Ziobryści przekonują się, czemu ich pryncypał nie podpisywał kluczowych dokumentów — żeby to oni poszli siedzieć.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Zbigniew Ziobro próbuje wrócić do gry o władzę wewnątrz PiS — a jego główny pomysł to lans na komisji śledczej do spraw Pegasusa. Dlatego też wokół każdego wezwania na przesłuchanie robi show. Ostentacyjnie komisji nie uznaje — bo jego koleś, szef Trybunału Konstytucyjnego Bogdan Święczkowski, stwierdził w groteskowym orzeczeniu, że jest nieważna.
Po dobroci Ziobro przed komisją się nie stawia, czeka, aż policja przyprowadzi go na przesłuchanie. Dzięki temu Ziobro skupia uwagę. Pierwszy raz — pod koniec stycznia — został zatrzymany pod siedzibą Telewizji Republika, gdzie przyjechał specjalnie, by wzmocnić wizualny efekt policyjnej akcji. W mijającym tygodniu było równie dramatycznie — Republika towarzyszyła Ziobrze na pokładzie samolotu z Brukseli i była na płycie lotniska, gdy został zatrzymany.
Za pierwszym razem do przesłuchania nie doszło, bo posłowie koalicji nie czekali na dostarczenie Ziobry przez policję. To była ich porażka — Ziobro mógł triumfować, zarzucając im tchórzostwo. Tym razem jednak po przewiezieniu do Sejmu zaczął zeznawać. I bardzo chciał pokazać, że komisja nic mu zrobić nie może.
Ziobro myśli, że jest bezkarny, bo za swych rządów starannie pilnował, co podpisuje, najbardziej kontrowersyjne sprawy zrzucając na zastępców. Zeznając przed speckomisją, z dumą przyznał się, że to on był inicjatorem zakupu Pegasusa. Nie przypadkiem opowiadał, że Pegasus był wykorzystywany do tropienia Romana Giertycha, Sławomira Nowaka, Krzysztofa Brejzy i innych polityków KO. Wie doskonale, że to spodoba się elektoratowi prawicy.
Ale jednocześnie Ziobro umywał ręce, gdy doszło do pytań o formalne decyzje dotyczące zakupu. Wychwalał swego zastępcę Michała Wosia, któremu kazał sfinansować zakup Pegasusa z Funduszu Sprawiedliwości, a więc z pieniędzy dla ofiar przestępstw. W praktyce Ziobro swymi zeznaniami Wosia topił. Jest oczywiste, że Woś nie podejmował decyzji samodzielnie — był wówczas politycznym młokosem. Decydował Ziobro, ale podpisywał Woś. Dlatego to Woś ma dziś zarzuty i grozi mu do 10 lat pudła.
Wcześniej ofiarą niechęci Ziobry do rozdawania autografów padł inny jego zastępca — Marcin Romanowski, który nadzorował Fundusz Sprawiedliwości. Za rządów PiS finansowane były z niego organizacje związane z ziobrystami. To Ziobro rozdzielał pieniądze z pominięciem zasad — decyzje zapadały czasem nawet na naradach w jego domu w Jeruzalu. Ale — znów — Ziobro niczego nie podpisywał. Dlatego to Romanowski, ścigany przez prokuraturę, żyje na wygnaniu w Budapeszcie. Dlatego to jeden z beneficjentów Funduszu Sprawiedliwości, ziobrysta Dariusz Matecki, trafił na chwilę za kraty. W tym czasie Ziobro wiedzie spokojne życie między Brukselą a Polską.
Zeznania Ziobry pokazały jego metodę topienia własnych ludzi — a to będzie mieć wpływ na jego pozycję polityczną w PiS. Z okolic Nowogrodzkiej słychać, że dawni posłowie Ziobry dość dobrze zintegrowali się z PiS po połączeniu obu partii. Ale część ziobrystów porzuciła swego patrona. Najbardziej widowiskowy przykład to Patryk Jaki, który został wiceprezesem PiS dlatego, że od dawna gra na Jarosława Kaczyńskiego. Jaki też dostał nauczkę. Gdy w 2018 r. jako wiceminister u Ziobry doprowadził do uchwalenia kontrowersyjnej ustawy o IPN, która wprowadzała kary „za przypisywanie polskiemu narodowi odpowiedzialności za zbrodnie popełnione przez III Rzeszę Niemiecką”, wybuchł międzynarodowy skandal. Władze USA i Izraela uznały to za próbę zamknięcia ust ocalałym z Holocaustu. Ziobro szybko zostawił Jakiego na lodzie — wniósł do Trybunału Konstytucyjnego o podważenie zapisów ustawy.
Ziobro już tak działał
Święczkowski, broniąc Ziobry przed pegasusowymi przesłuchaniami, zapomina, że sam o mało co nie został stracony przez kumpla. 25 kwietnia 2007 r. Ziobro był naprawdę przerażony. Wydzwaniał do współpracowników, szlochając, że to koniec. Jeśli jego kariera kiedykolwiek wisiała na włosku, to właśnie wtedy — w dniu śmierci Barbary Blidy. Prokuratura Ziobry chciała byłej minister w rządach SLD postawić zarzuty korupcyjne. Jednak nieudolna akcja ABW kierowanej wówczas przez Święczkowskiego doprowadziła do jej śmierci.
Prezydent Lech Kaczyński chciał głów — a Ziobro był gotowy poświęcić Święczkowskiego, byle tylko ratować własną skórę. Obu ich uratował ówczesny premier Jarosław Kaczyński, który zakładał, że po tej historii staną się dla niego jeszcze bardziej oddanymi narzędziami.
