Szanowni Państwo, prezes Jarosław żebrze o uwagę. Proszę zatem, poświęćcie mu parę chwil.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Poranek 10 września 2025 r. okazał się dla niego wyjątkowy, bo był osobistą powtórką 13 grudnia 1981 r. W dniu wprowadzenia stanu wyjątkowego Kaczyński zrozumiał, że nie jest ważnym działaczem opozycji antykomunistycznej, bo władza go nie obudziła i nie internowała. W dniu nalotu ruskich dronów na Polskę też nikt prezesa nie budził — znów po prostu nie był potrzebny. Obudzeni w środku nocy zostali premier i prezydent, którzy do świtu spotkali się dwukrotnie z generałami i swymi ludźmi od bezpieczeństwa. To w tym gronie zapadały kluczowe decyzje, a Kaczyński — przyzwyczajony od wybuchu wojny w 2022 r. do kierowniczej roli w państwie — znalazł się na bocznym torze.
Narastającą frustrację było widać kilkadziesiąt godzin później, gdy zebrała się Rada Bezpieczeństwa Narodowego. Kaczyński nie podał ręki Tuskowi i alergicznie reagował na każdą wzmiankę o współpracy rządu i Kancelarii Prezydenta. Wszystko to pokazuje, że coraz starszy prezes PiS coraz bardziej panicznie boi się utraty władzy i wpływów. Ponad dwie dekady historii polskiej polityki przyzwyczaiły go do tego, że jest ważny albo dlatego, że kontroluje rząd i prezydenta, albo dlatego, że jest liderem opozycji.
Dlatego z takim trudem przyjmuje całkowitą zmianę realiów. Rząd jest mu wrogi, a prezydent nie ogląda się na niego zbyt intensywnie. Nawrocki jest pierwszym pisowskim notablem, który nie został wytresowany w kulcie Jarosława, bo formalnie nigdy nie był w PiS. W kampanii co prawda całował prezesowski sygnet, ale robił to pragmatycznie, by zyskać poparcie i kasę na wybory. Nie ma już też Kaczyński takiej pozycji na prawicowej opozycji, gdzie rozpycha się Konfederacja, a prezesowskie próby politycznego wykończenia Sławomira Mentzena wyglądają coraz bardziej żałośnie.
Dziś kluczowe decyzje w państwie zapadają na linii Tusk-Nawrocki, zresztą kluczowe konflikty także wybuchają między rządem a prezydentem. Jeśli Kaczyński nie trzyma Nawrockiego na krótkiej smyczy — a nie trzyma — to znaczy, że nie ma wpływu na żadne decyzje w państwie. Właśnie dlatego mógł nieco dłużej pospać 10 września.
Jako polityczny nałogowiec za wszelką cenę stara się o sobie przypomnieć i odzyskać zainteresowanie milionów. Po ruskim nalocie szybko wyznaczył kurs PiS w kontrze do rządu. Finalnie ośrodek prezydencki uległ tej presji, stąd awantura o dach domu na Lubelszczyźnie, zniszczony nie przez ruskie drony, a przez polskiego F-16, który do nich strzelał. Ale znów — awantura przykuła uwagę głównie dlatego, że jej stronami stali się Tusk i Nawrocki. Kaczyński ponownie był nieważny.
Prezes jeździ z tournée po Polsce, jakby wciąż prowadził kampanię — tyle że teraz walczy o własną pozycję polityczną. Szkopuł w tym, że z tych występów także niewiele wynika. Rzucił choćby pomysł przeniesienia rosyjskiej ambasady, która znajduje się ryzykownie blisko budynków Kancelarii Premiera i MON. Efekt? Żaden.
Nawet kiedy wygłosił antyunijne wystąpienie w krakowskiej sali „Sokoła”, gdzie ogłaszane były prezydenckie kandydatury Dudy i Nawrockiego, to zauważyli je głównie polityczni pasjonaci. Nawrocki, odwiedzając akurat Berlin i Paryż — stolice kluczowe dla działań Unii — o postulatach Kaczyńskiego nie zająknął się ani słowem. A prezes twierdzi, że „odczuwamy wiele dolegliwości związanych z naszym członkostwem w UE” i proponuje wyłączenie Polski z niektórych obszarów Unii (tzw. opt-out).
Jeszcze klika miesięcy temu takie programowe wystąpienie odbiłoby się szerokim echem. Wszak to potwierdzenie zarzutów tych przeciwników PiS, którzy od lat alarmują, że Kaczyński planuje stopniowe wyprowadzenie Polski z Unii. Dziś słowa Kaczyńskiego uległy wyraźnej inflacji.
Wysyłanie prezesa na polityczną emeryturę jest jednak przedwczesne. Był skazywany na porażkę już wielokrotnie — w połowie lat 90., gdy zatonęło jego Porozumienie Centrum, po pierwszych rządach PiS (2005-2007), gdy przez 8 kolejnych lat przegrywał wszystkie wybory, po Smoleńsku, wreszcie po niespodziewanej utracie władzy w 2023 r. Za każdym razem się podnosił — dzięki umiejętności wytrwania, populistycznemu talentowi i brutalnym atakom na wszelkich konkurentów.
Bardziej jest dziś prawdopodobne, że kolejne wybory wygra Kaczyński, a nie Tusk. I że PiS wypadnie w nich lepiej od Konfederacji, a Kaczyński utrzyma pozycję lidera prawicy. Nawrocki nie ma żadnej pozycji wewnątrz PiS i nie zdradza takich talentów, by zakładać, że ją zbuduje. Kaczyński chce raz jeszcze zagrać o pełną pulę, by urządzić nam Polskę ze swych snów, która przeżyje jego samego.
