W Sejmie są teraz dwa kluby wywodzące się ze stworzonej przez Szymona Hołownię formacji. Dwie przewodniczące w rządzie, żądania dwóch wicemarszałków, a zaraz do tego dojdą zapewne negocjacje w sprawie dwóch wicepremierów. Premier Donald Tusk czeka na dalszy rozwój wypadków, bo jest pewne, że to nie koniec ruchów na zgliszczach Polski 2050.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Rozpad Polski 2050, chociaż nie zaskakuje, jest wyjątkowo wybuchowy i bardzo nieelegancki. Dwie grupy, na które podzielił się klub Polski 2050, oskarżają się o zdradę i sianie nienawiści. Oba kluby mają dokładnie taką samą siłę i oba mogą zaważyć na stabilności rządzącej koalicji. Na razie wyłącznie teoretycznie, bo obie grupy deklarują, że nie będą bujać łódką. Pytanie tylko co dalej, bo najwyraźniej to, co różni obie grupy posłów najbardziej — poza osobistą niechęcią między liderkami — to plany na kolejne wybory.
Rozłam w Polsce 2050. Rysują się dwie strategie przetrwania
Klub Polski 2050 — a raczej to, co z niego zostało po odejściu grupy posłów pod wodzą Pauliny Hennig-Kloski — zostaje tam, gdzie był. Chce budować na resztkach fortuny, która nigdy nie była specjalnie imponująca, swoją polityczną odrębność. Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz zapowiada, że Polska 2050 będzie wyrazistym centrum sceny politycznej. Jej ludzie mówią, że nadal będzie ubiegała się o stanowisko wicepremiera, bo to miała obiecane Polska 2050, a nie rozłamowcy.
Klub Centrum, czyli właśnie rozłamowcy, ma chyba inny pomysł na siebie. Po pierwsze zamierza ubiegać się o fotel wicemarszałka Sejmu, bo ten przypadł Szymonowi Hołowni, który o rozłamowcach wyraża się bardzo źle. Ale Paulina Hennig-Kloska chce postawić na ściślejszą współpracę z Donaldem Tuskiem. Przed ogłoszeniem, że razem z 14 posłami i trzema senatorami występuje z klubu Polski 2050, odbyła rozmowę z premierem. Zapewniła go, że nie zagrozi stabilności koalicji. To precyzyjnie pokazuje, że w przeciwieństwie do Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz będzie chciała wspierać Tuska. Pytanie, czy aż do znalezienia się na listach KO.
Obie formacje — Henning-Kloski i Pełczyńskiej-Nałęcz — grają teraz o to, czyja metoda na przetrwanie w polityce okaże się skuteczniejsza. Czy negocjacje z KO miejsca na listach? A może próba walki samotnie? A może powrót do układu z Polskim Stronnictwem Ludowym, które chętnie przygarnie przynajmniej kilku dawnych koalicjantów?
Obie grupy liczą po 15 posłów, czyli dokładnie minimalną liczbę potrzebną, by utworzyć sejmowy klub. Każde kolejne odejście oznacza, że ktoś spadnie do rangi sejmowego koła, a to na przykład może oznaczać utratę stanowiska wicemarszałka. Warto zwrócić uwagę, że dwójka byłych polityków Platformy Obywatelskiej Joanna Mucha i Paweł Zalewski odeszli z Polski 2050, ale pozostaną posłami niezrzeszonymi.
Co na to wszystko Donald Tusk? Premier na razie nie zamierza renegocjować umowy koalicyjnej i włączać do niej formalnie piątego podmiotu. Jednocześnie nie usunie ministrów, którzy stracili rekomendację Polski 2050. Z naszych informacji wynika, że Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz na razie nie ma co liczyć na stanowisko wicepremiera. Donald Tusk będzie przyglądał się rozwojowi zdarzeń i czekał, jak ta sprawa się zakończy. Dla wszystkich stron jasne jest bowiem, że to nie koniec ruchów i przetasowań wokół dawnej drużyny Hołowni.
Trzy błędy Szymona Hołowni. Katastrofa wisiała nad Polską 2050 od początku
Przyczyną upadku Polski 2050 nie jest ani Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz ani Paulina Hennig-Kloska, jest nią Szymon Hołownia. Kiedy postanowił przyjść do polityki, nie miał zielonego pojęcia ani jak to się robi, ani po co właściwie do niej się wybiera. Został przekonany, że ma potencjał i że jest doskonałym materiałem na prezydenta. Bardzo szybko w to uwierzył. Tu jest źródło problemu jego partii.
Hołownia przez pięć lat żył w przekonaniu, że partia jest mu potrzebna wyłącznie do prezydenckiego zwycięstwa. Nie wykonał pracy, którą powinien wykonać każdy świeży lider — nie zbudował struktur. Uznał, że „ludzie nie lubią partii”. To poniekąd prawda, bo partie źle się kojarzą. Jest tylko jeden problem i rozumie go każdy doświadczony polityk: nie da się zrobić kampanii samymi wolontariuszami i sympatykami. Trzeba mieć zdyscyplinowaną strukturę, która wie, jak to się robi.
Tu Hołownia popełnił kolejny błąd, którego zapewne nie mógł uniknąć. Związał się z PSL-em w Trzeciej Drodze. Z jednej strony to zapewniło obu formacjom duże kluby w Sejmie, bo wspólnie wprowadzili ponad 60 posłów, ale Polska 2050 uwierzyła, że umie w politykę. Tyle że to struktury PSL-u prowadziły de facto kampanię wyborczą. Szymon Hołownia po prostu przeoczył, że kiedy rozstanie się z ludowcami, zostanie zupełnie z niczym. Było to widoczne już w kampanii samorządowej i później w kampanii prezydenckiej, bo działacze PSL-u nie zawsze traktowali ówczesnego marszałka jak swojego kandydata. I tak Polska 2050 żyła w przekonaniu, że ma nie tylko sprawne struktury, ale jeszcze w dodatku z poparcia Trzeciej Drogi to na nią przypada gros sympatii wyborców.
Przebudzenie po zamknięciu projektu Trzeciej Drogi było bardzo bolesne. Tak samo bolesne było dla lidera. Nie dość, że w wyborach prezydenckich zdobył wynik zbliżony do wyniku Adriana Zandberga, to jeszcze został po nich zupełnie bez planu co dalej. I tu przydarzył się Hołowni jeszcze jeden błąd, którego też zapewne nie mógł uniknąć. Obraził się na politykę. Zamiast próbować zebrać partię przekonać ją, że to tylko wybój na drodze i że można jechać dalej, zamknął się w sobie.
W tym czasie swoje porządki w partii zaczęła wprowadzać Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz. Nie wszystkim to się podobało. Od początku było wiadomo, że przynajmniej połowa organizacji nie chce jej na stanowisku szefowej, a jej rządy skończą się rozłamem. Nastroje w partii były fatalne, panowała mentalność „oblężonej twierdzy”, a wszystkie informacje o tym, co dzieje się wewnątrz, traktowała jak „haniebny atak”.
Wokół Polski 2050 wydarzyło się tyle złego, że odbudowa struktur, poparcia, sympatii wyborców jest właściwie niemożliwa. Nie udało się to jeszcze nikomu, kto próbował w polityce. Ale być może któraś z pań przewodniczących ma w sobie głęboko skrywany talent polityczny, który tylko czekał na okazję, żeby rozbłysnąć.
