Projekt ustawy o SAFE wyszedł z Sejmu w zeszły piątek. Właśnie wyszedł też z Senatu. Czy parlamentarzyści wiedzą, nad czym głosowali? Raczej nie, bo niewielu z nich przeczytało dokument.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Projekt ustawy o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE trafił do Sejmu 11 lutego. Rzeczywiście zastosowana procedura była błyskawiczna, bo już dwa dni później ustawa z Sejmu wyszła do Senatu. Razem z projektem do Sejmu trafił także załącznik, który na razie objęty jest klauzulą tajności. Załącznik zawiera między innymi listę zakupów, które zamierza zrobić MON z programu SAFE. Jest tam sprzęt produkowany przez polskie firmy jak Borsuk czy Piorun.
Wojsko przysłało listę potrzeb, rząd załatwia kasę, a na końcu Agencja Uzbrojenia decyduje, kto dostanie kontrakt. Jedyny wyjątek stanowi spółka Polska Amunicja, bo w 2023 r. przyjęto uchwałę, która zobowiązuje Agencję Uzbrojenia do robienia zakupów właśnie w tej spółce.
Jak informował Onet, Mateusz Morawiecki podpisał dwie tajne uchwały Rady Ministrów dotyczące Polskiej Amunicji. W pierwszej uchwale z 5 października 2023 r. Morawiecki nakazał Agencji Uzbrojenia zakup od konsorcjum Polska Amunicja pocisków 155 mm w latach 2023-2026. W drugiej uchwale z 6 grudnia 2023 r. tydzień przed zaprzysiężeniem rządu Tuska, Morawiecki wydłużył termin realizacji dostaw przez Polską Amunicję o trzy lata, do 2029 r.
„Zgodnie z ustaleniami poczynionymi na linii ówczesne władze i Polska Amunicja, ta ostatnia zobowiązała się do dostarczania 50 tys. sztuk amunicji kal. 155 mm rocznie (ze środków NRA przeznaczono na to kwotę 12 mld zł), ale przede wszystkim budowy zupełnie nowej fabryki tego rodzaju pocisków w Ząbkowicach Śląskich koło Kłodzka na Dolnym Śląsku (2 mld zł)” – informował Onet. Dlatego teraz Polska Amunicja znajduje się jako jedyna spółka wymieniona z nazwy w załączniku dotyczącym zakupów z funduszy z SAFE.
W momencie powołania w marcu 2023 r. Polskiej Amunicji większościowym udziałowcem była Aranda, kontrolowana przez Agencję Rozwoju Przemysłu, czyli Skarb Państwa. Ale we wrześniu 2024 r. Aranda uznała, że interes państwa w Polskiej Amunicji nie jest wystarczająco dobrze zabezpieczony.
„Zastana przez nas umowa jest wątpliwa pod względem prawnym i handlowym i na znalezieniu optymalnego dla interesu Skarbu Państwa rozwiązania skupiona jest obecnie nasza uwaga” – tłumaczyli we wrześniu 2024 r. pracownicy ARP w odpowiedzi na pytania „Rzeczpospolitej”.
Wszystkie udziały w spółce w tej chwili posiada WB Electronics i Ponar Wadowice. Właścicielem nie jest Paweł Poncyljusz ani żaden inny były poseł KO. Politycy PiS zwołali konferencję prasową, żeby zadać budzące grozę pytanie „, czy jest więcej Poncyljuszów?”. Odpowiedź zapewne uzyskaliby, zaglądając do załącznika do ustawy. Ale na pytanie, czy czytał dokument złożony w Kancelarii Tajnej Sejmu, Janusz Kowalski grzmiący na konferencji o skandalu odpowiada „nie”.
Załącznik leży w Kancelarii Tajnej Sejmu oraz w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego i każdy poseł może się z nim zapoznać, bo każdy poseł ma z natury rzeczy dostęp do informacji tajnych. Do tej pory z tego prawa skorzystało 26 posłów. W samej tylko Komisji Obrony Narodowej zasiada ich 50 (a właściwie 49, bo Marcina Romanowskiego można odjąć). A zatem nawet posłowie z tej komisji nie mieli ochoty dowiedzieć się, o czym tak naprawdę rozmawiają. Posłowie z komisji obrony i komisji finansów publicznych (46 posłów) mieli pierwszeństwo, bo w tych komisjach odbywały się parlamentarne prace nad projektem. Razem 94 osoby. I wśród nich znalazło się tylko 26, których sprawa interesuje na tyle, żeby zajrzeć głębiej. W czasie debaty sejmowej nad projektem ustawy do głosu zapisało się 79 posłów, do tej chwili załącznik przeczytało zaledwie 15. Można oczywiście uznać, że przecież wystarczy, jak jeden poseł w klubie przeczyta i opowie kolegom. Ale to tak nie działa, po to coś jest w Kancelarii Tajnej, żeby nikt nie opowiadał o tym, co tam jest napisane i posłowie nawet kolegom posłom przekazywać tej wiedzy nie powinni.
Mamy zatem ogólnonarodową dysputę o prawie 200 mld zł na modernizację polskiej armii, argumenty o zdradzie narodowej, działaniu na rzecz niemieckiego interesu, zadłużaniu Polski i tak dalej, a nikt właściwie nie wie, o czym mowa. Bo jeśli rzeczywiście w dokumencie jest wprost zapisane „zakup tylu i tylu Borsuków” czy „tylu i tylu Piorunów”, to jak mają na tym zarobić Niemcy?
Na pewno załącznik przeczytali były wiceminister obrony Marcin Ociepa i poseł Marek Jakubiak. Reszta polityków PiS, których o to pytam, odpowiada, że przecież nawet jakby przeczytali, to by nie mogli nic powiedzieć, bo to tajne, więc opinia publiczna musi sobie wyrobić zdanie o sensie tych zakupów. Pozostali tajemniczo milczą.
W Polsce mamy ustrój nazywany demokracją przedstawicielską. Po to wybieramy do Sejmu co 4 lata 460 przedstawicieli, żeby w naszym imieniu dbali o interes Polski. Tylko jak mamy wierzyć, że nasze wybory mają sens i że posłowie naprawdę idą do Sejmu po coś, skoro z 460 wybrańców narodu tylko 26 było zainteresowanych tym, jak wydamy pożyczone na 45 lat prawie 200 mld zł.
