Wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz albo na stałe wyjdzie z roli chłopa do bicia, albo w końcu sczeźnie pod progiem wyborczym. Jako szef MON może zaspokajać podstawowe oczekiwanie wyborców, czyli budowanie poczucia bezpieczeństwa. Do tej pory korzystał z tego oszczędnie.
Prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego jakby nie wyciągał wniosków z danych, na które sam często się powołuje.
Polacy powiedzieli już, czego oczekują od polityków. W bardzo ciekawym wciąż świeżym badaniu CBOS mogli wskazać trzy priorytety. W potencjalnym elektoracie Trzeciej Drogi (PSL i Polski 2050) przytłaczająca jest dominacja jednego punktu — poprawa bezpieczeństwa państwa, wzmocnienie obronności. Mniej ważna jest dla wyborców TD „walka z inflacją i ograniczenie wzrostu cen”.
Obronność jest też priorytetem numer jeden dla ogółu wyborców. To nie dziwi, bo wojna w Ukrainie powoduje obawy ludzi.
Wicepremier od obronności przed szansą
Szefem MON jest Władysław Kosiniak-Kamysz. To doskonała okazja, aby odpowiadać na zapotrzebowanie własnego elektoratu i wychodzić dalej. Jednak prezes PSL nie robi tego w sposób, który byłby widoczny. Nie robi na tym polityki i nie prowadzi efektownej komunikacji. Można się zżymać, że brzmi to nieco cynicznie i twierdzić, że może to i dobrze, ale z perspektywy polityka PR jest nieodłączną częścią funkcjonowania.
Kosiniak-Kamysz mówił parę dni temu, że „rozpoczynamy tydzień Wojska Polskiego, którego finałem będzie defilada”. Skumulował podpisywanie „wielkich kontraktów”, swoje eventy i odbiór nowego uzbrojenia. Szef MON podpisał umowy na zakup 96 śmigłowców AH-64 Apache i na produkcję 48 wyrzutni rakiet M903 (elementów systemu Patriot) w Polsce. Polityki nie robi się jednak w weekendowy tydzień w środku wakacji, nawet jeśli akurat na ten czas przypada Święto Wojska Polskiego.
Defilada jak restart?
Dobrze, że defilada się odbywa i w tym roku, choć można by oszczędzić nieco pieniędzy. Ale takie wydarzenie jest w czasie wojny zwyczajnie pożyteczne. Własną siłę — nawet jeśli ona realnie wciąż jest zbyt wątła — i wsparcie sojuszników warto demonstrować w czasie zagrożenia. Defiladowe uniesienie może pomóc w pozyskiwaniu — a z tym wciąż jest kłopot — chętnych do służby wojskowej.
Defilada służy zatem interesom państwa. A w warstwie czysto politycznej — tak w czasach rządów PiS, jak i teraz — służy obozowi władzy. Zaniechanie jej organizowania byłoby dużym błędem i argumentem dla opozycji, że władza demonstruje swoją słabość, nie buduje dumy z armii, albo wręcz ją zwija.
Sam Kosiniak-Kamysz mówił dopiero co, że to „defilada siły i jedności”. Kłopot w tym, że na co dzień szef MON prezentuje siłę spokoju i powściągliwości. Chwalebne to i przywodzi wspomnienia o premierze Tadeuszu Mazowieckim, któremu taka siła przyniosła klęskę w wyborach prezydenckich 1990 r.
Kosiniak dotychczas tworzył tło. Nie stał się pierwszoplanowym aktorem. Defilada daje mu szansę, by wyjść z tego schematu — może zrobić reset. Albo ją wykorzysta i wyjdzie z roli chłopa do bicia, w jakiej obsadza go premier Donald Tusk, albo będzie kontynuował trend spadkowy PSL i Trzeciej Drogi aż pod próg.
Kryzysy biją w Kosiniaka
MON to monstrum — gigantyczny resort, budżety, pajęczyny interesów i kłębowisko służb. Bez znajomości tych struktur trudno wejść do niego płynnie. Kosiniak musi się go uczyć, a nie ma ekipy wyspecjalizowanej w obronności. To widać, więc o kryzysy łatwo.
Już uderzyły w niego bardzo mocno. Jeden na kilka dni przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, gdyOnet ujawnił, że żołnierze zostali zakuci w kajdanki po tym, gdy — zdaniem prokuratury — złamali prawo, używając bronii stwarzając tym zagrożenie. Szef rządu publicznie wybatożył Kosiniaka-Kamysza żądając od niego, by zaledwie w weekend przygotował projekt ustawy na nowo regulującej użycie broni przez żołnierzy strzegących granicy. MON Kosiniaka-Kamysza przygotowało ustawę — choć nie tak ekspresowo — i została ona uchwalona przytłaczającą większością głosów przez Sejm. Minimalizowanie strat politycznych się więc udało.
Śmierć młodego żołnierza, który strzegł granicy z Białorusią, również uderzyła w zaufanie do Kosiniaka-Kamysza.
Kryzys wywołało też ujawnienie w atmosferze sensacji fragmentu wewnętrznego roboczego dokumentu MON, w którym była mowa o możliwości obniżenia wydatków na obronność. Resort pospiesznie informował, że finalnie żadnych cięć nie będzie. Nie ma takiej możliwości, jeśli Kosiniak chce uniknąć łatki, która przylgnęła w czasach pierwszych rządów PO do Bogdana Klicha, gdy szukał oszczędności w czasie kryzysu finansowego.
„Polityczne złoto” się wymyka
Szef MON musiał gasić kryzys za kryzysem, a „polityczne złoto” podbierał mu wiceminister obrony Cezary Tomczyk, choćby wyciągając kolejne dane i dokumenty uderzające w podkomisję smoleńską, albo osobiście Donald Tusk. To premier był tym, który mówił o „Tarczy Wschód”, programie wzmocnienia granicy zwłaszcza z Białorusią.
Szef MON, zamiast prezentować się jako silny minister w wojennych czasach, został obsadzony w roli chłopa do bicia, nie wicepremiera, ale szeregowca. Wojskowy tydzień ze zwieńczeniem w postaci defilady w środku Warszawy daje mu szansę.
