Tyle się dzieje, tyle awansów, dymisji, komisji, nie mówiąc o aresztowaniach, że człowiek, jeśli choć na chwilę przestanie śledzić rzeczywistość, to natychmiast będzie nie na czasie.
Aby być na czasie, zacząłem pilnie oglądać TV Republika. Cały ubiegły weekend, miast oddać się zaliczaniu premier filmowych i serialowych, spędziłem na oglądaniu Republiki na żywo, ale że wciąż czułem niedosyt, to na deser faszerowałem się materiałami archiwalnymi stacji na ich stronie internetowej oraz YouTube.
Nie będę tu omawiał występów Danuty Holeckiej i Michała Rachonia, bo to jakby recenzować stare płyty Rolling Stonesów. Powiem tyle, że newsy i analizy były takie, jakich można się było spodziewać. Wynikało z nich jasno, że żyjemy w żelaznym uścisku „reżimu Tuska” i „koalicji 13 grudnia”. Trzy dni obcowania z Republiką zupełnie wystarczą, by wpaść w totalną panikę, bo jak ktoś nam nieustannie mówi, że jest gorzej niż w stanie wojennym, to człowiek boi się wychodzić na ulicę. Z pełnych zatroskania głosów gości Republiki wynikało, że siepacze Bodnara, tego rzeźnika i oprawcy, będą do więzienia wsadzać wszystkich, jak leci.
Wiedząc już, że Bodnar z Sienkiewiczem na rozkaz Tuska, a zatem Berlina i Moskwy, chcą nam tu zrobić Białoruś, rzuciłem się do oglądania felietonów, analiz, a także programów satyrycznych, bo te stanowią mocny punkt oferty Republiki. Tutaj nawet grobowo poważne „Polityczne podsumowanie tygodnia Rafała Ziemkiewicza” ma rys satyryczny. Im straszniejsze rzeczy się w Republice opowiada, tym chętniej goście Republiki uderzają w błazeńskie tony. „Ja nie straszę, mężczyzna szanujący się nie straszy” – mówi dowcipnie Ziemkiewicz, obrzucając rządzących kalumniami, wyzywając ich od najgorszych, ale w końcu do Ziemkiewicza już się przyzwyczailiśmy, a szczególnie do jego bycia szanującym się mężczyzną.
Przeglądając ramówkę telewizji Tomasza Sakiewicza, zatrzymałem się zaintrygowany przy tytule cyklicznego programu „Zdaniem Kowalskiego”. Najpierw pomyślałem, że to pogadanki Janusza Kowalskiego, ale uznałem, że niemożliwe, by Republika oddała antenę komuś takiemu, jak Janusz Kowalski, zgadując, iż to rodzaj sondy ulicznej, gdzie przepytuje się statystycznych Kowalskich o ich troski i nadzieje. Prawda okazała się brutalniejsza – to felietony Mariana Kowalskiego.
Były kandydat na prezydenta, kulturysta, publicysta, chodząca definicja polskiej myśli narodowej, w swoich frywolnych nagraniach skupia się naturalnie na „oświeconych Europejczykach, którzy nie wiedzą, czym się różni chłop od baby”. Po kilku odcinkach Kowalskiego, obejrzanych w archiwum Republiki, zapragnąłem czegoś wagi lżejszej, mniej kulturystycznego, że tak powiem. Odpaliłem zatem program „Codziennie Burza”, gdzie nadpobudliwy mężczyzna, przedstawiający się jako Pan Kożuszek, w dowcipny w swym mniemaniu sposób komentuje świat polityki i dziennikarstwa, pokazując jakieś memy, cytując TikToki i mówiąc coś bardzo szybko, ale za to nieskładnie.
W odcinku „Walka i dziennikarska martyrologia” Pan Kożuszek usiłował nawet wytłumaczyć, na czym polega jego program, ale się pogubił. Do miotającego się na ekranie Kożuszka mam jednak dużo sympatii, bo lubię ludzi, którzy walczą ze swoimi ograniczeniami. Z opisu programu dowiadujemy się, że Pan Kożuszek ma „nieszablonowe poczucie humoru” i ja z tym zgadzam się w całej rozciągłości. Domniemywam, że to próba wykreowania nowego Cejrowskiego, choć biorąc pod uwagę poczucie humoru Kożuszka, nie wykluczam, że trafiłem na pasmo dla dzieci.
Nie będę tu omawiał występów Danuty Holeckiej i Michała Rachonia, bo to jakby recenzować stare płyty Rolling Stonesów
Debaty z komentatorami, wśród których można znaleźć takie diamenty jak Marek Jakubiak czy Adam Andruszkiewicz, przyjmują momentami nastrój biesiadny i rubaszny, wypełniony sowizdrzalską dowcipnością. Nieokiełznana dowcipność jest cechą dystynktywną TV Republika, żarty o mdlejącym Giertychu słyszałem już kilkakroć, jakby ktoś pisał skecze występującym w Republice politykom. Najwyraźniej widzowie Republiki potrzebują jak zbawienia rozluźnienia atmosfery i trudno im się dziwić. Spróbujcie przez ponad pół godziny oglądać Jakubiaka z Andruszkiewiczem, tak jak ja oglądałem. Pół godziny to niby mało, ale do dzisiaj nie ogarnąłem się po tej dawce politycznej analizy w stylu buffo.
Za fenomenalny pomysł uważam cykliczny „Przegląd prasy niemieckiej”, prowadzony przez Aleksandra Wierzejskiego. Omawia Wierzejski artykuły z niemieckich gazet oraz komentarze internautów pod tymi artykułami i to w zasadzie wystarcza, bo skoro niemieckie, to popierają Tuska. Rządy Tuska będą kalką rządków Merkel, co oczywiste, a zatem „islamizacją i afrykanizacją Polski”. Ja bym dodał azjatyzację, skoro tyle polskich wiz opchnęliśmy na lewo Azjatom. Choć, jak się wsłuchać w te opowieści o niemieckiej prasie, to najstraszliwszym wydarzeniem w najnowszej historii Polski okazuje się europeizacja Polski. Gdybyśmy nie dali się zeuropeizować Brukseli i Berlinowi, to nawet cała Azja z Afryką mogłyby nam skoczyć, że poważę się na obsceniczność.
W Republice ramówka aż pęka od programów satyrycznych, prócz Pana Kożuszka oglądałem występy Mirony Hołdy i Oskara Szafarowicza w „Hitach z sieci”. Jest to znów przegląd tweetów, TikToka i memów, co uznaję za przyszłościową formę dziennikarstwa. Niestety, zamiast przepukliny ze śmiechu nabawiłem się potwornego doła, bo im dowcipniejsze komentarze słyszałem z ust Hołdy i Szafarowicza, tym smutniej, a wręcz płaczliwiej mi się zrobiło. Do dziś, gdy tylko przypomni mi się jakiś żart cudownego chłopca PiS, to zaczynam spazmatycznie szlochać.
Wiele banków i korporacji wycofało reklamy z Republiki, co niesie ze sobą potworne konsekwencje, bo zamiast bezmyślnie wpatrywać się w promocję lokat i chwilówek, schabu z kością i jabłek z Grójca, lekarstw na biegunkę oraz tabletek do czyszczenia protez zębowych, zmuszony zostałem do oglądania reklam „Gazety Polskiej”, „Nowego Państwa” i „Do Rzeczy”. A później jeszcze „Do Rzeczy”, „Nowego Państwa” i „Gazety Polskiej”. Spis treści tych pism znam już na pamięć i mogę wyrecytować zerwany w środku nocy. Jest to wiedza, która najpewniej doprowadzi mnie do gabinetu psychoterapeuty, a może konieczny będzie urlop dla podreperowania zdrowia psychicznego. Oszczędzono mi jedynie promocji pisma „Sieci”, ale pewnie dlatego, że periodyk Karnowskich jest na wojnie z mediami Sakiewicza. I jeśli niczego nie przegapiłem, to nikt z „Sieci” do komentowania w Republice nie był zaproszony, a przynajmniej nie pojawili się Karnowscy, co dla mnie jest dojmującą wyrwą w sercu i potężną słabością programu Republiki.
Z oglądania Republiki wniosek płynie taki: reżim Tuska wykopał głęboki rów między Polakami, potwornie spolaryzował społeczeństwo, straszliwie podzielił rodaków. Rządy PiS tymczasem łączyły Polaków, sklejały naród w miłującą się wspólnotę, każdy czuł się bezpiecznie, pławił się w szczęściu osobistym i spełnieniu rodzinnym. Wygląda na to, że rządy Kaczyńskiego były modelową „polityką miłości” i troszczyły się nade wszystko o ciepłą wodę w kranie. No i ma się rozumieć Kaczyński z Wąsikiem i Kamińskim najbardziej dbali o demokrację, hołubili ją jak ukochane dziecko, a konstytucji i wolnych sądów bronili jak niepodległości.
