Prezydent Karol Nawrocki chce reanimować Narodową Radę Rozwoju. To trzecie podejście do tworzenia tej Rady. Za prezydentury Andrzeja Dudy żartowano sobie z tego dumnie ochrzczonego ciała, że to pic, który zbiera się tylko od wielkiego dzwona.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Karol Nawrocki widzi Narodową Radę Rozwoju wielką. I pracującą, a nie tylko zajmującą miejsce na stronie internetowej Kancelarii Prezydenta. W pałacu trwa szukanie nowych ludzi do składu tej Rady.
— Trzeba zmienić sposób jej funkcjonowania, żeby Rada się po prostu zbierała, a nie tylko istniała. Trzeba też zmienić jej skład — mówi jeden z polityków z kręgu Pałacu Prezydenckiego. Bez tego Rada nie ma sensu istnieć.
Narodowa Rada Rozwoju to pomysł z brodą. Powołał ją już prezydent Lech Kaczyński. Nieżyjący dziś prezydent zaczął ja formować w 2009 r., na rok przed śmiercią.
W archiwum prezydentury z lat 2005-10 można przeczytać: „Narodowa Rada Rozwoju powstała jako gremium opiniodawczo-doradcze przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej. Jej stworzenie zostało zapowiedziane przez Lecha Kaczyńskiego przy podsumowaniu Szczytu Społecznego na wiosnę 2009 r. Powstanie Rady było konieczne, gdyż nie ma obecnie w Polsce organu lub ciała, które stwarzałoby możliwość zasadniczej debaty programowej o rozwoju naszego kraju i jego przyszłości. Prezydent chciałby, aby Narodowa Rada Rozwoju definiowała kluczowe wyzwania i oceny zagrożeń rozwoju społeczno-gospodarczego Polski, klasyfikowała programy z tego obszaru oraz formułowała cele strategiczne. Efektem jej prac będą bieżące i przekrojowe analizy dotykające problemów ekonomicznych i społecznych”.
„To był pic”
Ideę przejął w 2015 r. prezydent Andrzej Duda. Szumnie powoływał ją na nowo. Wręczając akty powołania do Rady, Duda dziękował wszystkim, którzy przyjęli zaproszenie. Jak mówił, prezydent RP nie jest osobą, która zna się na wszystkim. — Prezydent potrzebuje ekspertów, specjalistów, doradców, fachowców, z którymi będzie mógł pracować, których będzie mógł się radzić, których opinii będzie wysłuchiwał, których ekspertyzy będzie czytał. I rozważał, które rozwiązanie już na własną odpowiedzialność będzie wdrażać, a z którym dyskutować. Państwo takimi właśnie ekspertami jesteście — mówił wtedy prezydent Duda.
Andrzej Duda powoływał do swojej Rady: prof. Ryszarda Bugaja, Zytę Gilowską, prof. Stanisława Gomułkę, Romana Kluskę, Kazimierza Kujdę, prof. Witolda Modzelewskiego, prof. Witolda Orłowskiego, prof. Andrzeja Nowaka, Bronisława Wildsteina, prof. Adama Daniela Rotfelda. Byli to więc ludzie także spoza środowiska PiS.
Wszystko brzmiało dumnie, ale Rada była de facto martwa. W samym obozie uśmiechano się na myśl o niej. — To był pic — nie krył jeden z polityków z kręgu pałacu.
Duda powołał kilkadziesiąt osób do dziesięciu specjalistycznych rad składających się na wielką Radę. Forma przerosła treść. Karol Nawrocki — jak słyszymy z kręgu pałacu — chciałby wskrzesić jej ideę.
