W cieniu dewastującego świat trumpizmu oraz w polskim chocholim tańcu politycznym, w nawale doniesień o rzeziach i masakrach, jakich codziennie doświadcza ludzkość, mogła umknąć większości rodaków informacja o rzezi drzew w warszawskim Ogrodzie Saskim.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
A jest to rzeź nie byle jaka, rzeź doniosła, a nawet rzeź patriotyczna. I wcale nie o skalę rzezi chodzi, bo wycięto ledwo niecałe sto drzew. Nie takie rzezie urządzał sławny minister Jan Szyszko, który z ramienia PiS masakrował polskie lasy, puszcze i knieje. Tym razem rzeź dokonywana jest przez obecną władzę, a ściślej spółkę celową Pałac Saski, powołaną jeszcze w czasach rządów psychopatycznej prawicy do odbudowy rzeczonego pałacu.
Bombastyczny pomysł odbudowy Pałacu Saskiego był jednym z klejnotów w koronie pisowskiego szaleństwa, obok wiekopomnego przekopu Mierzei Wiślanej oraz zbudowania CPK. Ponieważ przekop Mierzei już się dokonał i chwilowo nie ma tam czego przekopywać, a CPK zmienił nazwę na Port Polska, dzięki czemu w cudowny sposób przestał być kaczystowską tromtadracją, a stał się genialnym projektem Koalicji Obywatelskiej, to pozostało kontynuować odbudowę Pałacu Saskiego.
Rzecznik prasowy spółki Pałac Saski Sławomir Kuliński ogłosił emfatycznie: „Wrzucamy wyższy bieg! Rozpoczyna się nowy etap prac związanych z odbudową Pałacu Saskiego, Pałacu Brühla oraz kamienic przy ul. Królewskiej w Warszawie”. To w ramach wrzucania wyższego biegu dokonano rzezi drzew w Parku Saskim, by odbudować Pałac, który i tak nie będzie Pałacem Saskim. Bo skoro ma być odbudowany w formie, w jakiej zastała go II wojna światowa, to znaczy, że nie będzie to Pałac Saski, a wersja udoskonalona za caratu poprzez wyburzenie środkowej części i wstawienie kolumnady. Z tej kolumnady jak wiadomo ostał się jeno Grób Nieznanego Żołnierza. Wersja carska zwana jest Pałacem Skwarcowa, od nazwiska rosyjskiego handlarza, który popadający w ruinę oryginalny pałac kupił i przerobił wedle projektu architekta Idźkowskiego, ubogacił rzeczoną kolumnadą i w takiej formie budowla ta przetrwała aż do momentu, gdy ją Niemcy wysadzili w powietrze. A to, co Iwan Skwarcow zepsuł i oszpecił — pod auspicjami Iwana Paskiewicza, carskiego Namiestnika Królestwa Polskiego — teraz państwo polskie będzie odbudowywać za dwa i pół miliarda złotych.
Fanatyczni przeciwnicy odbudowy zapytują, czy w ramach historycznej rekonstrukcji trzeba odbudować również sobór św. Aleksandra Newskiego, monstrualną prawosławną świątynię, która stała pomiędzy dzisiejszymi hotelem Europejskim a Grobem Nieznanego Żołnierza. Odpowiadam: nie trzeba. Jak Rosjanie tu przyjdą, to sami sobie odbudują. Łącznie z monumentalną dzwonnicą, która stała osobno, bliżej obecnego hotelu Victoria. Na moje oko dzwonnica stała z grubsza tam, gdzie dzisiaj legendarne schody smoleńskie.
Naturalnie można doszukać się w tym lisiej przebiegłości obecnej władzy. Jak odbudujemy Pałac Saski, a przynajmniej będziemy nieustannie mówić o odbudowie Pałacu Saskiego, to wszyscy zapomną o stojącym opodal pomniku największej polskiej katastrofy nie tylko lotniczej, ale i artystycznej. Schody smoleńskie, których usunąć boimy się potwornie, znikną w cieniu pałacu.
Pozostaje pytanie, co znajdzie się w odbudowanym Pałacu Saskim w wersji handlarza Skwarcowa. Otóż spółka Pałac Saski ogłasza z dumą, że „odtworzone gmachy zostaną przeznaczone na potrzeby Kancelarii Senatu RP, Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego oraz instytucji prowadzących działalność kulturalną i społecznie użyteczną”. Jakie instytucje kulturalne, jakie społecznie użyteczne? Pomyślimy, jak już pałac zbudujemy i jak wprowadzi się tam Kancelaria Senatu i Mazowiecki Urząd Wojewódzki. Jeśli zostanie miejsce, to wciśnie się społecznie użyteczną instytucję kulturalną. Jak nie będzie na podorędziu żadnej wolnej instytucji kulturalnej ani społecznie użytecznej, to się jakąś powoła, w końcu tylu jest kolegów z kredytami hipotecznymi do spłacenia.
Może nowo powołaną przez premiera Tuska Radę Przyszłości tam umieścić? Rada Przyszłości ma radzić o polskiej przyszłości, trudno, żeby radziła w niegodnym takiej rady miejscu. Pałac handlarza Skwarcowa nadawać się będzie do tego w sam raz. Skoro naszym największym sukcesem było to, że jako pierwsi na świecie wysłaliśmy w kosmos pierogi, na dodatek ulepione w Kielcach, to Rada Przyszłości w pysznych wnętrzach odbudowanego pałacu mogłaby planować kolejne spektakularne sukcesy polskiej nauki. Nie na darmo w radzie zasiada nasz astronauta Sławosz Uznański-Wiśniewski, człowiek, który jako pierwszy spośród Ziemian jadł pierogi w kosmosie.
Rada Przyszłości mogłaby uradzić, żeby wysłać w kosmos kolejne polskie dania narodowe. Kotlet schabowy najpierw powinien wznieść się w stratosferę czy może bigos? A co z żurkiem, którego chyba nie da się zliofilizować, jak zrobiono z pierogami? Musiałby to być żurek w proszku, do samodzielnego przyrządzenia na stacji kosmicznej. Temat dla Rady Przyszłości jak znalazł.
Obecny Senat nie za mały na tak wspaniałą budowlę? Może warto zwiększyć liczbę senatorów, bo śmieszne sto osób nie przystoi dwudziestej gospodarce świata. 300 senatorów byłoby w sam raz i od razu lepiej by to wyglądało w odbudowanym pałacu.
Odbudowa Pałacu Skwarcowa otwiera przed nami całe spektrum kolejnych odbudów. Nie możemy na pałacu poprzestać.
Skoro przywracamy Warszawie wygląd z czasów carskich, to zgłaszam postulat odbudowania Powiśla takiego, jakie opisał Bolesław Prus w „Lalce”. Jako że nadciągają aż dwie ekranizacje tego arcydzieła i spodziewam się narodowej debaty, czy powieść Prusa została pohańbiona przez filmowców, to mam nadzieję, że wątek wyprawy Wokulskiego na Powiśle również będzie uwzględniony. Nie ma „Lalki” i nie może być jej ekranizacji bez wędrówki Wokulskiego przez piekło Powiśla. Gdyby wyburzyć nowy budynek neofilologii przy Dobrej, parę domów przy Radnej i na wszelki wypadek Bibliotekę Uniwersytetu Warszawskiego, to w tym miejscu można stworzyć prawdziwy skansen nędzy warszawskiej czasów carskich, do którego ciągnąć będą turyści z całego świata.
Skoro mówi się A, to trzeba powiedzieć B — odbudowany Pałac Saski będzie miał niepełne znaczenie bez przywrócenia do życia genialnego projektu barokowej Osi Saskiej — konceptu architektonicznego naprawdę w czasów saskich, a nie carskich. Warto byłoby (po ewentualnej eksmisji mieszkańców) wysadzić w powietrze przynajmniej część osiedla Za Żelazną Bramą. Od obecnego rządu domagałbym się odwagi i rozmachu, a nie minimalizmu. Jeśli stolica ma przypominać o katastrofalnych rządach dynastii Wettinów w XVIII w., to róbmy to na sto procent!
Podrzucam jeszcze jeden wielki projekt narodowy z czasów PiS, który obecna władza koniecznie musi pociągnąć, żeby Boże uchowaj nie odciąć się od dziedzictwa Prawa i Sprawiedliwości. Oczywiście chodzi o fenomenalny pomysł odbudowania zamków Kazimierza Wielkiego. Od kiedy geniusz prezesa Kaczyńskiego objawił się również tym pomysłem — geniusz Kaczyńskiego objawia się nieustannie, Koalicja Obywatelska usiłuje geniusz Kaczyńskiego dogonić, ale nie nadąża – wciąż pozostaje do odbudowania tyle ruin po czasach króla, który Polskę zastał drewnianą, a zostawił murowaną. A ile przy tym rad nadzorczych można powołać. Ile etatów stworzyć. Ile biur wynająć. Ile samochodów służbowych kupić.
