Przedstawiam państwu Pana Supełka, czyli znanego w wodniacko-marynistycznych kręgach popularyzatora szlachetnej sztuki tworzenia węzłów.
Z grubsza rzecz biorąc jegomość objaśnia, jak w prosty sposób nauczyć się splotów przydatnych pasjonatom białej floty „zarówno na co dzień, jak i podczas dalekich wypraw”, o czym sugestywnie pisze na jednym z branżowych portali. Kolejny rok Pan Supełek postanowił inaugurować prezentacją Pętli Ruchomych, a wśród nich Pętli Zaciskowej. To grupa węzłów, które są tworzone na końcach liny w celu przytrzymania, podnoszenia, przeciągnięcia lub mocowania. Pętla taka samoistnie zaciska się pod wpływem pracy, tym samym dostosowuje się do kształtu i potrzeb „ładunku”.
Przejdźmy zatem do clou zagadnienia, czyli pętli prezesa Narodowego Banku Polskiego. Jak zaznacza Pan Supełek, dobrze wykonany węzeł jest stały i pewny i z tego względu bardzo dobrze pracuje przy znacznym obciążeniu. Obciążenia związane z działalnością profesora Glapińskiego z każdym dniem rosną, co sprawia, że pętla okalająca ściśle jego szyję zaciska się niemiłosiernie. Co więcej, równolegle do narodowej debaty na temat wyższości jabłek z Lidla nad owocami z Biedronki czy powracającego sezonowo sporu o wyższości majonezu kieleckiego nad produktem Winiar (to wielkanocny akcent niniejszych dywagacji), dyskusja dotycząca głowy pana Adama może zdominować narrację świątecznych biesiad z jajeczkiem, parzoną kiełbaską i chrzanem.
Tak się jakoś składa, że paragraf 22 ze 100 konkretów Donalda Tuska, mówiący o „wyprowadzeniu” profesora z banku za „zniszczenie niezależności NBP i brak realizacji podstawowego zadania, jakim jest walka z drożyzną”, materializuje się w studniówkę nowego rządu, któremu do dowiezienia setki obietnic daleko. Czerwona kartka dla prezesa jest czytelną zagrywką polityczną, choć przyznać trzeba, że pan profesor systematycznie pracował na swój los. Pytanie, czy na tyle wytrwale, by narazić się na twarde, merytoryczne zarzuty. Takich argumentów nie dostarczą żadnemu trybunałowi wyimki z comiesięcznych tyrad o tatrzańskich wędrówkach po szczytach i przełęczach inflacji.
Niezależność banku centralnego to fundament demokratycznej, liberalnej gospodarki rynkowej i każde naruszenie równowagi władz postawi nas w bardzo niewygodnej sytuacji.
We wniosku o pociągnięcie szefa NBP do odpowiedzialności posłowie sformułowali osiem zarzutów, wśród których najpoważniej brzmią te o skupie obligacji skarbowych, co w 2020 r. miało pomóc ówczesnemu rządowi kreować miliardy na – przynajmniej w teorii – walkę ze skutkami pandemii. Pozostałe argumenty mogą być istotne z punktu widzenia polityki uprawianej przy Wiejskiej, ale już niekoniecznie jakości polityki pieniężnej i powagi prawa. Gromy ciskane przez szefa Kancelarii Premiera sugerującego, że „decyzje podejmowane przez Glapińskiego miały charakter działalności czysto partyjnej i nic wspólnego z interesem polskiej gospodarki”, są miałkie. I nawet jeśli stary druh prezesa Jarosław wynurzeniami o 35-letniej wzajemnej ich zażyłości i koleżeńskich spotkankach nie podaje pomocnej dłoni profesorowi, to nie jest to temat dla arbitrów TS.
Paragraf 22 ma zatem wymiar czysto polityczny. Najwyraźniej nowa koalicja nie jest w stanie oprzeć się pokusie „poszarpania starszego pana za wąsy”. Jakie będą tego realne konsekwencje? W kluczowej sferze, prowadzenia polityki monetarnej, nic się nie zmieni. Rozkład głosów w łonie Rady Polityki Pieniężnej będzie po linii profesora i powinniśmy zakładać, że stopy procentowe nie drgną, jeśli nie wzruszy brwią, dając sygnał kolegom z rady, nawet zawieszony boss. Nie zmieni się również zbyt wiele w samym banku, bo zgodnie ze statutem obowiązki zawieszonego przejmie jego pierwsza zastępczyni, a nie od dziś wiadomo, że operacyjnie już obecnie pani Marta Kightley zarządza firmą, realizując wizje szefa.
Rachunek dla operacji #22 po stronie korzyści dla obozu władzy jest więc zerowy. Po stronie strat sprawa jest zdecydowanie mniej pewna. Niezależność banku centralnego to fundament demokratycznej, liberalnej gospodarki rynkowej i każde naruszenie równowagi władz postawi nas w bardzo niewygodnej sytuacji. Stanowczą reakcję bankierów centralnych, na czele z Europejskim Bankiem Centralnym, mamy jak w banku. Reputacja w tym zakresie, czy lubimy pana prezesa, czy nie, ma pierwszorzędne znaczenie dla postrzegania stabilności finansowej, siły krajowej waluty czy wyceny ryzyka. Nic dziwnego, że w poczet rycerzy politycznej szarży premiera tym razem nie wstępuje jeden z jego najbliższych współpracowników. „Z NBP na wielu płaszczyznach współpracujemy i będziemy współpracować. Tego wymaga interes narodowy, żebyśmy dbali o to, jak jesteśmy chociażby postrzegani przez rynki finansowe” – deklaruje Andrzej Domański, a ja go w pełni rozumiem.
