11 września 2001 r. spędziłem na Bukowinie, tak jak wcześniejsze dwa tygodnie. Zwiedzałem malowane klasztory, opuszczone kopalnie, jeździłem z drwalami kolejką wąskotorową w góry. Widziałem, jak kompletny brak komunikacji międzymiastowej zastąpiła ludzka solidarność, za drobną opłatą kierowcy brali każdego, kto stał na wylotówce. Podróżowanie nawet na dalekich trasach nie było problemem.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Któryś z mieszkańców wsi powiedział, że z Suczawy jeździ co kilka dni autobus do Przemyśla, ale odjeżdża tylko wtedy, jeżeli zgłosi się co najmniej 10 osób. O piątej rano okazało się, że ludzi jest za mało, ale kilku handlarzom z gigantycznymi torbami, które wypełniły pół autokaru, tak zależało na dotarciu na polski targ, że wykupili kilka fikcyjnych biletów i ruszyliśmy przez Ukrainę.
Po południu 12 września dotarłem do Przemyśla. Kupiłem w kiosku polską gazetę i dopiero wtedy dowiedziałem się, co się stało poprzedniego dnia w Nowym Jorku.
10 kwietnia 2010 r. rano byłem na spacerze z roczną córką. Na placu zabaw niektórzy rodzice nerwowo sprawdzali coś w telefonach. Po powrocie usłyszałem w radiu komunikaty, że coś się stało na lotnisku w Smoleńsku, dokąd polska delegacja poleciała na obchody zbrodni katyńskiej. Ktoś zginął, ale kto, ile osób? Nie wiadomo. Prezydentowi nic się nie stało, prawdopodobnie. Dopiero po kilkudziesięciu minutach okazało się, że nikt nie przeżył katastrofy.
24 lutego 2022 r. o tym, że Rosja zaatakowała Ukrainę, dowiedziałem się ze 100-procentową pewnością kilka minut po przebudzeniu, kiedy wziąłem do ręki smartfona i wszystkie portale miały na czołówkach tę informację: zdjęcia i filmy z mediów społecznościowych mieszkańców bombardowanych miast i wsi mieszały się z dziennikarskimi relacjami. Wojna do dzisiaj jest transmitowana niemal na żywo.
Terroryzm, wojna polsko-polska, ale też ta w Iraku, Izraelu, Ukrainie… Starzy tyrani wybierani w demokratycznych wyborach. Koniec świata starych mediów i nadejście nowych, w których trudno odróżnić prawdę od kłamstwa, informację od komentarza. Dostęp do informacji jeszcze nigdy nie był tak łatwy: wylewają się do nas z mediów społecznościowych, portali internetowych. Kiedyś, i to wcale nie tak dawno, żeby się czegoś dowiedzieć, pogłębić informacje, które się usłyszało w radiu, telewizji, trzeba było wyjść po gazetę. Papier był synonimem wiarygodności. Dziś wystarczy wziąć do ręki telefon, ekran zdemokratyzował i przyspieszył nie tylko dostęp do informacji, ale też to, kto jest ich źródłem. Żyjemy w czasach, gdy właściwie odcięcie się od informacji jest dużo większym wysiłkiem niż ich zdobycie. Dodatkowo spora część odbiorców czerpie je z internetowych komentarzy, a nie pracy dziennikarzy. Nie płaczę po starym systemie, miał swoje wady, ale nowy ma pułapki. I warto o tym pamiętać.
Zapraszam do lektury specjalnego wydania „Newsweeka” o mijających pierwszych 25 latach XXI w., do którego przygotowania zaprosiliśmy najwybitniejszych filozofów, pisarzy, historyków i dziennikarzy.
