Ambasadorowie USA nie mają w Polsce hamulców. Georgette Mosbacher sama pisała listy do premiera, nie potrafiąc poprawnie napisać jego nazwiska. Mark Brzeziński młotkował ludzi prezydenta w sprawie aborcji. Tom Rose kontynuuje tradycję traktowania Polski z pozycji siły.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
— Mark, jesteś w Polsce ambasadorem, a nie gubernatorem — tak rzucił do ambasadora USA w Polsce Jakub Kumoch, szef prezydenckiego biura polityki międzynarodowej u prezydenta Andrzeja Dudy. Był 2022 r. Mark Brzeziński — ambasador o legendarnym nazwisku — naciskał na Pałac i to w sprawach dalekich od misji dyplomatycznej.
Styl Marka Brzezińskiego był i tak dość dyplomatyczny w porównaniu do Georgette Mosbacher — czyli jego poprzedniczki — i Toma Rose’a, czyli następcy.
Ekscelencja Mark
W przywołanym 2022 r. Brzeziński wściekał się, że nic nie wie o planie Polski (rządu PiS i prezydenta Andrzeja Dudy), by przekazać Ukrainie myśliwce MiG-29 za pośrednictwem NATO.
W książce „Duduś. Prezydent we mgle. Kulisy Pałacu Andrzeja Dudy” jeden ze współpracowników Dudy opisywał tę awanturę: — Była awantura z ambasadorem USA Markiem Brzezińskim, dlaczego on o żadnych MiG-ach nie wiedział. Jakub Kumoch mu odpowiedział, że jest w Polsce ambasadorem, a nie gubernatorem.
Potwierdza to też opis autorstwa Marcina Kędryny, byłego współpracownika Dudy na łamach magazynu „Wszystko, co Najważniejsze”: — Ekscelencja Mark [Brzeziński] miał zwyczaj się awanturować. Robił to w taki sposób, że rozważano nawet odesłanie go za ocean. Odpuszczono, by nie robić medialnej awantury. […] Na przykład chwilę po tym, kiedy ogłoszono, że Polska przekaże MiG-i Ukrainie, ekscelencja Mark wpadł do gabinetu odpowiedzialnego za to ministra Jakuba Kumocha z awanturą, że nie życzy sobie, żeby Polska podejmowała takie decyzje bez konsultacji z nim. Minister Kumoch odpowiedział: »Marku, coś ci się pomyliło. Ty jesteś ambasadorem, a nie gubernatorem«”.
Ambasador Brzeziński nie tylko o to się unosił. Ideowo był po stronie liberalnej i młotkował ministrów w pałacu w sprawach obyczajowych. Współpracownik Andrzeja Dudy w książce „Duduś”: — Trzeba było panu ambasadorowi czasami pomóc, żeby sam nie zrobił sobie krzywdy. I dalej w „Dudusiu” człowiek byłego prezydenta: — Mark Brzeziński często poruszał wątki ideologiczne — na przykład sprawę aborcji w Polsce. W rozmowach w pałacu — oczywiście, że tak. Głównie były to jednak rozmowy ze współpracownikami prezydenta, bo sam Duda z Brzezińskim jakoś specjalnie nie rozmawiał.
Kolejny: — Spotkania z Markiem Brzezińskim mieliśmy bardzo częste. Chciał rozmawiać o aborcji. On sobie wymyślił, że ideologicznie będzie próbował reformować polskie władze. Reakcja pałacu była taka, że to jest jakaś absurdalna próba ingerencji z jego strony i niech przestanie traktować Polskę jak plac zabaw. W twardych [ministrowie Dudy] rozmowach mówili mu: „Panie ambasadorze, to nie jest pana kompetencja, współpracujemy i mamy wspólne interesy, ale proszę nie zajmować się aborcją w Polsce”.
W 2024 r., gdy premierem był Donald Tusk, prezydent i premier polecieli razem do USA na spotkanie z prezydentem Joe Bidenem. Brzeziński — wspominają ludzie Dudy — interweniował u Dudy, by ten nie zgłaszał pomysłu, by podnieść minimum wydatków w NATO na armię z 2 do 3 proc. Duda zignorował tę radę.
Mosbacher bez hamulców i zasad pisowni
Podobnie — a nawet bardziej — ofensywnie działała Mosbacher. O amerykański biznes walczyła bez hamulców.
Współpracownik prezydenta: — Mosbacher dbała o interesy USA. Kiedy TVP oskarżała TVN o zainscenizowanie obchodów urodzin Adolfa Hitlera, to Georgette po prostu napisała list — z licznymi błędami, a to w nazwisku Morawieckiego, a to napisała „minister Brudziński” bez imienia — i wysłała go też do wiadomości Andrzeja Dudy.
Mosbacher pisała bez ceregieli do premiera i ministrów. Już na wstępie popełniała błąd w nazwisku szefa rządu, pisząc „Moraweicki”. A potem jeszcze „Brudzińksi”.
Jest dość powszechne przekonanie, że Mosbacher była bardzo blisko z samym Donaldem Trumpem. To nie do końca prawda — Trump zna ją z klucza prywatnego, ale nie było tak, że to jedna z jego najbliższych przyjaciółek. Taką opinią się jednak w Warszawie cieszyła.
Urażony Tom Rose
Tom Rose już wcale nie jest człowiekiem bliskim Donaldowi Trumpowi. Ideowo — tak, ale nie osobiście. Nie mają prywatnych relacji. Rose sam zabiegał mocno o to, aby być ambasadorem. Nasi rozmówcy z kręgów władzy wspominają, jak przy różnych okazjach starał się zabiegać o tę posadę. I przekonują, że Mosbacher liczyła na powrót na placówkę do Warszawy, ale jej się nie udało.
Rose eksplodował oburzeniem na Włodzimierza Czarzastego, marszałka Sejmu i zerwał z nim wszelkie kontakty. Czarzasty bezceremonialnie — oskarżając Trumpa o łamanie prawa międzynarodowego — stwierdził bowiem, że prezydent USA nie zasługuje na pokojową nagrodę Nobla. Szeroko krążąca plotka, czy bardziej domysł, jest taki, że oto Waszyngton — czyli de facto Trump bądź jego ludzie — nakazali Rose’owi taki ostry ruch.
Jednak w polskich kręgach dyplomatycznych — tym prezydenckich, bo to ludzi stamtąd mają z administracją Trumpa dużo kontaktów — w to nie wierzą. Pisaliśmy o tym w tekście „Klucz do Trumpa”. Polski dyplomata z obozu prezydenckiego mówił: — Nie przywiązujemy dużej wagi do ambasadora Toma Rose’a. Jest bardzo sympatyczny, ale nie ma dostępu do ucha Trumpa. Inny nasz rozmówca ze środowiska polityczno‑medialnego prawicy opowiadał historię zasłyszaną z pałacu: — Kiedy Karol powołał się kiedyś na Rose’a, Trump miał zapytać: „A kto to jest?”.
Skąd więc taka eksplozja Rose’a? Jeden z rozmówców wyjaśnia to inaczej: Rose jest zagorzałym syjonistą, człowiekiem arcyproizraelskim i ortodoksyjnym Żydem, a więc ostentacyjne odrzucenie przez Czarzastego wniosku izraelskiego Knesetu (i jeszcze Kongresu USA) o poparcie dla Trumpa w walce o Nobla mogło Rose’a rozwścieczyć. Po drugie, mówi nasz rozmówca, Rose walczy o uznanie w oczach Trumpa i trumpistów w Waszyngtonie, jest więc bardzo gorliwy. A po trzecie: ambasador nie jest doświadczonym dyplomatom, ale był za to prawicowym komentatorem, byłym wydawcą dziennika „The Jerusalem Post”. Dobry dyplomata trzy razy pomyśli, zanim nic nie powie. Ambasador Rose zanim pomyśli, opublikuje tłita: „Czy powinniśmy zabrać ze sobą wszystkich żołnierzy i sprzęt?”. A potem go skasuje.
