-
Piegża to pospolity ptak lęgowy, występujący na terenie całej Polski, którego liczebność rośnie według ornitologów.
-
Jedną z głównych cech pozwalających zidentyfikować ten gatunek jest charakterystyczny dwuczęściowy śpiew samca.
-
Dane monitoringów i Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków wskazują na stabilną sytuację gatunku i około 400 tysięcy par lęgowych w Polsce.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Piegża (Curruca communis) jest niewielkim ptakiem śpiewającym z rodziny pokrzewkowatych z rzedu wróblowych. Są to ptaki owadożerne, o skromnym, szarawym nierzucającym się w oczy upierzeniu. Często najpewniejszą cechą charakterystyczną umożliwiającą zidentyfikowanie danego gatunku pokrzewkowatych jest ich śpiew.
Samiec wykonuje swą pieśń dwuetapowo – to charakterystyczna dla gatunku monotonna rytmiczna piosenka. Zaczyna od bardzo cichego, szczebiotliwego wstępu (słyszanego jedynie z bliska), po czym w części głównej wydaje głośny, twardy trel, który może przypominać nieco klekotanie lub bulgotanie. To zwykle po niej można dowiedzieć się o ich obecności.
Śpiewająca piegża coraz liczniejsza w miastach Polski
Najczęściej piegżę można spotkać na obrzeżach lasów, w zaroślach, na łąkach z krzewami, nieużytkach oraz w sadach. Bywa też w miastach, choć skrywa się raczej w drzewach. Piegże wracają na swoje tereny lęgowe wcześniej niż inne pokrzewki, bo przeważnie już w drugiej połowie kwietnia (niektóre w maju). Lęgi trwają od maja do lipca. Obserwacje dowiodły, że samce przylatują o dzień wcześniej niż ich partnerki, po to by zająć terytoria lęgowe.
Samiec wyróżnia się popielatoszarą głową, białym spodem ciała i rdzawobrązowymi skrzydłami, natomiast samica ma bardziej stonowane, brązowawe ubarwienie. Piegża żywi się głównie owadami i pająkami, a pod koniec lata także drobnymi owocami. Jest gatunkiem wędrownym – do Polski przylatuje zwykle w kwietniu, a jesienią odlatuje na zimowiska w Afryce Subsaharyjskiej.
Gatunek jest liczony w ramach dwóch monitoringów: Monitoringu Pospolitych Ptaków Miast (MPPM) i Monitoringu Pospolitych Ptaków Lęgowych (MPPL).
W Monitoringu Pospolitych Ptaków Miast w 2025 r. skontrolowano 232 kwadraty 1×1 km w 37 miastach. Stwierdzono łącznie 139 gatunków, średnio było to 34,9 gat./pow. Najbardziej rozpowszechnionymi gatunkami były grzywacz i kapturka po 100 proc. powierzchni, bogatka 99,6 proc., szpak 99,1 proc., jerzyk 98,7 proc., modraszka, sroka, a następnie piegża, kos i sierpówka, kawka, gołąb miejski i kopciuszek.
Piegża znalazła się także wśród 28 gatunków, u których określono krótkoterminowe zmiany liczebności: i tu mamy dobrą wiadomość – piegża zaliczyła silny wzrost liczebności, co potwierdzają obliczenia ornitologów.
Monitoring Pospolitych Ptaków Lęgowych podaje z kolei, że populacja ptaków mierzyła się z wahaniami. Wykres zmian liczebności zwraca jednak uwagę na to, że w latach 2000-2025 nastąpił spadek populacji, którego apogeum nastąpiło w latach 2010-2012, po czym stopniową odbudowę populacji (trend wzrostowy w latach 2014-2025). Obecna sytuacja gatunku jest stabilna.
Według danych publikowanych przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków w „Atlasie pospolitych ptaków lęgowych Polski”, populacja piegży w naszym kraju liczy około 400 tys. par lęgowych, co odpowiada około 800 tys. dorosłych osobników w okresie lęgowym. Lokalnie mogą występować niewielkie spadki.
Obecność ptaka świadczy o dobrym stanie siedlisk, dlatego zachowanie śródpolnych krzewów i zarośli ma duże znaczenie dla utrzymania liczebności tego gatunku w naszym kraju. Tym bardziej, że na terenie Polski piegża jest objęta ścisłą ochroną gatunkową.
To najbardziej kolorowe polskie ptaki. Ile z nich widujesz?
