Każdy, kto z nadania PiS dostaje ważne stanowisko, ślubuje partyjną lojalność prezesowi, jednocześnie deklarując wierność myśli politycznej jego brata.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Do tego chóru wyznawców Lecha Kaczyńskiego zapisał się Karol Nawrocki, który zna prezydenta co najwyżej ze zdjęć. To zagranie cyniczne, bo Nawrocki wywodzi się z nacjonalistycznych kręgów, przed którymi Kaczyński przestrzegał prawicę – nie cierpiał współczesnych narodowców za ich etniczne pasje, sięgające korzeniami międzywojnia. Mawiał: „Ja mam głęboką niechęć do endecji. Postawienie na antysemityzm jako element konsolidacji narodowej było zasadniczym błędem. Antysemityzm, który zatruł umysły niemałej części ludzi, to nieszczęście dla Polaków”.
Nacjonalistyczne korzenie nowego prezydenta właśnie dały o sobie znać – Karol Nawrocki zawetował ustawę dotyczącą pomocy dla Ukrainy. Ubrał weto w pióra husarii. Rzekł: Proponuję, by w projekcie ustawy znalazł się punkt „stop banderyzmowi”. A w Kodeksie karnym banderyzm odpowiadał niemieckiemu nazizmowi.
Nie bardzo wiadomo, co prezydent chce osiągnąć, bo – jak wiadomo – jest bardziej precyzyjny w pięści, a nie w języku. Ale na pewno to brutalne zerwanie z polityką wschodnią Lecha Kaczyńskiego, który już w swym wystąpieniu po zaprzysiężeniu w 2005 r. mówił o „strategicznym sojuszu z Ukrainą”. Rozumiał przy tym znaczenie symboli dla kruchej państwowości w krajach postradzieckich. Dlatego walka z banderowskimi barwami nie była jego priorytetem, bo priorytetem była ochrona Ukrainy przed Rosją.
Jednocześnie Lech Kaczyński unikał publicznego nazywania Wołynia ludobójstwem, za co zbierał cięgi od nacjonalistów. Dla jasności – kilkakrotnie użył określenia „ludobójstwo”, ale sprzeciwiał się nadaniu temu państwowej rangi, uznając, że utrudni to relacje z Ukrainą i przeciąganie Kijowa na zachód. „Nasze narody pokazują całemu światu, że nie ma takiego zła w historii, którego nie można przezwyciężyć” – mówił w maju 2006 r.
A w 2009 r. wraz z ówczesnym prezydentem Ukrainy Wiktorem Juszczenką modlił się w intencji mieszkańców wsi Huta Pieniacka. W 1944 r. ukraińscy żołdacy z 14 Dywizji Waffen SS Galizien wspierani przez członków UPA zabili tam od 700 do 1200 Polaków, w tym kobiety i dzieci. „Nasza obecność tutaj oznacza kolejny krok na drodze pojednania” – mówił Kaczyński.
Dziś Nawrocki – który jako prezes IPN był na tyle nieudolny, że nie potrafił zawrzeć z Ukraińcami porozumienia w sprawie ekshumacji wołyńskich ofiar – woli wobec Kijowa używać pięści, a nie języka.
Akurat gdy Ukraina broni się przed żołdakami Putina, Nawrocki zawetował ustawę, która m.in. zapewniała finansowanie przez Polskę Starlinków – czyli satelitarnego internetu dla ukraińskiej armii. O ile można dyskutować o tym, którzy Ukraińcy i na jakich warunkach dostają pomoc finansową w Polsce, o tyle zablokowanie łączności jest po prostu utrudnianiem ukraińskiej armii walki z Putinem. Albo Nawrocki tego nie rozumie, albo to wie i mimo to zawetował ustawę dla poklasku środowisk nacjonalistycznych – nie wiadomo, co gorsze.
Oczywiście, nie ma co przesadzać z wartością myśli Lecha dla obecnej prawicy. Za rządów PiS niejednokrotnie sam Jarosław Kaczyński łamał doktrynę Lecha – w sprawie sądów, mediów publicznych czy relacji z UE.
Ale akurat w kwestiach polityki wschodniej sytuacja jest wyjątkowa – po ataku Rosji na Ukrainę to szef PiS osobiście zdecydował o totalnym zaangażowaniu państwa polskiego w pomoc dla Kijowa. Jako pierwszy lider europejski pojawił się w Kijowie niespełna miesiąc po wybuchu wojny. Ba – proponował wysłanie do Ukrainy polskich wojsk w ramach misji pokojowej. To rząd PiS przekazał Ukrainie masę sprzętu wojskowego – na co dziś zapewne nie zgodziłby się Nawrocki. To rząd PiS przyznał Ukraińcom, którzy uciekli do Polski, świadczenia finansowe, które teraz swym wetem Nawrocki chce odbierać.
„Trzeba było uczynić wszystko, żeby Ukraina nie upadła. Gdyby do tego doszło, Polska byłaby w ogromnym niebezpieczeństwie” – mówił szef PiS rok po wybuchu wojny. Nic się w tej kwestii nie zmieniło – zmienił się tylko prezydent.
Weto Nawrockiego to zakwestionowanie całej pomocowej polityki Polski wobec Ukrainy, prowadzonej od wybuchu wojny w 2022 r. Prowadzonej – co warto pamiętać – w dużej zgodzie politycznej, od której jako pierwsza zaczęła się odcinać Konfederacja.
Widać wyraźnie, że zrywanie się przez Nawrockiego z prezesowskiej smyczy następuje szybciej, niż można się było spodziewać. Za to konfederacki kierunek był całkowicie przewidywalny.
