Nawrocki wysyła jasny sygnał, że to on chce być patronem tzw. środowisk patriotycznych, czyli skrajnej prawicy, widząc w nich przyszłość polskiej polityki. Zresztą nie tylko on czuje, że wiatr w Europie i za oceanem wieje w żagle prawicowych populistów.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
PiS powszechne jest przekonanie, że wygrana Karola Nawrockiego i sondażowe wzrosty Konfederacji niechybnie oznaczają, iż partia Kaczyńskiego wróci do władzy w 2027 r. Ma jej to umożliwić koalicja z ugrupowaniem Mentzena i Bosaka. Trochę to jednak zaczyna przypominać karpia, który domaga się przyspieszenia Wigilii. Może się bowiem okazać, że za dwa lata to nie Konfederacja będzie przystawką PiS, lecz odwrotnie.
Wynik wyborów prezydenckich jasno dowodzi, że duopol PO-PiS zaczyna się wyczerpywać, a część wyborców oczekuje zmiany, i to zmiany radykalnej. Ten nastrój czuć zarówno po prawej, jak i po lewej stronie. Dla Konfederacji politycznym wehikułem może się dodatkowo okazać Karol Nawrocki. Prezydent elekt już pokazał, że nie da się zwasalizować Kaczyńskiemu jak jego poprzednik. Dlatego odesłał z kwitkiem Przemysława Czarnka, który został oddelegowany przez prezesa PiS na fotel szefa Kancelarii Prezydenta. Nawrocki postawił warunek, że Czarnek nie może być wiceprezesem PiS, a najlepiej gdyby w ogóle oddał partyjną legitymację. Z kolei Czarnek liczył, że prezes urobi prezydenta elekta. No i się przeliczył. Nawrocki zdawał sobie sprawę, że jeśli zgodzi się na to, by na czele jego kancelarii stanął wiceprezes PiS, będzie to symboliczny stempel Kaczyńskiego na jego prezydenturze i połamanie mu kręgosłupa.
A Nawrocki nie chce zapisywać się do PiS. Ideologicznie bliżej mu do Konfederacji. Jasno dał do zrozumienia, gdzie lokują się jego poglądy, dziękując Robertowi Bąkiewiczowi za to, że razem ze swoimi osiłkami „broni” polsko-niemieckiej granicy przed migrantami. Bąkiewicz, niegdyś członek zarządu skrajnie prawicowego ONR, który Unię Europejską nazywa „IV Rzeszą”, nigdy nie krył się z tym, że za demokracją nie przepada. W 2017 r. mówił, że za „demoliberalną demokracją kryje się socjalizm, komunizm i faszyzm”, a narodowcy nie powinni grać na PiS, „bo jest ono takim samym elementem demoliberalnego systemu jak PO”. Co prawda później, gdy pokłócił się z Konfederacją i przestał być prezesem Stowarzyszenia Marsz Niepodległości, przeprosił się z PiS, bo sypnęło hojnie groszem na jego skrajnie prawicowe inicjatywy.
Jednak Nawrocki wysyła jasny sygnał, że to on chce być patronem tzw. środowisk patriotycznych, czyli skrajnej prawicy, widząc w nich przyszłość polskiej polityki. Zresztą nie tylko on czuje, że wiatr w Europie i za oceanem wieje w żagle prawicowych populistów. Także Andrzej Duda próbuje przykleić się do Bąkiewicza i Konfederacji. Najwyraźniej uwierzył, że jeśli dojdzie do koalicji PiS-Konfederacja albo Konfederacja-PiS, to on może zostać premierem rządu. Dlatego na finiszu prezydentury częściowo ułaskawił Bąkiewicza, skazanego na 30 dni prac społecznych za zepchnięcie ze schodów „babci Kasi” podczas Strajku Kobiet. Bąkiewicz będzie musiał zapłacić starszej pani 10 tys. zł nawiązki, ale dzięki decyzji prezydenta pracami społecznymi rąk sobie nie ubrudzi.
Nie tylko tym gestem ustępujący prezydent próbuje podlizać się skrajnym środowiskom. Niedawno wypalił w wywiadzie, że „w Polsce jest tyle zdrady i warcholstwa bezczelnego, bo dawno nikogo nie powieszono za zdradę”, co miało się odnosić do sędziów.
Nie przypuszczam, żeby nawet najbardziej radykalnymi wypowiedziami Duda przypodobał się Konfederacji i Bąkiewiczowi na tyle, by chcieli go zrobić premierem w swoim rządzie, o Kaczyńskim nie wspominając. Po co im mięczak, który prezesowi nie potrafił się postawić, a na urlopie fotografuje się z dmuchanym krabem?
Nawrocki widzi, że Kaczyński partii oddać nie zamierza, a z nim na czele PiS będzie coraz bardziej anachroniczne. Obstawia więc rosnącą w siłę skrajną prawicę. W jakiejś perspektywie będzie to oznaczać kurs kolizyjny z prezesem, który od zawsze miał obsesję, by na prawo od PiS była tylko ściana. Od wyborów prezydenckich jest jasne, że ten dogmat właśnie upadł. Prezes co prawda zdaje się tego nie zauważać i głosi, że PiS walczy o pełną pulę i samodzielne rządy w 2027 r., ale kto mu zabroni marzyć.
