Miesiąc miodowy prezydentury Karola Nawrockiego nieuchronnie dobiega końca. Mimo że współpracownicy prezydenta sławią jego międzynarodowe sukcesy, nie jest wcale tak dobrze, jakby się chciało.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Chwali się oczywiście prezydentowi, że uzyskał od Donalda Trumpa zapewnienie, iż Amerykanie nie zmniejszą liczby swoich żołnierzy stacjonujących w Polsce, a jeśli polskie władze będą chciały, może się ona nawet powiększyć, ale co z tego, gdy drugą ręką Trump tnie programy wojskowe w krajach bałtyckich? Przecież to tam pójdzie kolejne po Ukrainie uderzenie rosyjskiego rzeźnika, a następna może być Polska. Skoro Karol Nawrocki ma takie świetne relacje z Trumpem, może warto byłoby zabiegać o wsparcie dla całego regionu, wszak polityka „nasza chata z kraja” ma krótkie nogi.
Nie lepiej wypadł drugi przystanek na międzynarodowej trasie prezydenta, czyli podróż do Włoch i spotkanie z premier Giorgią Meloni. Jeszcze przed wylotem prezydent odgrażał się, że będzie dążył do zbudowania mniejszości blokującej w sprawie umowy z krajami Mercosur, co się nie udało rządowi Tuska. Jednym z przywódców, których miał namówić do blokowania porozumienia do spółki z Polską i Francją, miała być właśnie premier Włoch. I co wyszło z tego prężenia muskułów? Poza serią wzajemnych duserów i uśmiechniętymi fotkami klops. Gdy Nawrocki zamknął drzwi za sobą, Meloni ogłosiła, że Włochy będą wspierać ratyfikację porozumienia handlowego UE-Mercosur. Tak więc aby osiągać strategiczne cele w polityce międzynarodowej, Karol Nawrocki będzie musiał jeszcze poterminować.
W krajowej polityce sytuacja też się skomplikowała. Gdy miesiąc temu Nawrocki obejmował urząd, plan był taki, by wetować, co się da i jak najszybciej wykoleić rząd Tuska, otwierając drzwi koalicji PiS-Konfederacja. Początkowo nawet dobrze żarło. Siedem wet w miesiąc od sasa do lasa, od ustawy o pomocy Ukrainie, po nieszczęsne wiatraki i mrożenie cen prądu, które Nawrocki miał w ciągu 100 dni obniżyć o jedną trzecią, zaskoczyło niejednego Polaka, o rządzie Tuska nie wspominając. Nic dziwnego, że notowania Nawrockiego spadły o kilka punktów procentowych, a w sondażu zaufania spadł na drugie miejsce, za Sikorskim. I nagle, ku zaskoczeniu rozpalonych głów przy Krakowskim Przedmieściu na Polskę spadł deszcz dronów z kierunku rosyjsko-białoruskiego i trzeba było schować zabawki do szafki i wziąć się za politykę na serio. Trzeba przyznać, że — przynajmniej w pierwszych godzinach — wojenne toporki udało się zakopać i wspólnie usiąść do rozmów na temat bezpieczeństwa.
Gdyby do tego okazało się, że Nawrocki zdoła namówić Trumpa do szybszego przekazania Polsce czterech myśliwców F-35, które mieliśmy dostać z początkiem 2026 oraz baterii Patriot, o czym — według telewizji CNN — polski prezydent miał rozmawiać z amerykańskim przywódcą — byłby to wymierny sukces tej prezydentury.
Nawrocki sprawia wrażenie zawodnika wagi cięższej od Andrzeja Dudy, co uczciwie mówiąc: specjalnie trudne nie jest. Przez to dla rządu łatwym partnerem nie będzie. Tym bardziej że wymyślił sobie, iż tak się rozepchnie w prezydenckich kompetencjach, że będzie nadpremierem i będzie pisał plan pracy rządowi. Tyle że to plan dobry na krótką metę, co dobrze pokazało weto do ustawy o mrożeniu cen prądu. Bo komu zaszkodził Nawrocki? Przecież nie Tuskowi, który w kilka dni przygotował nowy projekt, tylko Polakom, czekającym na obiecane przez Nawrockiego obniżki cen energii. Działanie według starej maksymy „na złość mamie odmrożę sobie uszy” rykoszetem uderzyło więc w Nawrockiego. Nie wiem, kto doradził Nawrockiemu wetowanie, czego popadnie, ale jakby powiedział prezydent Aleksander Kwaśniewski — „Karolu Nawrocki i jego otoczenie, nie idźcie tą drogą!”.
Zaskakujące, że jak na razie najmniej konfrontacyjnie spośród ludzi nowego prezydenta wypowiada się szef BBN Sławomir Cenckiewicz, słynny tuskożerca i lustrator. Pewnie rozumie, że w kwestiach obronnych zabawki są w rękach Kosiniaka-Kamysza i bez niego nic nie zdziała.
