Były prezydent w pierwszych dniach wolności zażądał odejścia Jarosława Kaczyńskiego. Najwyraźniej emerytura mu służy.
Mija ledwie miesiąc, od kiedy zmienił się prezydent, a mimo to Andrzej Duda nie daje o sobie zapomnieć. Wywiadów udziela dziś znacznie częściej niż za czasów prezydentury. Z jednej strony to dowód na to, że brakuje mu poklasku, a z drugiej – że bardzo chce wypromować biograficzną książkę.
Duda jeńców nie bierze, zwłaszcza we własnym obozie. Internetowemu wywiadowcy Żurnaliście rzucił: „Czy rzeczywiście jest tak, że ludzie prawie 80-letni powinni decydować o losach Polski? Mam poważne wątpliwości. Może ktoś nie przystaje do wymagań rzeczywistości? Może za duży bagaż PRL dźwiga cały czas na sobie? Zmiany są potrzebne. Młode pokolenie patrzy na rzeczywistość w inny sposób i nie jest obciążone dawnymi kompleksami”.
Powtórzył to potem w rozmowie z Bogdanem Rymanowskim na YouTubie. Na dodatek spoliczkował Zbigniewa Ziobrę oraz Jacka Kurskiego. Ziobrę wysmagał za to, że próbował ręcznie sterować sądami, zaś Kurskiego wybatożył za propagandowy chłam, którym raczył widzów TVP. Widać, że rozdzielanie ciosów dawnym oprawcom sprawia mu radość.
Duda był przez lata widowiskowo pogardzany przez czołowych polityków PiS. Sam przyznaje – co dotąd było tajemnicą poliszynela – że Kaczyński go całkowicie ignorował. Od początku drugiej kadencji w 2020 r. ani razu go nie odwiedził mimo zaproszeń. Panowie nie rozmawiali w cztery oczy przez kilka lat.
Kaczyński uważa, że przez Dudę stracił władzę, bo prezydent zablokował kilka ważnych pisowskich projektów ustaw, które – gdyby weszły w życie – uniemożliwiłyby ówczesnej opozycji pod kierownictwem Donalda Tuska przejęcie rządów. Chodzi przede wszystkim o ustawy Ziobry, które miały doprowadzić do czystki w sądach, a także ustawę tworzącą komisję ds. rosyjskich wpływów pod dowództwem Sławomira Cenckiewicza, która miała zakazać Tuskowi zajmowania stanowisk publicznych. W finale – już po wyborach w 2023 r. – Duda nie zrobił żadnego triku, by zablokować powołanie Tuska na premiera. A takie było oczekiwanie w jego partii matce. Nie ma się zatem co dziwić, że po zakończeniu prezydentury władze PiS po prostu chcą o Dudzie zapomnieć.
Duda jest w kwiecie wieku, ma 53 lata. Dlatego marzy o powrocie do polityki, ale jednocześnie zdaje sobie sprawę, że nigdy już żadnej oferty od Kaczyńskiego nie dostanie. Dlatego właśnie – uwolniony spod prezesowskiego buta – może sobie pozwolić na atak. W kolejnych wywiadach robi z Kaczyńskiego nasiąkniętego komuną dziadka, który nie bardzo ogarnia zmieniający się świat i winien skorzystać z obniżenia wieku emerytalnego.
To pokazuje, na czym opiera się przywództwo Kaczyńskiego – na dystrybucji władzy i prestiżu. Każdy pisowiec, który przestaje rządzić i traci perspektywę odzyskania wpływów, z miejsca wyciera sobie prezesem facjatę.
Widać wyraźnie, że z braku szans na karierę z nadania Kaczyńskiego Duda się politycznie przeflancowuje – zamiast na PiS, stawia na Konfederację. Chwali jej młodych liderów i stopniowo wycofuje się ze swych jednoznacznie proukraińskich poglądów, a wszak to on był jednym z głównych architektów pomocy dla Kijowa po napaści ruskiej hordy Putina.
Dziś nie tylko unika krytykowania weta Karola Nawrockiego wobec ustawy o pomocy dla Ukraińców. Przede wszystkim coraz bardziej otwarcie krytykuje Wołodymyra Zełenskiego i deklaruje, że to nie jest jego przyjaciel, choć jeszcze dwa lata temu mówił, że „oczywiście” są przyjaciółmi. Nie chce też już Duda pomagać za darmo. Żałuje, że rządy PiS nie wyceniły korzystania z polskich autostrad i lotniska pod Rzeszowem, czyli kanału dystrybucji pomocy dla Kijowa.
Jeszcze jedno widać. Otóż Duda bardzo potrzebuje pieniędzy. Narzeka, że po wyprowadzce z pałacu z trudem odnajduje się w 150-metrowym mieszkaniu w Krakowie. Na emeryturze prezydenckiej dostaje niespełna 14 tys. zł brutto, a to nie są kokosy, które pozwalają utrzymać poziom życia, do którego Dudowie przyzwyczaili się na państwowym. Stąd pomysł na wydanie książki własnym sumptem i jej sprzedaż przez stronę internetową, z pominięciem dystrybutorów (stówka za egzemplarz, 160 zł za książkę z autografem w ozdobnym pudełku). Stąd też przyjęcie dość upokarzającej oferty z internetowego Kanału Zero, gdzie Duda ma nagrać kilkanaście wideofelietonów.
Wciąż kocha i podziwia Donalda Trumpa. Tyle że amerykański prezydent, wbrew Dudowym nadziejom, nie załatwił mu żadnej międzynarodowej fuchy. Duda liczy więc, że wyląduje jako doradca lub lobbysta w dużym biznesie i za dużą kasę. Na razie to jednak tylko marzenia, żadnemu polskiemu prezydentowi się to dotąd nie udało.
