Syn zabił matkę. „Prawie złamałem kręgosłup, wrzucając matkę do Wisły”

Nagranie jest odtwarzane na sali sądowej w czasie ponownego procesu Amerykanina. Oskarżonego nie interesuje obraz na monitorze. W ogóle nie spogląda w tamtą stronę. Jest zajęty rysowaniem ludzików. Z figlarnym uśmiechem pokazuje swoje szkice adwokatowi. Ten nerwowo chowa kartkę, szeptem strofuje swego klienta. W odpowiedzi – szerokie ziewnięcie, zakładanie rąk na szyję, przeciąganie się.

Karl Pfeffer nie ogląda rejestracji jego przesłuchania sprzed trzech lat, gdyż sprawa wróciła do ponownego rozpoznania, a on w nowej sytuacji prawnej odwołał poprzednie wyjaśnienia. Teraz domaga się natychmiastowego zwolnienia z aresztu i oddalenia oskarżenia.

– Na całej planecie nie znajdziecie osoby, która byłaby świadkiem zamordowania mojej matki lub jej śmierci – przekonuje sąd. – Ona po kłótni ze mną, bo nie akceptowała mojej narzeczonej, spakowała się i wyjechała w nieznane. Nikt nie wie, gdzie się znajduje.

Po chwili przerwy na strojenie min dodaje rozbawiony: – Sprawiłem, że bezskutecznie przekopywaliście z FBI Wisłę przez 20 miesięcy.

Transmisja przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym ujawnia linię obrony Pfeffera. Wbrew temu, co stwierdzili biegli psychiatrzy, sygnalizuje, że jest chory psychicznie. Oświadcza, że trzeba znaleźć szczątki jego matki w Wiśle, bo potrzebny mu jej kod genetyczny. Zamierza sklonować Gretchen P., nawet jeśli będzie się temu sprzeciwiała najbliższa rodzina. Co do planów życiowych – ma już projekt zbudowania w Stanach największej na świecie fabryki rakiet kosmicznych. Pytany o wykształcenie odpowiada, że studiował sześć lat, ma tytuł profesora inteligencji otwartych źródeł i kilka zawodów, m.in. inżyniera specjalisty sprzętu wojskowego, analityka statystycznego. W Warszawie był aktorem, robił reklamy.

Zaniepokojona siostra

Naprzeciw oskarżonego siedzi jego ciotka Haidi W.K., która przyjechała z Ameryki, by występować w procesie jako oskarżycielka posiłkowa. 67-letnia kobieta nie spuszcza wzroku z siostrzeńca. On unika jej spojrzenia nawet wówczas, gdy spętany łańcuchami, w otoczeniu straży pod bronią, idzie tuż obok na salę rozpraw.

W styczniu 2015 r. W.K. zawiozła wyjeżdżającą do Szwajcarii siostrę na amerykańskie lotnisko. W późniejszych latach prawie codziennie rozmawiały przez telefon, wysyłały do siebie SMS-y. Głównie o Karlu, dla którego Gretchen P. zostawiła Amerykę, bo myślała, że w Europie syn poczuje się odpowiedzialny za swoje życie.

– Siostra była bardzo szczęśliwa – zeznaje Haidi W.K. – gdy po tułaczce w Szwajcarii, w listopadzie 2016 r. zamieszkała z synem na warszawskim Żoliborzu. Tuż przed śmiercią 31 marca 2020 r. wysłała mi cztery radosne SMS-y, że gotuje dla Karla jego ulubioną zupę grzybową. A on się do niej uśmiecha. Taki mają radosny wieczór.

Karl prosi, aby tym razem nie szła na wieczorną mszę, jest przeziębiona, lepiej położyć się do łóżka. Posłucha go…

I nagle telefon zamilkł. Kilka dni później pojawiło się wiele wpisów na kontach społecznościowych Gretchen. Wynikało z nich, że wróciła do Ameryki, ale nie podała, gdzie przebywa.

To nie mieściło się w jej zwyczajach. Wszyscy znajomi, przyjaciele zastanawiali się, dlaczego nie dzwoni, zawsze miała komórkę w zasięgu ręki. Przecież jeszcze na początku marca zapewniła nas, że nigdzie się nie wybiera; zresztą z powodu covidu samoloty nie latały za ocean.

Poza tym sposób konstruowania informacji na Facebooku nie był w jej stylu. A zdjęcie, rzekomo zrobione już w Stanach, wyglądało na fotomontaż.

Kiedy kolejny raz telefon Gretchen P. był głuchy, ciotkę Karla Pfeffera naszła myśl, że siostra zginęła z jego rąk. Przypomniała jej się opowieść kogoś z dalszej rodziny o traumatycznym wydarzeniu w życiu Gretchen w 2013 r. (Haidi nigdy o tym nie opowiadała). Poszło o kluczyki do samochodu, których z jakichś powodów nie chciała dać nastoletniemu synowi. On wtedy stał na zewnątrz, okno wozu było otwarte. Przechylił się, ścisnął rękami szyję Gretchen i zaczął ją dusić…

W.K. postanowiła sprawdzić konto bankowe, które miała wspólnie z siostrą. Odkładały na nie po 25 dol. miesięcznie na czarną godzinę. Zauważyła, że w maju 2020 r. z konta zaginionej raz po raz znikają pieniądze. To mógł zrobić tylko Karl po śmierci matki. Kiedy jego siostra wyznała ciotce, że brat w rozmowie telefonicznej wygadał się, że ich matka nie żyje, W.K. zrezygnowała z amatorskiego dochodzenia. O zniknięciu Gretchen P. i swoich przypuszczeniach obie kobiety zaalarmowały Federalne Biuro Śledcze.

Karl P. został zatrzymany w Stanach Zjednoczonych rok później i przekazany do dyspozycji polskich organów ścigania.

We wrześniu 2022 r. Wisłę w okolicy Nowego Dworu przeszukiwały polskie służby z pomocą płetwonurków i agentów Federalnego Biura Śledczego, ale nie odnaleziono ciała, choć pewien wędkarz wyłowił paczkę z fragmentem ludzkich zwłok; niestety, wystraszony wrzucił ją z powrotem do rzeki.

68-letnia Gretchen P., obywatelka USA, do dziś uważana jest za zaginioną.

Ciało leży w Wiśle

– Mogę się przyznać – latem 2023 r. oskarżony odpowiada w Sądzie Okręgowym w Warszawie na pytanie, czy przyznaje się do zabójstwa. – Ale jestem obywatelem imperium po drugiej stronie oceanu i chciałbym negocjować z polskim odpowiednikiem FBI. To, o co mnie oskarżono, jest sprawą rodzinną. Pozwólcie mi ostatecznie wrócić do domu na Florydzie, na plażę. Przebywanie w Polsce to dla mnie piekło. Jeśli zostanę wypuszczony z aresztu, przekażę państwu polskiemu swój projekt, jak uzdrowić tutejszy wymiar sprawiedliwości.

Sędzia: – W jakich okolicznościach pana matka zniknęła?

– Ja wiem – w głosie Karla P. narasta gniew, krzyczy – że nie jestem jedynym człowiekiem, który miał problemy z moją matką. Ona robiła okropne rzeczy. Złożyło się milion powodów, dlaczego jej nie ma. Byłem świadkiem, że umarła w naszym warszawskim mieszkaniu w nocy z 31 marca na 1 kwietnia 2020 r. Kiedy ciało zaczęło śmierdzieć, wywiozłem ją w sześciu walizkach taksówkami Ubera do Nowego Dworu Mazowieckiego. Pakunki były starannie zapakowane, pachnące, użyłem specjalnych środków do odświeżania powietrza o zapachu mięty i cytryny. Te zwłoki leżą teraz w Wiśle. W polskich rzekach zalega pełno ludzkich kości, przez ten kraj przetoczyło się wiele wojen.

– Co takiego się stało, że pana matka zmarła?

– W pierwszej wersji ja kładę moją poduszkę na jej twarz i trzymam, aż przestaje oddychać, tak więc ona umiera przypadkowo. W drugiej wersji użyłem jej poduszki…

– Dlaczego przedstawia pan dwie wersje?

– Ponieważ nie pamiętam dokładnie, jak to było.

W opinii biegłych psychiatrów Karl Pfeffer jest poczytalny.

Przesłuchanie oskarżycielki posiłkowej.

– Czy pokrzywdzona skarżyła się pani na syna? – dopytuje sędzia.

– Ona nigdy nie powiedziałaby na Karla złego słowa – zapewnia Haidi W.K. – Ale zamartwiała się, prosiła o pomoc Boga, codziennie wieczorem modląc się w tej intencji w pobliskim kościele. Bo chłopak nie uczył się, nie pracował, zmuszał ją, aby dawała mu pieniądze na narkotyki.

Było jeszcze coś, do czego Gretchen przyznała się siostrze z wielkimi oporami: Karl był uzależniony nie tylko od psychoaktywnych używek, ale i od gier komputerowych. Przesypiał całe dnie, bo noce spędzał w kasynie. I nie jest możliwe, aby torpedowała plany syna w kwestii ożenku. Pragnęła, aby się ustatkował. Na pewno podzieliłaby się taką nowiną podczas codziennych rozmów telefonicznych z siostrą.

Od kilku lat kłócili się o pieniądze. Gretchen K. miała 1700 dol. emerytury i niewielkie wsparcie finansowe od rządu szwajcarskiego. Po śmierci męża sprzedała kilka obrazów i dom na Florydzie, w którym mieszkali. Postanowiła wyjechać z synem do Europy.

Karl P. twierdzi, że matka była mu winna sporo pieniędzy, bo przywłaszczyła jego spadek po ojcu biznesmenie. Wydawała pieniądze na podróże, kupowała auta i w ten sposób roztrwoniła pieniądze ojca. Ale jest wspaniałomyślny, gdy zeznaje do protokołu: –Przebaczyłem matce kradzież moich zasobów i uprowadzenie mnie ze Szwajcarii do Polski, uwięzienie w warszawskim mieszkaniu. Ale nie przebaczę, co powiedziała o mnie mojej narzeczonej, gdy planowałem ślub.

Siostra zamordowanej twierdzi, że szwagier był biznesowym bankrutem, po spłaceniu długów nie było już żadnego majątku. Na domiar złego to, co Gretchen zdołała zaoszczędzić, odmawiając sobie wielu rzeczy, wyrodny syn wykradł z jej konta.

– Uważam – oskarżony reaguje oświadczeniem na zeznanie ciotki – że miałem prawo używania konta bankowego matki, nawet jeśli nie wyrażała na to zgody. Nie uznaję tego zarzutu w akcie oskarżenia. To ja jestem pokrzywdzony.

Dwa wyroki

W lipcu 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie skazał Karla Pfeffera, oskarżonego o zabójstwo matki, na 25 lat więzienia. Po 20 latach mężczyzna będzie mógł się ubiegać o warunkowe zwolnienie. W uzasadnieniu przewodnicząca składu sędzia Agnieszka Domańska podkreśliła, że sąd po zweryfikowaniu materiału dowodowego nie miał wątpliwości, że oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanych mu czynów.

Jedyną osobą, która miała o Karlu dobre zdanie, była pełna miłości jego matka. Mężczyzna postanowił ją zabić, aby – jak zaznaczyła sędzia – „mieć zapewniony spokój”, bo czuł się przez nią obserwowany, czasem krytykowany za obijanie się i pasożytnictwo. Oskarżony działał z winy umyślnej. Z zamiarem bezpośrednim zabił swoją matkę i znieważył jej zwłoki poprzez rozczłonkowanie i wyrzucenie do rzeki.

Mimo braku ciała Gretchen P. nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że kobieta nie żyje. Za nierealne należy uznać, że wyjechała z Polski albo popełniła samobójstwo.

W uzasadnieniu sędzia zauważyła, że oskarżony ma ciężko zaburzoną osobowość, skłonną do działań impulsywnych, mało przemyślanych i egoistycznych.

Od wyroku sądu okręgowego adwokaci napisali apelację. W czerwcu ubiegłego roku sąd apelacyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na nienależytą obsadę sądu pierwszej instancji – zasiadający w składzie sędzia Konrad Mielcarek został nieprawidłowo powołany.

Karl, nie przyznając się do winy, wycofał się ze wszystkiego, co mówił w czasie śledztwa i podczas pierwszego procesu. Również z tej wersji, że po kłótni o narzeczoną matka spakowała się i wyjechała w nieznane. Doniesienie siostry do FBI, jakoby w czasie rozmowy miał się przyznać do morderstwa, uznał za nieporozumienie na skutek szumu w połączeniu telefonicznym. Prowadziła samochód i w ulicznym tłoku źle go zrozumiała.

Oskarżony nadal uważał matkę za przyczynę swoich problemów.

– Jestem bez pieniędzy – skarżył się – moja dziewczyna śmieje się ze mnie [notabene owa narzeczona nie pojawiła się na żadnej rozprawie – red.]. Matka zrujnowała mi życie. Kiedy jeszcze mieszkaliśmy w Stanach, życzliwi ludzie uprzedzali – ona cię głęboko skrzywdzi. Wkrótce okazało się, co mieli na myśli. Chodziło o testament po ojcu. Matka nie liczyła się z moimi potrzebami, 50 tys. dol. wydała na Kościół. Ojciec zostawił 30 tys. dol., bym mógł się kształcić na uniwersytecie, jednak matka nigdy nie dała mi tych pieniędzy.

Oskarżycielka posiłkowa nie może tego słuchać, ukrywa twarz w dłoniach.

26 czerwca br. Sąd Okręgowy w Warszawie ponownie wymierzył Amerykaninowi karę 25 lat pozbawienia wolności. Sędzia w uzasadnieniu podkreśliła, że zgromadzony w toku śledztwa i postępowania procesowego materiał dowodowy tworzy zamknięty łańcuch poszlak. Pomimo braku ciała nie ma innej odpowiedzi niż zabójstwo matki. Sąd ustalił, że oskarżony notorycznie obwiniał matkę o sytuację życiową, w której się znalazł. To powodowało pretensje i złość w stosunku do rodzicielki. Kroplą, która przelała czarę goryczy, był fakt, że kiedy kilka miesięcy przed zabójstwem oskarżony poznał na portalu randkowym Turczynkę i się w niej zakochał, matka nie akceptowała tego związku. Zdaniem psychologów rozczłonkowanie ciała ofiary miało służyć „przejęciu kontroli nad życiem matki”.

Sąd uznał, że Karl Pfeffer jest winny zarzucanych mu czynów. Kara ma się odbywać w systemie terapeutycznym, przy czym po 20 latach będzie się mógł ubiegać o warunkowe zwolnienie z więzienia. Na rzecz siostry zamordowanej skazany ma wpłacić 50 tys. zł zadośćuczynienia.

Sędzia Agnieszka Wysokińska-Walczak poinformowała, że do wyroku zostały zgłoszone dwa zdania odrębne ławników, którzy byli za orzeczeniem kary dożywocia. O łagodniejszym wyroku zdecydowała ponowna opinia biegłych, którzy dopatrzyli się u oskarżonego osobowości zaburzonej i impulsywnej oraz tego, że działał w warunkach ograniczonej poczytalności. Ale to nie znaczy, że oskarżony jest chory psychicznie. Nie ma też powodu twierdzić, że działał w afekcie. Wszak po śmierci matki funkcjonował prawidłowo, wynajmując różne lokale. Jeszcze do października 2020 r. mieszkał w Warszawie, po czym legalnie wyjechał do Stanów. Przez cały czas pobierał pieniądze z konta matki. Wyrok jest nieprawomocny.