Barbara Tokarska nie żyje. Była sanitariuszką Powstania Warszawskiego

W wieku 102 lat zmarła Barbara Tokarska, która była sanitariuszką podczas Powstania Warszawskiego.
Barbara Tokarska brała udział w Powstaniu jako członkini pułku 'Baszta’, po wojnie zdobyła tytuły naukowe w Poznaniu i we Wrocławiu.
Została odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem Pro Bono Poloniae, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Armii Krajowej i Warszawskim Krzyżem Powstańczym.
Więcej ważnych informacji znajdziesz na stronie głównej Interii, otwiera się w nowym oknie

Barbara Tokarska (z domu Tyszkiewicz) „Jola” 31 lipca skończyła 102 lata. Urodzona w miejscowości Borysław w woj. lwowskim, w Powstaniu Warszawskim pełniła funkcję sanitariuszki. Do wybuchu Powstania ukończyła dwa lata konspiracyjnych studiów w Szkole Głównej Handlowej.

Podczas walk w 1944 roku należała do pułku „Baszta” Komendy Głównej Armii Krajowej. Po wojnie uzyskała tytuł magistra nauk ekonomicznych Akademii Handlowej w Poznaniu, a następnie stopień doktora nauk ekonomicznych na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.

O jej śmierci poinformował prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski. „Była niezwykle dzielną, mądrą, dobrą osobą. Barbara Tokarska (z domu Tyszkiewicz) 'Jola’ odeszła na wieczną wartę. Kilka tygodni temu skończyła 102 lata” – napisał.

Barbara Tokarska nie żyje. „Spoczywaj w pokoju, Bohaterko”

„Po 80. rocznicy Powstania sama z siebie postanowiła zajrzeć do ratusza, porozmawiać, podziękować za godne uroczystości. Takich spotkań i rozmów będzie mi bardzo brakowało. Tak jak nam wszystkim będzie brakowało Pani, Pani Barbaro. Spoczywaj w pokoju, Bohaterko” – dodał Trzaskowski, żegnając Barbarę Tokarską.

Tokarska w 2025 roku została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i medalem „Pro Bono Poloniae”, przyznawanym przez Szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Otrzymała także Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Armii Krajowej (1995) i Warszawski Krzyż Powstańczy (1995).

– Nie żałuję, na pewno nie żałuję, ale nie żyję tak wspomnieniami jak niektórzy. Mam koleżankę, która do dziś świata nie widzi poza wspomnieniami (z Powstania – red). Natomiast ja byłam zaangażowana w życie zawodowe, dzieci, mąż – przekazała „Jola” w rozmowie z Muzeum Powstania Warszawskiego.