O niezwykłym odkryciu w Dolinie Biebrzy poinformowało Muzeum Podlaskie w Białymstoku w swoich mediach społecznościowych. Jak czytamy, grupa badaczy wyruszyła w teren pod kierownictwem Adama Wawrusiewicza z działu archeologii muzeum, dr Michała Przeździeckiego oraz dr Wadzima Beliavetsa z wydziału archeologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Dolina Biebrzy. Niezwykłe odkrycie archeologiczne. Liczy tysiące lat
Mimo ciężkich warunków pracy, archeologom udało się natrafić na ślady koczowniczej społeczności łowców-zbieraczy zamieszkujących tereny Doliny Biebrzy około 4000 lat temu.
„Co najciekawsze badania wykazują, że prymitywni biebrzańscy łowcy budowali tu nawet elementy infrastruktury w postaci kładek, pomostów, które ułatwiały im poruszanie się w terenie” – przekazało Muzeum Podlaskie w Białymstoku.
We wpisie podkreślono, że w naszym klimacie wystarczy kilkadziesiąt lat, aby drewno uległo rozpadowi, jednak konstrukcje, które odkryli badacze zachowały się przez tak długi czas dzięki warstwom torfu, które ograniczały dopływ tlenu.
Co więcej, grupie ekspedycyjnej udało się zidentyfikować również materiały organiczne, krzemienie, drewno i kości, bezpośrednio związane z działalnością Podlasian z epoki kamienia i żelaza.
Sukces archeologów. Jak natrafili na obiekt?
Jeden z użytkowników zapytał, w jaki sposób badaczom udało się odnaleźć stanowisko sprzed tysięcy lat, które położone jest w lesie. Muzeum wyjaśniło, że odkrycie było możliwe dzięki analizie modeli rzeźb terenu.
W komunikacie zaznaczono, że „celem tegorocznej wyprawy była kontynuacja badań na interesującym stanowisku wielokulturowym (epoka kamienia i żelaza), położonego w okolicach Lipska nad Biebrzą”. Projekt badawczy „Bioregion Biebrza. Rzeka i Człowiek”, w ramach którego wyruszyła ekspedycja, to wspólna inicjatywa Muzeum Podlaskiego w Białymstoku, Biebrzańskiego Parku Narodowego, Wydziału Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wydział Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach.
Jednym z zadań, które stawiają sobie naukowcy jest m.in. „określenie relacji człowieka i środowiska, ich wzajemnych interakcji leżących u podstaw powstania specyficznego krajobrazu kulturowego regionu” – wskazało muzeum.
