Rząd wpakował się w tę bitwę na własne życzenie. I właśnie dostaje lanie.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Z rezygnacją przyglądam się, jak w sprawie edukacji zdrowotnej postępowi aktywiści ciągną w jedną stronę, a konserwatywni ideowcy – w drugą. Tym gorliwiej się w nią angażują, im bardziej wiedzą, że nic nowego się nie wydarzy.
W tym czasie Barbara Nowacka zasypuje szkoły ulotkami i nagrywa rolki, w których rozprawia się z mitami wokół przedmiotu. Teraz – gdy ta walka nie ma już żadnego sensu. Bo żadne merytoryczne argumenty nie przykryją ideowego szumu Kościoła ani prawicy, która szczuje na „systemową demoralizację”.
Znamy już ten taniec. Odhaczamy kolejne figury: a to jakiejś posłance termin „wargi sromowe” kojarzy się z surowym mięsem. A to jakiś poseł się wysypie, że nie zna pojęcia „polucja”, a inni nie rozróżnią między owulacją a okresem. I nie tylko posłowie prawicy – również ci z Nowej Lewicy czy Trzeciej Drogi wolą mówić „nie wiem, nie pamiętam”, niż przyznać, że temat ich przerasta. To wszystko Jarosław Kaczyński przyklepie hasłami o „systemowej demoralizacji” i już – cyrk się kręci.
Mniej śmieszne jest to, że Polska ma jeden z najwyższych wskaźników ciąż wśród nastolatek w UE. Jeszcze poważniejsze: wśród młodych ludzi lawinowo rosną zakażenia HIV i kiłą. Co trzecie dziecko w Polsce doświadcza przemocy seksualnej. A 60 proc. nastolatków ogląda pornografię, zanim skończy 15 lat i dla połowy z nich to pornografia jest pierwszym źródłem wiedzy o seksie. To dlatego ministra edukacji Barbara Nowacka wprowadziła nowy przedmiot.
Na edukację zdrowotną odpowie histeria
Najpierw jednak, ze strachu przed Kościołem, upchnęła seks między zdrową kanapkę z rukolą a trening cardio. Tak powstała edukacja zdrowotna, która w sprytny sposób miała zastąpić Wychowanie do życia w rodzinie. Treści o seksualności człowieka były tylko jednym z wielu elementów pośród profilaktyki uzależnień, ochrony klimatu, zagadnień zdrowia psychicznego, higieny ciała i bezpieczeństwa cyfrowego, sprawności fizycznej oraz dietetyki. „Chcielibyśmy, by do tematu ochrony zdrowia, profilaktyki podejść szczególnie poważnie”– mówiła Nowacka w kwietniu 2024 r. I to się mogło udać, gdyby nie histeria obozu Rafała Trzaskowskiego przed wyborami prezydenckimi.
Wystarczyło, że kandydat Karol Nawrocki podpiął się pod organizowane przez prawicę protesty przeciw „seksualizacji”. Pierwsze pękło PSL: Władysław Kosiniak–Kamysz na własną rękę zaczął głosić, że przedmiot będzie nieobowiązkowy, dołączył do niego Trzaskowski, potem była już decyzja Tuska. „Muszę ochronić szkołę przed awanturą polityczną” – tłumaczyła Nowacka. I choć mleko już się rozlało, a Nawrocki i tak zdążył utrwalić swoją pozycję obrońcy przeciw „seksualizacji” – MEN się wycofało, Nowacka wcisnęła edukację zdrowotną w szeregi szkolnych przedmiotów nieobowiązkowych.
Można pisać nawet genialne podstawy programowe, powoływać zespoły i obiecywać szkolenia dla nauczycieli – wszystko pozostanie atrapą, bo jeśli rodzic może wypisać dziecko z zajęć, to je po prostu z tych zajęć wypisze. W ten sposób, na własne życzenie rząd posadził się na ławce rezerwowych. Teraz może już tylko oglądać, jak inni harcują na jego boisku. A brać dopiero się rozgrzewa: Konferencja Episkopatu Polski napisała już kolejny list do rodziców w tej sprawie. Biskupi straszą w nim rodziców, że udział w nowych zajęciach szkolnych może „powodować, że dziewczęta będą identyfikowały się jako chłopcy a chłopcy – jako dziewczęta”. To czyste brednie.
Jednak część rodziców za tym podąża. A nawet całe gminy – jak Czarny Dunajec, gdzie żadne dziecko nie będzie chodziło na edukację zdrowotną. I żadne zaklęcia MEN tego nie zmienią. Bo jaki racjonalny argument byłby w stanie zwalczyć zabobon, w który ludzie zechcą uwierzyć?
Edukacja zdrowotna? Bałagan sprzątają nauczyciele
Jak wielu rodziców wypisze dzieci z edukacji zdrowotnej, okaże się za niespełna trzy tygodnie – MEN ustawił tę datę na 25 września. Już dziś jednak wiadomo, że nie tylko ci, których szantażuje Kościół.
Bo nieobowiązkowe przedmioty w szkolnej praktyce nie istnieją. Nie trzeba szukać daleko, tak było również z WDŻ – mało kto się w to bawił. Dzisiejsza szkoła pełni głównie rolę kursu przed karierą zawodową, na rzeczy zbędne nie ma czasu – lepiej tłuc matematykę, bo jest na maturze, niż bawić się w eksperymentalne zajęcia.
Klasyczne „michałki” szkoły wrzucają też często na tzw. godzinę zerową, o siódmej rano, zanim człowiek zdąży się w ogóle dobudzić. Trzeba szczególnego upodobania, by pchać się o tej godzinie na lekcje z przyrządzania zdrowych deserów i sprzątania świata — nawet jeśli raz na trzy lata padnie tam słowo „seks”.
Bałagan sprzątają teraz nauczyciele. Rolę ambasadorów zmiany przejęli aktywiści, edukatorzy seksualni i zaangażowani po stronie KO rodzice. To oni starają się wypełnić próżnię po wycofaniu się państwa ze swojej roli. Jak zwykle – oddolnie, w ramach dobrowolnego „ruchu oporu”. A zamiast jasnych wytycznych i systemowej ochrony przed naciskami ze strony kościelnych i partyjnych ideowców, dostają ministerialne filmiki na Facebooku. I ministrę, która pytana, dlaczego wycofała się z obowiązkowej edukacji zdrowotnej, odpowiada w telewizji, że nie mogła pozwolić „żeby nauczyciele i dyrektorzy szkół mieli atak szurów w szkole”.
Dziś MEN sprzedaje edukację zdrowotną jako „fajny przedmiot”, a nie cywilizacyjną potrzebę, jak jeszcze rok temu. Nowacka okopała się na wygodnym stanowisku: chcielibyśmy coś zrobić, ale nam nie pozwalają. I z tej pozycji apeluje do rodziców, że „wiedza to bezpieczeństwo” i że dzięki edukacji zdrowotnej dzieci uodpornią się na zagrożenia. „Rodzicu, to naprawdę ważne” – czytam w materiałach MEN. Trudno w to uwierzyć. Gdyby to było takie ważne, chyba pozostałoby obowiązkowym przedmiotem w szkole?
Edukacja zdrowotna miała uczyć odwagi. A rząd odwraca wzrok
Edukacja zdrowotna w Polsce miała uczyć odwagi – rozmowy o ciele, o zdrowiu, o seksualności.
Rząd jednak wolał odwrócić wzrok od antykoncepcji i machnąć ręką na przemoc seksualną. Została wątpliwa zabawa w prostowanie bredni w przekazie prawicy i Kościoła. Nowacka gra teraz ofiarę, ale to rząd wpakował się w tę bitwę – i przegrywa. Nic dziwnego: nie da się uczyć odwagi, gdy się jej samemu nie ma.