Podobno jak się chce rozśmieszyć Pana Boga, to najlepiej robić precyzyjne plany na przyszłość. Każdy wie, że wobec naszego zadufanego w sobie przekonania o własnej sprawczości transcendentna siła wyższa doznaje czegoś w rodzaju opozycyjnego wzmożenia i jest w stanie specjalnie odwrócić bieg rzeczy, byle nam, śmiertelnikom, uczynić wbrew.
Dziwne to w sumie założenie, bo wynikałoby z niego, że jednak nie jesteśmy wcale tacy kompletnie nieistotni, skoro się nami ta boska moc bądź osoba przejmuje, ale jeśli ludzie tak mówią, to coś w tym musi być. Inaczej by nie mówili. Wielki niemiecki filozof, jeden z najważniejszych twórców współczesnej hermeneutyki Hans-Georg Gadamer twierdził, że nie wolno lekceważyć przesądów, bo to właśnie w nich odkłada się zbiorowa mądrość i w żadnym razie nie biorą się one znikąd. Jeśli chcemy podjąć na serio trud rozumienia, powinniśmy skrupulatnie analizować wszystkie przekonania i zastanawiać się poważnie nad ich źródłami.
W Polsce ostatnio zrobiło się tak, że jak chcesz rozśmieszyć pana prezydenta, to przygotuj dobre prawo, żeby mógł je zawetować. Licznik bije niestrudzenie, tak samo jak prezydencka prawica, która nie ustaje w pisaniu czteroliterowego wyrazu pod najważniejszymi dla naprawy Polski — po ośmiu latach rządów Zjednoczonej Prawicy — projektami. Po wecie wobec ustawy o przyjęciu europejskiego programu SAFE to się nawet zawiesiła strona www.wetomat.pl, która zebrała już 28 sprzeciwów, co wziąwszy pod uwagę czas zaledwie dziesięciu miesięcy piastowania stanowiska, jest osiągnięciem wybitnym, jeśli za kryterium wybitności uznamy skuteczność torpedowania funkcjonowania ponoć umiłowanej ojczyzny.