-
Norweski minister energii zapowiedział kontynuację projektów związanych z wydobyciem ropy i gazu w Morzu Barentsa pomimo stanowiska Unii Europejskiej.
-
Norwegia utrzyma produkcję ropy i gazu na obecnym poziomie co najmniej do 2035 r., argumentując swoje decyzje względami surowcowymi i bezpieczeństwem energetycznym.
-
Norwegia wycofuje się z koncepcji bycia „zieloną baterią” Europy i nie planuje budowy nowych połączeń energetycznych z innymi krajami. Ta idea była błędna – ocenił norweski minister energii.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Po inwazji Rosji na Ukrainę w 2022 r. Norwegia stała się największym dostawcą gazu ziemnego w Europie, zaspokajając ok. 30 proc. zapotrzebowania na gaz w Unii Europejskiej i Wielkiej Brytanii. Kraj nie jest w UE, ale jest ściśle związany ze Wspólnotą gospodarczo.
Rekordowe wydobycie gazu i ropy w Norwegii. Kraj stał się paliwowym zapleczem Europy
W ubiegłym roku produkcja gazu w Norwegii była bliska rekordowego poziomu, a wydobycie ropy osiągnęło najwyższy poziom od 2009 r. Oficjalne prognozy jednak wskazują na gwałtowny spadek produkcji po 2030 r., o ile nie zostaną odkryte i zagospodarowane nowe złoża.
„W obecnych warunkach geopolitycznych i bezpieczeństwa oraz przy uwzględnieniu sytuacji surowcowej uważam, że kontynuacja działalności w Morzu Barentsa leży zarówno w norweskim, jak i europejskim interesie” – powiedział Aasland w wywiadzie dla agencji Reuters przed rozpoczęciem konferencji energetycznej ONS, która odbywa się co dwa lata w Stavanger i rusza w poniedziałek.
Unia Europejska chce zakazu nowych odwiertów w Arktyce ze względów środowiskowych, ale rozważa rewizję tej polityki w odpowiedzi na obawy o bezpieczeństwo energetyczne.
Aasland powiedział, że Norwegia dąży do utrzymania produkcji i eksportu ropy i gazu na obecnym poziomie co najmniej do 2035 r., a wydobycie w Morzu Barentsa będzie miało kluczowe znaczenie. „Jeśli Norwegia ma pozostać długoterminowym dostawcą ropy i gazu dla Europy (…), to Arktyka musi być częścią tej dyskusji” – stwierdził.
W rozmowach z przedstawicielami UE Norwegia argumentowała, że obszary Morza Barentsa udostępnione dla działalności naftowej są również wolne od lodu, podobnie jak Morze Północne, przez co są mniej narażone na wycieki ropy i inne skutki środowiskowe, a jednocześnie pomagają utrzymać miejsca pracy i osadnictwo w północnych regionach kraju graniczących z Rosją.
Aasland uważa, że norweskie argumenty są słyszane w Brukseli, ale podkreślił, że Norwegia ma suwerenne prawo do zagospodarowania zasobów Morza Barentsa, nawet jeśli UE nadal będzie opowiadać się za moratorium. „Będziemy rozwijać te obszary, a to od UE będzie zależało, czy wprowadzi moratorium na zakup tego gazu lub ropy” – stwierdził Aasland.
Ropa z Arktyki i tak trafiałaby na globalne rynki, natomiast gaz można eksportować na cały świat jako skroplony gaz ziemny z zakładu LNG firmy Equinor Melkoeya koło Hammerfest – dodał.
Dyrektor wykonawczy Międzynarodowej Agencji Energetycznej Fatih Birol również wezwał UE do ponownego rozważenia sprzeciwu wobec nowych projektów naftowych i gazowych w Arktyce, argumentując, że przyszłe dostawy będą potrzebne dla zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego.
Krytycy takiego podejścia twierdzą, że nowe projekty w Arktyce będą potrzebować wielu lat, by wejść do eksploatacji i w niewielkim stopniu rozwiążą krótkoterminowe wyzwania energetyczne Europy.
Norwegia nie chce już być „zieloną baterią” Europy
Oprócz ropy i gazu Norwegia co roku produkuje nadwyżki energii odnawialnej z rozległej sieci zbiorników wodnych i rzek zasilających elektrownie wodne, które eksportuje do Europy za pośrednictwem transgranicznych kabli energetycznych.
Norwegia przedstawiała się wcześniej jako „zielona bateria” Europy, lecz minister twierdzi, że ta koncepcja jest już przestarzała, ponieważ samej Norwegii nie wystarczy, by bilansować europejski rynek energii. „To była błędna idea” – ocenił Aasland.
Ta koncepcja przyczyniła się do budowy nowych połączeń energetycznych, w tym z Wielką Brytanią i Niemcami, jednak wywołała też sprzeciw w Norwegii, ponieważ ceny energii elektrycznej w Europie zaczęły gwałtownie rosnąć. Głębsza integracja z europejskim systemem elektroenergetycznym uczyniła Norwegię bardziej podatną na wahania cenowe na kontynencie.
Aasland zapowiedział, że Norwegia nie zbuduje nowych interkonektorów, ale pozostaje zaangażowana we współpracę sektora elektroenergetycznego z Europą. Zaapelował, by kraje kontynentu wzmocniły stabilność własnych dostaw prądu, osłabioną przez zamykanie elektrowni węglowych i jądrowych oraz brak inwestycji w nowe źródła gazowe.
Działania te obniżą ceny i zapewnią większą wzajemność transferów prądu pomiędzy krajami. „Przyszłość leży w bardzo silnym i zintegrowanym systemie” – podsumował Aasland.
