Z zaciekawieniem obserwowałam kampanie Magdaleny Biejat i Joanny Senyszyn, które wystartowały w tegorocznych prezydenckich igrzyskach. Senyszyn to legenda lewicy i barwny ptak polskiej polityki, autorka sformułowania „kaczyzm”, oddającego istotę autorytarnych rządów Jarosława Kaczyńskiego. Z kolei Biejat to zdolna polityczka Nowej Lewicy i nadzieja tego ugrupowania. Podjęła się startu w wyborach, bo inni lewicowi kandydaci w rodzaju Dziemianowicz-Bąk czy Gawkowskiego, którzy marzą o fotelu lidera partii, nie chcieli narażać się na porażkę.
Obie miały bardzo dobre kampanie. Magdalena Biejat okazała się sprawną polemistką, która nie ustępowała mężczyznom w debatach. To od jej pytania o podatek katastralny zaczęła się afera z kawalerką pana Jerzego, którą w niejasnych okolicznościach przejął Karol Nawrocki. Gdy Rafał Trzaskowski wstydliwie schował za siebie tęczową flagę, wręczoną mu przez Nawrockiego, Biejat wykazała się refleksem, przejmując symbol środowisk LGBTQ z komentarzem, że ona się tęczowej flagi nie wstydzi. Z kolei Senyszyn, nazywająca samą siebie imperatorką galaktyki, ze swoimi czerwonymi koralami podbiła TikToka i serca młodych.
I co? I nic. Wynik obu kobiet jest zawstydzająco słaby. Magdalena Biejat dostała 4,23 proc. głosów w pierwszej turze, lądując na siódmym miejscu wśród 13 kandydatów. Joanna Senyszyn zdobyła 1,09 proc. głosów i dziewiątą lokatę. Marne pocieszenie, że – jak mówiła lewica – wynik Biejat był najlepszym rezultatem uzyskanym przez kobietę w wyborach prezydenckich po 1989 r. Rzeczywiście, kobiety nie mogą się przebić w walce o prezydenturę. W 1990 r. wśród 16 kandydatów, którzy ubiegali się o ten urząd, nie było żadnej kobiety. Pięć lat później jedyną w męskiej stawce była Hanna Gronkiewicz-Waltz, która dostała 2,76 proc. głosów. Wyniki kolejnych kobiet nigdy nie przekroczyły 5 proc., nie mówiąc o tym, by któraś z nich weszła do drugiej tury.
