Po totalnym upartyjnieniu wszystkich instytucji państwa i zabetonowaniu w nich nominatów PiS nawet najbardziej koślawa zmiana jest zmianą na lepsze. Co nie zmienia faktu, że do przywrócenia pełnej normalności droga jest jeszcze daleka. Należy się przygotować, że będzie wyboista.
Wiosna w polityce rozpoczęła się od publicystyczno-politycznych tańców na studniówce rządu Donalda Tuska. Jak można było się spodziewać, przebojem imprezy był hit Koalicji Obywatelskiej jeszcze z czasu kampanii wyborczej „100 konkretów na 100 dni”. I choć premier ogłosił, że jego ekipa zrobiła „więcej niż jakikolwiek rząd w historii III RP”, to wielkiej euforii w obozie władzy nie widać.
Ocenianie rządu po 100 dniach i snucie na tej podstawie dalekosiężnych prognoz jest jak podsumowywanie maratonu po zaledwie dwóch kilometrach biegu. Jednak Donald Tusk na własne życzenie zafundował sobie medialny przegląd gabinetu, gdy wygłaszając sejmowe exposé, wymachiwał programem wyborczym KO i odgryzał się krytykom. — Cała Polska zna te konkrety, Polska będzie nas z tego rozliczała, nie boję się tego. W imieniu całego przyszłego rządu mogę wam powiedzieć: nie obawiamy się żadnej z tych obietnic, zostaną zrealizowane! — mówił w grudniu z werwą i przekonaniem szef rządu.
Po stu dniach zdecydowana większość konkretów jest niezrealizowana, ale Donald Tusk nie zamierza się tłumaczyć. Słowo klucz to „przyspieszenie”, które zapowiedział tajemniczo w półtoraminutowym filmiku zamieszczonym w mediach społecznościowych.
Swoje autorskie podsumowanie trzech miesięcy rządzenia zaczyna od wyznania, że jest niecierpliwy i chciał zrealizować „szybciej i więcej” obietnic wyborczych zawartych w „100 konkretach”. Niejako usprawiedliwiając opóźnienia, Tusk wspomina o wojnie w Ukrainie i gładko przechodzi do wyliczanki o „bałaganie, jaki poprzednicy zafundowali naszym rolnikom, wetującym prezydencie, chaotycznej i agresywnej opozycji”. Nie przez przypadek szef rządu mówi, w jak trudnych warunkach przyszło rządzić Koalicji 15 października, tak jak nie przez przypadek swoją wyliczankę spraw załatwionych rozpoczął słowami: „Rozliczenia ruszyły pełną parą”. I jeśli nawet jest to kwestia dyskusyjna, szczególnie gdy patrzy się na sejmowych śledczych przesłuchujących nieudolnie świadka Kaczyńskiego, to Tusk konsekwentnie stawia na polityczny rewanż i podgrzewa ten nastrój wśród wyborców rządzącej koalicji. Nie przez przypadek tuż przed studniówką ogłoszono zakończenie prac nad wnioskiem o postawienie przed Trybunał Stanu szefa NBP i zapowiedziano, że jeszcze przed świętami trafi do Sejmu. Jest to zresztą jedna z obietnic zapisanych w „100 konkretach”.
Nawet najbardziej koślawa zmiana jest zmianą na lepsze, co nie zmienia faktu, że do przywrócenia pełnej normalności droga jest jeszcze daleka i wyboista
Czy słusznie Donald Tusk stawia na rozliczenia jako polityczne paliwo? A może nie ma wyjścia, jeśli chce doprowadzić do prawdziwej sanacji państwa i zablokować prezesowi PiS szansę na sklejenie partii po wyborczej traumie, a co za tym idzie, na odzyskanie władzy? Zapewne szef rządu dysponuje odpowiednimi badaniami, które potwierdzają słuszność przyjętej strategii. Ale można też, bez podpierania się wynikami badań, z dużą dozą prawdopodobieństwa przyjąć, że ujawniane kolejne afery, nadużycia i nagrania z czasów rządów tzw. Zachłannej Prawicy jedynie potęgują u suwerena oburzenie i chęć rozliczenia złodziei, załatwiaczy, łapówkarzy, nieuczciwych i niekompetentnych urzędników oraz partyjnych bonzów, z tym z Nowogrodzkiej na czele. Dlatego Donald Tusk nie musiał kalkulować i przejmować się ryzykownymi prawnie „siłowymi przejęciami” mediów państwowych i prokuratury. Po totalnym upartyjnieniu wszystkich instytucji państwa i zabetonowaniu w nich nominatów PiS nawet najbardziej koślawa zmiana jest zmianą na lepsze, co nie zmienia faktu, że do przywrócenia pełnej normalności droga jest jeszcze daleka. Należy się przygotować, że będzie wyboista i jeszcze nie raz czuć będzie wstrząsy wywołane rozliczeniami rządów PiS.
Ciągła eskalacja politycznego konfliktu wpisana jest w logikę rozgrywki, której ostateczne zasady bez zasad ustalił Jarosław Kaczyński, gdy w 2015 r. przejął pełnię władzy w kraju i krok po kroku zmieniał go w państwo na poły mafijne. Rządząc z Nowogrodzkiej, prezes budował polityczno-biznesowy kartel, który na dziesięciolecia miał przejąć władzę w Polsce. W tworzenie tego systemu zaangażowane były tysiące ludzi, których wstawiono do ministerstw, urzędów, instytucji, służb specjalnych, mediów i spółek skarbu państwa. Siłą rzeczy więc walka z układem Kaczyńskiego, jeśli ma być skuteczna i doprowadzona do końca, musi być realizowana z żelazną konsekwencją bez „paktów o nietykalności”, które sprawiały, że po 1989 r. polityczne elity mogły liczyć na bezkarność i nietykalność. Tego wyborcy KO Donaldowi Tuskowi by nie wybaczyli.
