Atak Jarosława Kaczyńskiego na Andrzeja Dudę można by uznać za zdalną odpowiedź na postulaty byłego prezydenta. W końcu chciał on wysłać prezesa na żoliborską emeryturę i wątpił, czy „ludzie prawie 80-letni powinni decydować o losach Polski”. Ale tak naprawdę Kaczyński nie zajmuje się już Dudą, tylko przestrzega Karola Nawrockiego.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Jarosław Kaczyński postanowił ostatecznie zakończyć polityczną karierę swego prezydenckiego wybranka Andrzeja Dudy. Obwinił go za to, że za swych rządów PiS nie było w stanie zbudować państwa w pełni podporządkowanego Kaczyńskiemu. „Przebudowa państwa się załamała, bo trzeba by ją było zacząć od przebudowy sądownictwa, a to się nie udało” — oświadczył Kaczyński. „Nie udało się to, dlatego że prezydent Duda podstawową ustawę prowadzącą do tej zmiany ku naszemu zaskoczeniu zawetował. To był potężny cios”.
Nie bardzo wiadomo, którą ustawę nieomylny prezes miał na myśli, bo Duda w 2017 r. zawetował dwie — o Sądzie Najwyższym i Krajowej Radzie Sądownictwa. Obie autorstwa Zbigniewa Ziobry były po prostu obłąkane — dawały mu władzę nad prokuraturą i sądami jednocześnie.
Zresztą Duda przedstawił potem własne wersje ustaw, które w zasadniczej mierze były kopią tych Ziobry, z jednym wyjątkiem — zachowywały kompetencje prezydenta w nadzorze nad sądownictwem. W efekcie PiS i tak przejęło kontrolę nad Sądem Najwyższym i nad KRS i ma ją do dziś.
Ale Kaczyńskiemu rzecz jasna nie chodzi o meritum. Chodzi o obwinianie Dudy za klęski rządu PiS. Prezes musi mieć alibi dla swych wyborców, by tłumaczyć porażki i na nowo poderwać ich do kolejnej, tym razem już — ma się rozumieć — ostatecznej „bitwy o zwycięstwo”.
Można byłoby atak Kaczyńskiego uznać za zdalną odpowiedź na postulaty Dudy, który chciał go wysłać na żoliborską emeryturę, wątpiąc tuż po końcu kadencji, czy „ludzie prawie 80-letni powinni decydować o losach Polski”. Ale tak naprawdę Kaczyński nie zajmuje się już Dudą, tylko przestrzega Karola Nawrockiego.
Prezes jest patronem większości prawicowych karier po 1989 r. I jednocześnie katem własnych pupili. To on w 2005 r. wybrał na premiera Kazimierza Marcinkiewicza, by szybko pozbawić go władzy, gdy zaczął się obawiać, że Marcinkiewicz podkopie jego pozycję. W 2015 r. wylansował, a potem wykończył Beatę Szydło, gdy zamarzyła o liderowaniu prawicy. Zastąpił ją Mateuszem Morawieckim, którego też szybko zaczął osłabiać, gdy okazało się, że Morawiecki ma podobne marzenia. Były premier wciąż jest w PiS, Kaczyńskiemu nawet zdarza się wypowiadać o nim ciepło, ale to element partyjnych rozgrywek — chwali Morawieckiego po to, żeby konsolidować jego przeciwników. Gdy Morawiecki starał się o nominację prezydencką, to dostał czarną polewkę. Kaczyński podejrzewał, że kampanię wyborczą wykorzystałby do przejęcia lub rozbicia PiS.
Są też o wiele cichsze ofiary Kaczyńskiego. To on postawił krzyżyk na Antonim Macierewiczu, pozbawiając go stanowiska szefa MON i całkowicie marginalizując. Upokorzył również byłego szefa MSWiA Mariusza Kamińskiego. Już po tym, gdy Kamiński wyszedł z więzienia w aureoli ofiary Tuska, Kaczyński usunął go ze stanowiska wiceprezesa PiS. To egzekucja za to, że otwarcie sprzeciwił się decyzji prezesa o włączeniu do PiS partii Adama Bielana, zrzeszającej postaci upadłe i podejrzane, takie jak Łukasz Mejza.
Sporo racji ma Sławomir Mentzen, który na listę ofiar Kaczyńskiego wpisuje także koalicjantów PiS. „Co się stało z Lepperem? Najpierw stracił partię, wyleciał z polityki, a następnie zginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Giertych stracił partię, stracił poparcie, wyleciał z polityki i zwariował. Gowin stracił partię, stracił poparcie, załamał się psychicznie, skończył w jakimś wariatkowie, nie ma go. Ziobro stracił partię, stracił poparcie, stracił zdrowie” — wylicza lider Konfederacji.
Kaczyński nie odpowiada za chorobę Ziobry. Faktem jest jednak, że wielomiesięczną nieobecność ministra wykorzystał, by przejąć jego partię. Przygotowywał się do tego, przeciągając na swoją stronę choćby Patryka Jakiego, latami Ziobrowego giermka. Jeszcze zanim Ziobro zachorował, to Kaczyński zablokował mu powrót do PiS na jego warunkach — a chciał zostać wiceprezesem partii. Dziś jest po prostu nikim.
Wszystkie te upadłe biografie polityków o gigantycznych ambicjach są przestrogą dla Karola Nawrockiego. Na razie prezydent trafnie odczytuje pragnienia prezesa — szybko wycofał się z płynnej współpracy z rządem w kwestiach bezpieczeństwa, która nie podobała się Kaczyńskiemu.
Jednak do prawdziwego testu w ich relacjach dojdzie, jeśli PiS za dwa lata odzyska władzę. Wtedy prezes zażąda pełnego podporządkowania. Właśnie dlatego dziś strzela do niegroźnego Dudy, by Nawrocki zawczasu zrozumiał, czym się kończy naiwny bunt.
