Rosjanie starają się wyrównać linię frontu, ściągają posiłki i okresowo wzmagają ostrzał artyleryjski. Ukraińcy uruchomiają kolejne zakłady produkujące niezwykle cenną amunicję artyleryjską. Czy to zapowiedź wielkiej ofensywy?
Rosjanie starają się wykorzystać chwilową przewagę, którą uzyskali dzięki blokowaniu amerykańskiej pomocy przez Republikanów i wypchnąć Ukraińców jak najdalej na zachód.
Dotyczy to zwłaszcza rejonu Awdijiwki, gdzie Ukraińcy naprędce próbują stworzyć drugą linię obrony. Zajęcie kolejnych miejscowości na południowy-zachód od Awdijiwki powoli stwarza Rosjanom na wbicie się klinem w ukraińskie pozycje i wejście na ich tyły w okolicach Umańskiego.
„Coś się szykuje” – mówią mi ukraińscy żołnierze, którzy odpoczywają na zapleczu.
Linia obrony
Coraz gorsza sytuacja jest także na południe od Awdijiwki, pod Krasnohoriwką, która jest ostatnią miejscowością na linii umocnień, tworzonej od 2015 r., która znajduje się w ukraińskich rękach. Kolejne uderzenia na Heorhijiwkę, leżącą pomiędzy Krasnohoriwką a Marjinką powodują, że zagrożone jest ukraińskie skrzydło pod Wuhłedarem.
Z kolei ataki na Newelśkie sprawiają, że zagrożone jest skrzydło chroniące Pierwomajskie, pod którym Ukraińcy usilnie starają się wybudować linię obrony. Ukraińcy mają problemy także na zachód od Bachmutu, gdzie Rosjanie rozpoczęli mozolne uderzenie na Czasiw Jar, który jest niezwykle ważnym węzłem komunikacyjnym. Przez miasto przechodziło całe zaopatrzenie, jakie dostarczano podczas walk o Bachmut. Dziś stanowi węzeł logistyczny, którego zniszczenie spowodowałoby paraliż całego odcinka frontu pod Bachmutem i zwiększenie roli Kramatorska, na który Rosjanie też ostrzą sobie zęby.
Na razie Rosjanom udało się zdobyć Iwaniwśkie i większą część Bohdaniwki. Oznacza to, że znaleźli się na przedmieściach Czasiw Jaru. W tym rejonie Ukraińcy nie popełnili błędów spod Awdijiwki i mają głęboko urzutowaną obronę. Teraz kolejny pas umocnień ziemnych jest budowany na linii kanału Doniec – Donbas.
Cofnięcie się na nią oznaczałoby, że Rosjanie w tym rejonie doszliby do granic obwodu donieckiego, a jest to cel strategiczny, o jakim rok temu mówił Putin. Ofensywy nadal nie ma, a Rosjanie atakują punktowo i niewielkimi siłami wspartymi artylerią. Nie jest to klasyczna ofensywa, a raczej walki przypominające te pierwszowojenne, kiedy latem 1916 r. Niemcy używali podobnej taktyki, atakując francuskie okopy, co doprowadziło do olbrzymich strat w ludziach, niemal całkowitego wyczerpania zapasów wojennych aż w końcu wystosowaniu noty z propozycją pokoju.
Rosjanie na pewno z propozycją pokojową nie wystąpią, zwłaszcza że trwa pobór i kolejna mniej lub bardziej jawna mobilizacja. Na Kremlu za wszelką cenę chcą zdobyć przynajmniej obwody doniecki i ługanski, skoro nigdzie indziej nie są w stanie osiągnąć sukcesów, a te, które mają, są okupione morzem krwi.
Z powodu dużych strat i nadal niewystarczającej produkcji wojennej, Rosjanie ponawiają jedynie lokalne ataki, a front pozostaje w miarę stabilny. Od początku roku Rosjanie zdobyli niewiele ponad 500 km kw. terytorium Ukrainy. To mniej więcej tyle, ile powierzchni zajmuje Warszawa. Niewiele, zważywszy, że dotyczy to jednego miasta powiatowego i kilku wiosek rozrzuconych pomiędzy polami. W sumie Rosjanie obecnie okupują mniej więcej 17,5 proc. powierzchni Ukrainy. Wiosną 2022 r. było to ponad 25 proc.
Wznawiane produkcji
Ukraińcy w końcu uruchomili kolejne zakłady produkujące niezwykle cenną amunicję artyleryjską.
W tym ewakuowane z Melitopola Zakłady Produkcji Części Zamiennych do Samochodów i Ciągników po wznowieniu działalności produkują już 20 tys. skorup pocisków miesięcznie, a docelowo moce produkcyjne mają wynosić 100 tys. skorup pocisków miesięcznie.
Podobnie dzieje się w zakładach Ukrainian Armor, które zwiększyły moce produkcyjne dwunastokrotnie, a do tego wciąż prowadzą remonty uszkodzonego sprzętu. Zakład Budowy Ciężkich Obrabiarek z Kramatorska rozpoczął już produkcję seryjną samobieżnej haubicy 2S22 Bohdana, której prototyp powstał tuż przed rosyjską inwazją.
Niestety aktualna produkcja i dostawy z państw zachodnioeuropejskich ledwie wystarczają do obrony zajmowanych pozycji. Na nic więcej. Dlatego tak istotna jest pomoc Stanów Zjednoczonych.
Sojusznicy Putina
W tej chwili jednak Donald Trump i jego republikańscy zwolennicy są najlepszymi sojusznikami Putina, blokując pomoc. Zdaje się, że Trump nie ma świadomości, że Waszyngton dawał Ukrainie gwarancje nienaruszalności granic w zamian za oddanie atomowego arsenału. Z kolei w Kijowie zrozumiano, że bez poświęcenia tej wojny się nie wygra, a jej ciągłe przedłużanie wygeneruje znacznie większe straty ludzkie i materiałowe. Wołodymyr Zełenski podpisał w końcu dekret obniżający wiek mężczyzn objętych mobilizacją z 27. do 25 roku życia. Wedle ostrożnych szacunków pozwoli to wcielić w szeregi 300 tys. ludzi. Pozwoliłoby to zrotować najdłużej służących żołnierzy, którzy są już przemęczeni ciągłą walką.
Oczywiście to potrwa, ponieważ po drodze trzeba zmobilizowanego wyszkolić, co w przypadku przyspieszonego kursu piechoty trwa trzy-cztery miesiące, a w przypadku operatorów systemów przeciwpancernych czy przeciwlotniczych kolejne trzy-cztery. Sytuacja na froncie jest na tyle stabilna i przewidywalna w najbliższej przyszłości, że Ukraińcy ten czas mają. Problem leży w braku amunicji. W tym przypadku potrzebna jest szeroko zakrojona koalicja w NATO. Zwłaszcza że Stany Zjednoczone mają związane ręce.
