Człowiek spokojnie w domu siedzi, całkiem dobrze się czuje, a tu nagle klops, jakaś dolegliwość, coś – dajmy na to – człowieka zaboli. Wiedziony bezrozumnym porywem człowiek sprawdza na szybko w internecie, co by z tym bólem można zrobić, i nagle, sam nie wie kiedy, zaczyna z niepokojącą prędkością spadać w spiralę króliczej nory, pełnej dobrych rad, udzielanych przez istoty o nieustalonej proweniencji.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Ich opowieści są całkowicie oderwane od rzeczywistości i chociaż próbowałam się tylko dowiedzieć, czym sobie najlepiej posmarować rękę oparzoną kretyńsko podczas odcedzania makaronu, to się nagle znalazłam w świecie elektromagnetycznej polaryzacji, niestabilności mikrobiomu oraz takich spraw, że myślę, iż ich nazwy i opis wybrano arbitralnie, być może nawet po prostu na drodze losowania. Zasięgi internetowych znachorów są ogromne. A tam na przykład pan opowiada, że po 50 dniach konsekwentnego postu przechodzi człowiekowi rak jelita – no jasne, że przechodzi, myślę sobie.
Pewnie równocześnie z życiem, którego koniec niechybnie może zostać wywołany przez całkowite zaniechanie jedzenia. Inna pani z kolei opowiada z przekonaniem o tym, że na raka najlepiej jest jeść buraki i jednego ziemniaka dziennie. Kilka rolek dalej ta sama pani prezentuje doskonałą metodę leczenia hemoroidów, polegającą na zaaplikowaniu sobie czopka nasączonego czosnkową oliwą. I nie, nie jest to fantastyczna opowieść o eliminowaniu wampirów, tylko coś na kształt prelekcji, w której w niepokojącej roli remedium pojawia się również słonina.
Byłoby to może nawet śmieszne, gdyby nie było tak straszne i gdyby ludzie potrafili odróżnić prawdziwych lekarzy, kierujących się sprawdzoną naukowo wiedzą medyczną, od stada cynicznych szarlatanów żerujących na ludzkim nieszczęściu, chorobie, osamotnieniu, zbyt długich kolejkach do szpitali i zwykłej, bardzo popularnej głupocie. Konsekwencje zaufania oszustom zbyt często są śmiertelnie poważne. Opowiadał mi kiedyś mój ojczulek, profesor onkologii, o tym, jak do szpitala trafiła młoda dziewczyna z chłoniakiem. Choroba na szczęście została wykryta wcześnie, rokowania były więc dobre. Lekarze zaplanowali leczenie, uczciwie informując pacjentkę o wszystkich możliwych skutkach ubocznych, jakie mogły się z tym wiązać.
Problem polegał na tym, że poszukująca dodatkowego wsparcia dla córki rodzina skierowała się po pomoc do „świętego człowieka”, który leczył nakładaniem rąk i ziołami, za symboliczne „co łaska”, ale nie mniej niż kilka tysięcy złotych. Obiecał, że raka po prostu „wyciągnie z niej przez kolana”, bez żadnych skutków ubocznych ani dodatkowych przykrości. Pół roku później, kiedy jej stan nie tylko nie uległ poprawie, ale zdecydowanie się pogorszył, rodzina wróciła do szpitala, ale było już za późno na rozpoczęcie prawdziwego leczenia. Zostały opieka paliatywna, rozpacz rodziny i wściekłość lekarzy, którzy mogli już tylko bezradnie towarzyszyć pacjentce w umieraniu.
Jak z tym walczyć? Może na przykład mówiąc o faktach? Ucząc społeczeństwo od najwcześniejszych lat, jak o siebie zadbać, jak zapobiegać chorobom, na czym polega zdrowy tryb życia i gdzie się zgłosić, jeśli zachorujemy. Wyobrażam sobie, że mógłby się w polskiej szkole przydać nawet taki przedmiot. Można by go było nazwać „edukacja zdrowotna”, ale momencik – ten przedmiot już jest. W podstawie programowej przeczytałam, że ma w nim być o właściwej diecie, aktywności fizycznej, profilaktyce, zdrowiu psychicznym, dojrzewaniu płciowym i zdrowiu seksualnym. W planach jest mówienie również o zdrowiu społecznym, czyli uświadomienie uczennicom i uczniom od najwcześniejszych lat, że jesteśmy w kwestii zdrowia za siebie nawzajem odpowiedzialni (więc np. warto się szczepić). W szkołach średnich z lekcji będzie można się też dowiedzieć, jak funkcjonuje system ochrony zdrowia.
Lekcje edukacji zdrowotnej mają się zacząć od tego roku, ale właściwie od samego początku pomysł stał się solą w oku dla opozycji. MEN poszło na ustępstwo i przedmiot nie jest obowiązkowy. Pisowsko-konfederacka bańka się wzburzyła, bo będą tam elementy edukacji seksualnej, a jak oni gdzieś zobaczą „seks”, to już im nawet zimny prysznic nie pomoże, tylko muszą sobie pokrzyczeć. To samo episkopat, który dał w liście wyraz oburzeniu tym, że w podstawie programowej „za jedyny warunek podjęcia współżycia uznane zostało kryterium świadomej zgody”. Faktycznie, skandal. Zawsze powtarzam: lepszy małżeński gwałt niż piękna miłość, na którą obie strony mają ochotę.
