Od kilku miesięcy odwala świetną robotę i marszałkowy wizerunek ewoluuje w szalonym tempie. Koniec końców to zręczny gracz po najlepszej ze szkół, partyjnej.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Historia bohatera ostatnich tygodni wiele mówi nie tylko o polskiej polityce, ale także o nas. I niekoniecznie jest to coś, co chcielibyśmy o sobie wiedzieć.
Za polską polityką nie trafisz. Nie ma szans. Nawet jakby posadzić Babę Wangę razem z Nostradamusem i wyposażyć w ultranowoczesną sztuczną inteligencję. I taki zestaw trzy miesiące temu (o trzech latach nie wspominając) nie wpadłby na to, że bohaterem polskich demokratów, drzazgą pod paznokciem populistów zostanie akurat Włodzimierz Czarzasty. A to nie koniec: kto wymyśliłby, że do dyskursu politycznego wróci zapomniany, mocno poturbowany „postkomunista” i że ów postkomunista będzie się zachowywał bardziej przyzwoicie niż ci, którzy nazywają go postkomunistą?
Do tego momentu doprowadziło kilka niezwykłych, filmowych wręcz, zbiegów okoliczności. Spuścizna po skoncentrowanym na rzucaniu nieśmiesznych żartów z marszałkowskiego fotela Szymonie Hołowni, niespotykana wolta Toma Rose’a, zachowującego się nie jak ambasador, lecz kolonialny namiestnik, w końcu — bezmyślność PiS, które nie zorientowało się, że Polacy nie mają zamiaru bezwarunkowo płaszczyć się przed Amerykanami.
Efekt jest taki, że Czarzasty w rankingach zaufania bije się już o podium, co jest naprawdę spektakularnym osiągnięciem jak na polityka tak niepopularnego, uzyskującego w wyborach powszechnych wyniki złe albo bardzo złe. Przecież 15 października 2023 r. niewiele zabrakło, by w ogóle się do Sejmu nie dostał.
Nie chcę się znęcać nad Czarzastym, choć jest nad kim, ale o jego przeszłości wszyscy powiedzieli już wszystko, i to dwa razy. Nie przychodzę też z mało odkrywczą tezą o tym, że ludzie mogą się zmieniać. Ciekawsze wydaje mi się to, jak krótką pamięć mają wyborcy, jak nieprzewidywalne scenariusze pisze polska polityka, a przede wszystkim jak niedaleka jest droga od wroga do idola.
Przerabialiśmy to wielokrotnie, ostatnio przy Romanie Giertychu, który z koszmarnego ministra edukacji w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, nawołującego do polexitu, jeszcze zanim ktokolwiek ten termin wymyślił, zamienił się w największego wroga prezesa, rozpoczynającego dzień od odśpiewania „Ody do radości”. To jest, rzecz jasna, zjawisko ponadpartyjne. Prezes wystawiał świadectwa moralności PRL-owskiemu prokuratorowi Stanisławowi Piotrowiczowi, a pisowski elektorat na niego głosował, Mateusz Morawiecki kierował rządem PiS, choć wcześniej pracował z liderem PO, Michał Kamiński doradzał każdemu albo prawie każdemu i wciąż zyskiwał uznanie przy urnach itd. Przeszłość nie jest ważna, poglądy nie są ważne, nic nie jest ważne. Liczy się tylko to, że ktoś aktualnie jest swój i brzydko traktuje tych drugich. Jeśli ktoś szuka dowodów na skalę polskiej plemienności, to lepszego nie znajdzie.
Nie zmienia to faktu, że Czarzasty od kilku miesięcy odwala świetną robotę. Wyciągając kibolską przeszłość Karolowi Nawrockiemu, blokując ustawy pisane w celach wizerunkowych przez prezydenta (sensu legislacyjnego nie mają one żadnego), stawiając opór antydemokratycznym zapędom PiS.
Koniec końców to zręczny gracz po najlepszej ze szkół, partyjnej. Nikt już nie pamięta, że Nowa Lewica powstała z połączenia SLD i Wiosny, bo ta druga została całkowicie zmarginalizowana, a jej lider Robert Biedroń przepadł na brukselskich korytarzach. Ostatnio Czarzasty obiecywał odmłodzenie władz partii, po czym tak wszystko zorganizował, że ponownie został przewodniczącym. W dodatku nikt nawet nie zaprotestował. A potem, zapewne również w ramach odmłodzenia, szefem Kancelarii Sejmu mianował 70-letniego Marka Siwca, też „postkomunistę”.
Dodajmy do tego jeszcze zręczne budowanie wizerunku jowialnego „wujka Włodka” (żółte swetry) oraz rzucane na prawo i lewo bon moty, a jasne stanie się, w jaki sposób Czarzasty wyrósł na jednego z najważniejszych graczy w polskiej polityce. Nie tylko na lidera lewicy, przecież dziś to także ulubieniec liberalnych konserwatystów, głosujących na Koalicję Obywatelską.
Wyobraźni mi nie wystarcza, jak to wszystko potoczy się dalej, w każdym razie marszałkowy wizerunek ewoluuje w szalonym tempie. Czarzasty powiedział już kiedyś, że „walczył o to, żeby była demokracja i żeby każdy w tym kraju mógł powiedzieć, co myśli”. W kolejnej turze może próbować nas przekonać, że wstępując do PZPR w stanie wojennym, zamierzał zostać ówczesnym Konradem Wallenrodem.
