Po urodzeniu dziecka w lutym 2024 r. roku, Erica zaczęła chrapać. Dowiedziała się o tym, gdy mąż odmówił spania z nią w jednym łóżku. Niedługo potem u kobiety zdiagnozowano bezdech senny — spowodowane zablokowaniem dróg oddechowych zaburzenie, które prowadzi do przerw w oddychaniu podczas snu.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Przyczyną rozwoju choroby było to, że Erica (publikująca na platformie Reddit pod pseudonimem u/DifferenceNo2093) przytyła ponad 30 kg podczas ciąży. Lekarze, z którymi się skonsultowała, zalecili jej zrzucenie zbędnej wagi w celu złagodzenia objawów. Kobieta postanowiła posłuchać się ich rad, a jej transformacja zaskoczyła internautów.
Na bezdech senny może cierpieć nawet 30 milionów Amerykanów
Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Medycznego około 30 mln osób w Stanach Zjednoczonych może cierpieć na bezdech senny, ale tylko 6 mln z nich otrzymało prawidłową diagnozę. Do wystąpienia lub nasilenia tego schorzenia może przyczynić się nadwaga, więc pacjenci często są zachęcani do zrzucenia nadprogramowych kilogramów.
— Bezdech senny często pogarsza się wraz ze wzrostem wagi, szczególnie u osób, które mocno przytyły w okolicy szyi i górnych dróg oddechowych. Dodatkowa tkanka tłuszczowa może zwężać drogi oddechowe, co zwiększa ryzyko ich zapadnięcia podczas snu — powiedział „Newsweekowi” dr Hussain Ahmad, lekarz z 10-letnim doświadczeniem.
— Gdy ktoś chudnie, nacisk się zmniejsza. To może złagodzić objawy lub nawet odwrócić rozwój bezdechu sennego. Nie dzieje się tak u wszystkich, ale w wielu przypadkach to działa, zwłaszcza jeżeli zaburzenie było w stanie łagodnym lub umiarkowanym. Utrata masy ciała może mieć więc duże znaczenie — dodał.
„Brzmiało to tak, jakbym umierała”
— Kiedy przybrałam na wadze podczas ciąży, mój mąż nie chciał spać obok mnie i spędzał noce na kanapie — opowiadała Erica w rozmowie z „Newsweekiem” — Raz nagrał moje chrapanie. Brzmiało to tak, jakbym umierała. Byłam absolutnie przerażona.
— Umówiłam się do lekarza i puściłam mu to nagranie. Usłyszałam, że prawdopodobnie z powodu mojej wagi cierpię na bezdech senny i powinnam umówić się na badanie snu. Obawiałam się tego, że przez resztę życia będę martwić się o to, czy którejś nocy nie przestanę oddychać — powiedziała kobieta, której waga w najgorszym momencie wynosiła prawie 105 kg.
— Teraz, gdy ważę 68 kg, mój mąż nie słyszy już chrapania. Mówi, że mój oddech w nocy jest spokojny, cichy i delikatny — przyznała — Suchość w ustach, koszmary senne, depresja, zmęczenie i problemy z pamięcią zniknęły.
Do posta opublikowanego na Reddicie kobieta dołączyła zdjęcia ilustrujące jej transformację. Zrzucenie ponad 35 kg udało się jej dzięki przestrzeganiu postów przerywanych oraz jedzeniu jednego posiłku i robieniu 10 000 kroków dziennie.
— Lekarz powiedział, że już się o mnie nie martwi. Powiedział, że to, jak szybko schudła oraz fakt, że zaczęłam biegać, mogły przyczynić się do poprawy mojego stanu zdrowia – mówiła Erica.
— Moje tętno spoczynkowe spadło ze 100 do 58 i całkowicie pozbyłam się wysokiego ciśnienia krwi. Wisienką na torcie jest mój mąż, który teraz może spać obok mnie każdej nocy, nie słysząc głośnego chrapania — dodała. — Mam nadzieję, że gdy moja córka dorośnie, to będzie mnie podziwiać i będzie wiedziała, że życie nie kończy się wtedy, gdy rodzi się dziecko. Jest to okazja, by odnaleźć siebie na nowo.
Schudła ponad 35 kg w 6 miesięcy
Kiedy jej dziecko miało 10 miesięcy, Erica przestała karmić piersią i zaczęła przestrzegać postu przerywanego. Johns Hopkins Medicine zwraca uwagę na popularny harmonogram 16:8. Metoda ta polega na ośmiogodzinnym okienku, podczas którego można jeść i poszczeniu przez pozostałe 16 godzin. Inny popularny rodzaj postu to metoda 5:2, polegająca na jedzeniu przez 5 dni w tygodniu i znacznym ograniczaniu go przez 2 pozostałe.
Erica zdecydowała się jednak na inny sposób — kilkudniowy post, a następnie jeden duży, zdrowy posiłek. Dr Ahmad nie poleca jednak tej metody.
— Przedłużane posty, trwające od dwóch do trzech dni, wywierają presję na organizm, zwłaszcza jeżeli przestrzega się ich często przez okres kilku miesięcy — stwierdził lekarz. — Istnieje duże ryzyko niedoborów składników odżywczych, utraty mięśni, a w niektórych przypadkach zaburzeń rytmu serca. Jeśli ktoś ściśle monitoruje swój stan, regularnie wykonuje badania krwi i poddaje się kontrolom lekarskim, można to zrobić w bezpieczny sposób. Jednak nigdy nie zalecałbym tego rodzaju postu bez udziału lekarza rodzinnego lub specjalisty.
— Nigdy nie czułam się osłabiona ani głodna i mogłam dosłownie zobaczyć, jak tłuszcz znika z mojego brzucha — opowiada Erica. — Kiedy pozbyłam się wskaźników chorobliwej otyłości i zbliżyłam się do normalnej wagi, zaczęłam stosować dietę OMAD, polegającą na jedzeniu jednego posiłku dziennie. Dietę tę praktykuję do dziś.
Czy jedzenie jednego posiłku dziennie jest bezpieczne?
Badanie z 2021 r. opublikowane we „Frontiers in Physiology” wykazało, że spożywanie jednego posiłku dziennie prowadziło do utraty wagi bez wpływu na wydolność fizyczną. Należy zaznaczyć jednak, że ustalenia te opierały się na próbie zaledwie 13 uczestników badanych przez 11 dni.
Zapytana o swoją dietę Erica podkreśliła, że przygotowując swój jedyny posiłek, nie jest restrykcyjna i stara się zawrzeć w nim dużo węglowodanów.
— Jedzenie jednego posiłku dziennie może pomóc w kontroli liczby spożywanych kalorii i utracie wagi. Istnieją jednak potencjalne zagrożenia, takie jak zmęczenie, niski poziom energii w ciągu dnia i brak wystarczającej ilości składników odżywczych — ocenił dr Ahmad. — Upewnij się, że ten jeden posiłek zawiera wystarczającą ilość białka, błonnika, witamin i minerałów. W dłuższej perspektywie regularne spożywanie posiłków jest zazwyczaj bardziej zrównoważone, ale wszystko zależy od osoby i jej ogólnego stanu zdrowia.
Tekst opublikowany w amerykańskim „Newsweeku”. Tytuł, lead i śródtytuły od redakcji „Newsweek Polska”.