Mrówka ognista w Europie. Włosi wytoczyli ciężkie działa do walki z owadem

Czerwone mrówki, które mogą boleśnie użądlić, znajdują się obecnie we Włoszech, ale sporadycznie widywano je w importowanych towarach w innych krajach Europy. Obawy może budzić fakt, iż są to spore owady pochodzące z Brazylii i Argentyny, a ich obecność ma wpływ na rodzimą bioróżnorodność. Solenopsis invicta jest w Unii Europejskiej uznawana za gatunek inwazyjny. 

Mrówka czerwona ognista w Europie. Nie powinno jej tu być

Do prawdopodobnie pierwszej obserwacji dotyczącej obecności ognistych mrówek w Europie doszło w 2023 r. Owady zaobserwowano wówczas na Sycylii, na przedmieściach Syrakuz. Naukowcy, którzy opisali tę obserwację na łamach magazynu „Current Biology” stwierdzili wówczas, że pojawienie się mrówek w Europie było tylko kwestią czasu.

Owady rozprzestrzeniły się po Europie głównie dzięki intensywnemu rozwojowi międzynarodowego handlu morskiego. Obecność mrówek odnotowywano najpierw w miastach portowych, a także w niektórych importowanych produktach.

Włosi, którzy postanowili zlikwidować nierodzime owady, sięgnęli po radykalne metody. Zastosowano między innymi wtłaczanie pary wodnej o wysokiej temperaturze do wnętrza mrowiska. Sięgano też po truciznę, którą mieszano z pokarmem w nadziei, że trutka rozprzestrzeni się wewnątrz mrowiska. W wielu przypadkach mrówki umierały lub przenosiły się na inne obszary.

Uważa się, że obecność dużych mrówek z Ameryki Południowej może zagrażać rodzimym gatunkom owadów, a nawet płazów i gadów, które żywią się mrówkami wypartymi przez Solenopsis invicta (łac. invicta oznacza „niezwyciężona”). Agronomowie skarżą się na negatywny wpływ mrówek na kondycję roślin uprawnych i ozdobnych (kapusty, ziemniaków, czy róż) – owady je podgryzają. „Szkody w rolnictwie są ogromne” – mówią rolnicy. Mrówki czerwone są wszystkożerne.

Mrówka ognista nie tylko w Europie

Czerwona mrówka pojawiała się już dawno temu na innych kontynentach. Najpierw w latach 20. XX w. jej obecność odnotowano w Stanach Zjednoczonych (dzielnice portowe), a później także obserwowano ją w Chinach, czy Australii, gdzie owady były masowo tępione za pomocą środków owadobójczych. W USA owad ten był uznawany za bardzo inwazyjny i według naukowców wyrządzał znaczne szkody w uprawach. Obawiano się też użądleń dużej mrówki.

Powszechnie stosowana nazwa „mrówki ogniste” odzwierciedla uczucie pieczenia wywołane ich użądleniami. Owady w obliczu zagrożenia atakują intruza poprzez użądlenie.

Zmieniające się warunki klimatyczne mogą powodować wzrost liczebności mrówek na obszarach dotąd przez nią niezajmowanych. Czerwona mrówka jest najlepiej przystosowana do życia na południu Europy.