Zdaje się, że kreujący się w kampanii na progresywnego Donald Tusk nie nadąża za społecznymi potrzebami i nie czyta wysyłanych mu sygnałów. Ale skoro zabiegając o głosy wyborczyń, używał historii Izabeli z Pszczyny, czas, żeby wykorzystał wyrok w sprawie jej śmierci do wprowadzenia zmian, które realnie im pomogą.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Zapadł prawomocny wyrok w sprawie śmierci Izabeli z Pszczyny, której tragiczna historia stała się symbolem walki o prawo do aborcji. Był 2021 r. 30-letniej kobiecie w 22. tygodniu ciąży odeszły wody płodowe, zgłosiła się więc do szpitala. Jak wskazywała rodzina, lekarze zbyt długo zwlekali z wykonaniem aborcji – Izabela zmarła wskutek wstrząsu septycznego.
We wtorek Sąd Okręgowy w Katowicach podtrzymał kary wobec dwóch lekarzy, a w przypadku trzeciego zdecydował się na zaostrzenie poprzedniego wyroku. Cała trójka odbędzie więc kary bezwzględnego więzienia od roku do roku i sześciu miesięcy. Nie będą też mogli wykonywać zawodu nawet przez sześć lat. To sygnał dla wszystkich medyków, którzy znajdą się w podobnej sytuacji i będą musieli podjąć decyzję o aborcji.
Wygląda na to, że szala sprawiedliwości przechyla się na stronę kobiet. Oczywiście, można się zastanawiać, czy wymiar kary jest wystarczający, jednak to, jak ujęła to mecenas rodziny zmarłej Jolanta Budzowska, ważny sygnał, że „lekarz nie może czekać, aż będzie za późno”.
Aborcja i przemoc tych, którzy mają władzę
Jednocześnie w rozmowie z Onetem Budzowska wypowiedziała też inne znamienne słowa, które każą się zastanowić, co robić, by ciężarne były zaopiekowane także, zanim sytuacja stanie się graniczna: – Jeśli lekarze przyjmują postawę bierną, nie wykazują zaangażowania ani empatii, nie podejmują decyzji o zakończeniu ciąży — jak w przypadku pani Izabeli — z obawy o własne bezpieczeństwo albo z powodu niewiedzy, to mamy do czynienia z poważnym zaniechaniem.
To wskazuje na problem, jakim jest praktyczny brak prawa do aborcji od czasu wyroku Trybunału Konstytucyjnego w 2020 r., który znacząco ograniczył dopuszczalne przesłanki do wykonania zabiegu. W związku z tym część lekarzy odmawia jego wykonania, by – wbrew przysiędze Hipokratesa – chronić siebie, a nie pacjentkę.
Rząd Donalda Tuska miał to zmienić. Tusk obiecywał, że sprawa aborcji będzie jednym z priorytetów. Przekonywał, że jeśli wygra wybory, dostęp do wolnej, bezpiecznej i legalnej aborcji stanie się rzeczywistością w ciągu stu dni od objęcia władzy. Ba, premier w trakcie kampanii chwalił się tym, że uczestniczył w manifestacjach upamiętniających Izabelę.
Podczas spotkania z kobietami w Pszczynie w marcu 2023 r. mówił, że ograniczenie praw reprodukcyjnych jest powiązane z „przemocą tych, którzy uważają, że po to mają władzę, a więc mogą dlatego używać przemocy, dosłownej lub prawnej, ustrojowej, żeby kobietom odebrać prawa przede wszystkim do bezpiecznego życia”.
Donald Tusk nie nadąża
Minęło prawie dwa i pół roku od ostatnich wyborów parlamentarnych i nie zmieniło się nic. Aż chce się zapytać: „To co pan mówił o tej przemocy, panie premierze?”. I wskazać palcem, przykłady kobiet, które dalej mierza się z wynikającą z systemu przemocą.
Tak, jak Lela z Gruzji, której sytuację opisał serwis OKO.press. Nie licząc małych przerw, kobieta od grudnia 2025 r. przebywa w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Olsztynie.
Jest w 15. tygodniu ciąży i cierpi na niepowściągliwe wymioty, nie jest w stanie jeść. Karmiona jest pozajelitowo. Ciąża zagraża jej zdrowiu i życiu, a mimo to od miesiąca nie jest się w stanie doprosić aborcji. Być może wyrok, który zapadł w sprawie lekarzy z Pszczyny wpłynie na decyzje podejmowane w Olsztynie.
Tylko że żadna kobieta w takiej sytuacji nie powinna być zmuszona do pokładania nadziei w wyrokach. To świetnie, że wymiar sprawiedliwości i społeczeństwo idą do przodu, ale bez zmian zaordynowanych przez rząd te sytuacje wciąż mogą się powtarzać. Zdaje się jednak, że Donald Tusk – w kampanii kreujący się na progresywnego – nie nadąża za społecznymi potrzebami i nie czyta wysyłanych sygnałów.
Marzy mi się, że te w końcu do niego dotrą. Że wyrok da do myślenia i jemu. Sprawi, że przestanie uciekać przed odpowiedzialnością. Bardzo się jednak obawiam, że dojdzie do kolejnej tragedii. A potem, w związku z kolejnymi wyborami, koalicja rządząca na czele z Tuskiem znów będzie lać krokodyle łzy nad okrutnym prawem, które tak rani kobiety. Niestety, łzy – nawet te szczere – nikomu życia nie uratują.
