Premier Donald Tusk stracił cierpliwość do Polski 2050 Szymona Hołowni. Czy to na razie taktyka negocjacyjna obu stron, czy realny problem, który niebawem skończy się poważnym rozłamem?
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Po ostatnim spotkaniu liderów wydawało się, że emocje trochę opadły. Premier zadeklarował, że ufa wyjaśnieniom marszałka Sejmu, więc partnerzy poszli Szymonowi Hołowni na rękę i dali mu trochę czasu na uporządkowanie spraw w partii. Atmosfera na spotkaniu nie była jednak dobra. Co mówią o tym wszystkim politycy obozu władzy?
— Ale dziwi się pani? — pyta retorycznie polityk rządzącej koalicji. — Przecież wystarczyło wysłać SMS-a: „chłopaki, Kaczor mnie zaprosił na kolację, idę sprawdzić, czego chce”. Wystarczyło. Przynajmniej nikt nie byłby zaskoczony i można byłoby jakoś zareagować, uspokoić nastroje, pokazać, że to my rozgrywamy, a nie jesteśmy rozgrywani.
Mleko się rozlało, więc liderzy uznali, że trzeba po prostu je wytrzeć i pójść dalej. Tyle tylko, że Polska 2050 miała zupełnie inny pomysł. Postanowiła zgłosić poprawki przeciwko swoim koalicjantom i tak się złożyło, że poparły je zarówno PiS, jak i Konfederacja. Chodzi o poprawki do ustawy o mieszkalnictwie, które pozwalają wykupić mieszkanie zbudowane za publiczne pieniądze. Politycy z formacji Hołowni tłumaczą, że przecież dochodzenie do własności będzie trwało latami, a mieszkania komunalne i tak nie wracają przeważnie do zasobów samorządu, bo prawo do nich jest dziedziczone. Polska 2050 twierdzi, że to nie ona głosowała z PiS-em, tylko KO, Lewica i PSL zagłosowały przeciwko koalicyjnej partii. Sprawę można było jednak załatwić zupełnie inaczej, czyli zapowiedzieć koalicjantom, że te poprawki to jest sprawa graniczna i po prostu muszą zostać przyjęte.
— Czas sobie państwo wybrali idealny na tę zabawę — wzruszają ramionami partnerzy Polski 2050, z którymi rozmawiał „Newsweek”.
Nocne spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim
Głosowanie zostałoby odebrane inaczej, gdyby nie wcześniejsze napięcia związane ze spotkaniem Szymona Hołowni z Jarosławem Kaczyńskim. Napięcia pojawiły się zaledwie pięć dni wcześniej.
— Wie pani doskonale, że za miesiąc nikt by nie zwrócił na to uwagi, a teraz to jest symbol, że Polska 2050 chce nas szantażować. Czy my mamy na to pozwolić? No nie żartujmy — słyszymy w obozie władzy.
Szymon Hołownia ściska dłoń Jarosława Kaczyńskiego podczas inauguracyjnego posiedzenia Sejmu. 10 października 2023 r.
Foto: PAP
W klubie KO podstawową emocją jest w tej chwili zniecierpliwienie. Większość posłów pytana o wcześniejsze wybory odpowiada: my sobie poradzimy, to oni powinni się martwić. Premierowi też skończyła się cierpliwość, bo publicznie odpowiedział na postulaty Polski 2050, żeby przydzielić partii stanowisko wicepremiera. Oczywiście nie ma na to zgody.
— W tej chwili na pewno nie ma o tym mowy. W ramach rekonstrukcji rządu nie przewiduję stanowiska wicepremiera dla Polski 2050 i na pewno go nie będzie – zapowiedział szef rządu, a pytany o ostatnie głosowania Polski 2050 stwierdził, że właściwie nie ma nic do powiedzenia, bo nie zamierza ani tłumaczyć się za ugrupowanie Hołowni, ani interpretować ich zachowań.
— Czuję się odpowiedzialny za to, że dopóki nie przekroczą pewnej granicy, już takiej ewidentnej nielojalności wobec swojego rządu, bo przecież to jest także ich rząd, to ja będę raczej starał się stabilizować sytuację, bo czuję się odpowiedzialny za to i nikt mnie nie namówi na to, żebym przyłożył rękę do rozwalania tej większości — mówił Donald Tusk w czasie konferencji we Włoszech. — Ślubu nie braliśmy. Jeśli się okaże, że komuś nie pasuje, albo jeśli ktoś przesadzi, to się pożegnamy i nie sądzę, żeby to był realny scenariusz, ale na pewno nie dam się w żaden sposób szantażować, albo ulegać jakimś kaprysom, wtedy, kiedy w grze będzie właśnie tego typu metoda. Na mnie to nie będzie działało — zapowiedział premier.
W umowie koalicyjnej jest zapisana zmiana na stanowisku marszałka Sejmu, ale Polska 2050 nie zadbała o to, żeby zapisać w niej także powołanie nowego wicepremiera. Zwyczajnie wszystkim się wydawało, że polityczna rzeczywistość po dwóch latach rządów będzie inna. Dwa lata minęły i Polska 2050 nie jest w tej chwili w pozycji, która dawałaby jej duże pole negocjacyjne.
Donald Tusk ma gotowe scenariusze
W polityce jest tak, że trzeba dobierać przeciwnika do swoich własnych możliwości. Szantażowanie Tuska jeszcze nigdy nie skończyło się sukcesem, a partie, które chcą go stawiać pod ścianą, powinny najpierw rozważyć wszystkie scenariusze.
Po pierwsze, rozpad koalicji z winy koalicjantów jest dla Donalda Tuska niezwykle korzystny. Strategia powiedzenia wiernemu elektoratowi, że nic nie dało się zrobić, bo wokoło byli zdrajcy, bywa skuteczna. Odejście Polski 2050 w tym momencie tylko ułatwiłoby mu wyjaśnienie swoim wyborcom, dlaczego wszystko układa się tak źle.
Po drugie, niezależnie od sondaży — czasem lepszych, czasem gorszych — KO wchodzi do Sejmu mniej więcej z tym samym poparciem, które miała w 2023 r., czego nie można powiedzieć o Polsce 2050 i PSL. W ostatnim badaniu ludowcy mają zaledwie 1,8 proc. poparcia. Polska scena polityczna właśnie się przekształca i po prawie 25 latach duopolu zaczyna wyłaniać się nowy porządek, ale beneficjentem tych zmian na razie jest tylko Konfederacja. Pozostali wciąż myślą, że jakoś to będzie. Zamiast skupiać się na rozpoznaniu problemu i postawieniu diagnozy, skupiają się na tym, czy będą mieli jedno, czy dwa ministerstwa.
Po trzecie, wiara w to, że Tusk zawsze weźmie na pokład mniejszych graczy, jak w 2023 r., kiedy apelował o głosowanie na nich, może być bardzo zwodnicza. Weźmie, o ile będzie mu się to opłacało, ale po dwóch latach już wie, że koszty są znacznie większe niż straty, bo po prostu cztery partie w koalicji są układem, który nie może dobrze działać. W tym rozdaniu premier będzie grał na pozbycie się tych najsłabszych. A zatem, zamiast obarczać winą wszystkich dookoła, słabi powinni po prostu zrobić wszystko, żeby się wzmocnić.
Na to trzeba mieć pomysł, a tego Polsce 2050 brakuje od samego początku, bo jest formacją zbudowaną wokół lidera, który miał jeden cel — Pałac Prezydencki. Ceł zniknął z horyzontu i teraz wszystko trzeba stworzyć na nowo.