, czas oddzielny, wyrwany z codzienności.
Każdy i każda napisze swoją definicję sportu, bo to ważna część naszego istnienia. Biegamy, jeździmy na rowerach, pływamy. Fetujemy Igę Świątek, Roberta Lewandowskiego, Bartosza Kurka. Czytamy, oglądamy, słuchamy. Spieramy się, przeżywamy porażki i triumfy naszych.
Napiszmy zatem najprościej, jak się da: umawianie się na mordobicie 70 na 70 w lesie czy na polu ze sprzętem lub bez nie ma ze sportem nic wspólnego. W ustawkach giną ludzie. W ustawkach ranni zostają próbujący zaprowadzić porządek policjanci. Ustawki są przyczyną tragedii. Ustawki przynależą do działu „kronika kryminalna”, a nie do działu „sport”.
Ikona, którą znają wszyscy
Przepraszam za banały w poprzednim akapicie, nie wiem, jak to inaczej napisać. Nie mam też wielkich nadziei, że ktokolwiek zauważy grozę wynikającą ze słów kandydata PiS. Przeciwnie, Nawrocki próbuje już nam wmówić (tak było podczas piątkowej debaty z Rafałem Trzaskowskim), że nadaje się na prezydenta, bo potrafi się bić. Nie wiem, kogo chce w ten sposób przekonać, ale chciałbym żyć w świecie, w którym ten argument nie trafia do nikogo.
Żeby było jasne: sztuki walki to również sport. Judo, karate, jujutsu — to ważne części kultury (tak, również kultury) i historii. Opowiadając o boksie, można opowiedzieć historię Stanów Zjednoczonych ostatnich 150 lat. Ale boks opisywany przez Jacka Londona i Alberta Casmusa nie ma nic wspólnego z chuligańską przeszłością Nawrockiego.
„Kolorowych pięć kółek olimpijskich to jedno z najlepiej rozpoznawalnych logo naszych czasów. Ikona, którą znają wszyscy. To przedziwny, migotliwy klejnot naszej cywilizacji, w którym odbijają się blaski i nędze współczesnego świata. Jeżeli obraz odbity w tym zwierciadle ma również barwy niepokojące i złowrogie – nie można o to winić lustra” – pisał we wspomnianym tekście Ambroziak. Zwierciadło wygląda dziś zdecydowanie lepiej niż współczesny świat. Nawrocki tego nie zrozumie. Bo nie rozumie, czym jest sport.
