Wiele Polaków omija go w lesie. A to niesamowicie smaczny grzyb

Jak już pisaliśmy, podczas sezonu grzybowego tłumy Polaków ruszają do lasów w poszukiwaniu grzybów. Zazwyczaj do naszych koszyków trafia zaledwie kilka najpopularniejszych gatunków. Warto zwrócić uwagę na ten jeden.

Jak rozpoznać mleczaja smacznego?

Mleczajowiec smaczny (Lactifluus volemus), inaczej mleczaj smaczny czy krówka, to gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych. Występuje w Ameryce Północnej, w Europie, ale też w Chinach, Korei, Japonii czy w Maroku oraz w Australii. W Polsce uznawany jest za gatunek pospolity. Mleczajowiec smaczny rośnie na ziemi. Można go spotkać zarówno w lasach liściastych, jak i iglastych. Warto wypatrywać go pod bukami, dębami, osikami, świerkami, grabami czy sosnami.

Kapelusz mleczaja smaczego ma średnicę od 5 do 15 cm i jest posadowiony na trzonie o wysokości 12 cm. Krówka ma za młodu wypukły kapelusz, z lekko podwiniętymi brzegami. Z czasem robi się prawie płaski ze wgnieceniem pośrodku, a brzegi robią się wyprostowane. Powierzchnia kapelusza jest gładka i przybiera barwę rudopomarańczową, żółto rudą czy pomarańczowo brązową.

To po czym możemy poznać mleczaja smacznego to jego zapach. Wystarczy przełamać go – zacznie wtedy wypływać charakterystyczne białe „mleczko”. To właśnie ono nadaje mu nieciekawy, rybi zapach, który zniechęca grzybiarzy. Wielu z nich twierdzi, że mleczaj pachnie jak śledź.

Ten grzyb nie bez powodu ma przydomek smaczny

Mleczaj smaczny jest znany w kuchni od wieków. Już w atlasie niemieckim z 1896 r. jest notka, że można go jeść na surowo. Co jest ciekawe, bo z reguły grzyby można jeść po obróbce termicznej.

Niektórych może zniechęcać rybi zapach mleczaja. Jednak po obróbce termicznej śledziowy posmak znika. Wtedy mleczaj nabiera orzechowo-korzennego aromatu i staje się jak na jego nazwę przystało – smaczny. Mimo obróbki zachowuje jędrność, przez co jest szeroko stosowany w kuchni. Mleczaj najczęściej jest marynowany, smażony bądź duszony na maśle.