Od dziś można mówić: „głosuję na skrajną prawicę w imię walki z fanatyzmem i nietolerancją”. Czyli dokładnie z tych samych powodów, dla których w przeszłości nie należało głosować na skrajną prawicę. To historyczna zmiana, do której doprowadziła śmierć Charliego Kirka. Skrajna prawica w Europie ją wykorzysta.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
„Wyobraźmy sobie spotkanie G8 w Moskwie w 2030 r. Ggospodarzem będzie prezydent Putin, który właśnie obchodził 30. rocznicę objęcia władzy. Powita on prezydenta J.D. Vance’a, premiera Wielkiej Brytanii Farage’a, prezydentkę Francji Le Pen i kanclerz Niemiec Weidel. Meloni będzie najdłużej urzędującą członkinią grupy po tej stronie” — pisał niedawno znany z bardzo pesymistycznych prognoz niemiecki publicysta Wolfgang Munchau.
To oczywiście jedynie najgorszy ze scenariuszy przyszłości. Nie można go jednak wykluczyć, a śmierć Charlie Kirka może być jednym z punktów zwrotnych, które do tego doprowadzą.
Śmierć Charliego Kirka jest jak nowy 11 września. Konsekwencje dla USA będą poważne
Charlie Kirk miał znacznie większą władzę niż niemal wszyscy ludzie w Białym Domu. Przyjaźnił się z Donaldem Trumpem i J.D. Vance’em. Jego organizacja była fabryką przyszłych liderów Partii Republikańskiej. Lobbował u Trumpa w sprawie najważniejszy nominacji. Naciskał, aby Vance został kandydatem na wiceprezydenta.
Dlatego śmierć Kirka otoczenie Trumpa potraktowało jak wydarzenie wagi państwowej. Trump nakazał opuszczenie wszystkich flag federalnych do połowy masztu. A Vance udał się do Utah, był jednym z tych, którzy nieśli trumnę z ciałem Kirka do Air Force Two, a następnie poleciał z nią do jego rodzinnej Arizony.
Dla ludzi związanych z administracją i ruchem MAGA Kirk jest męczennikiem za wolność słowa. Jego śmierć stanowi dla nich dowód na to, że lewica jest „partią przemocy”. To jawna nieprawda — w USA w ostatnich dekadach znacznie więcej aktów przemocy zostało popełnionych przez przedstawicieli skrajnej prawicy niż skrajnej lewicy. Ale ludzi związanych z Trumpem to nie obchodzi. Śmierć Kirka jest dla nich pretekstem do zapoczątkowania fali represji bez precedensu.
Steve Bannon ogłosił, że Kirk jest „ofiarą wojny” i że organy ścigania powinny zacząć konfiskować „innym” rejestry połączeń telefonicznych, aby „uniknąć wojny domowej”. „Zaakceptujemy tylko zwycięstwo”, „nie zaakceptujemy jedności” — mówił w swoim programie telewizyjnym. Laura Loomer, aktywistka i zwolenniczka teorii spiskowych bliska prezydentowi, powiedziała, że pragnie, aby „Trump był »dyktatorem«, za którego uważa go lewica”. Stephen Miller, najważniejszy z doradców Trumpa, którego władza ustępuje dziś jedynie samemu prezydentowi i Vance’owi, mówił o „krajowej sieci terrorystycznej”. I dodawał: „Chcecie, żebyśmy żyli w strachu. My nie będziemy żyć w strachu. Ale wy będziecie żyć na wygnaniu”. Elon Musk, który na prawicy wciąż cieszy się wielkimi wpływami, był co najmniej równie dobitny, pisząc na X: „Albo będziemy walczyć, albo nas zabiją”.
Zabójstwo Kirka jest dla amerykańskiej prawicy czymś w rodzaju nowego 11 września 2001 r. Wtedy wypowiedziano „wojnę z terrorem”, dziś wypowiada się „wojnę z lewicą” w imię rzekomej obrony kraju i porządku. I tak jak przed 24 laty definicja wroga jest bardzo szeroka i niejasna: wtedy mógł być to każdy wyznawca islamu, dziś każdy przeciwnik władzy. Wojna z terrorem wstrząsnęła Ameryką i jej pozycją w świecie. Konsekwencje „wojny z lewicą” będą dla Ameryki jeszcze poważniejsze. Po 11 września 2001 r. walczono głównie z wrogiem zewnętrznym. Dziś każdy Amerykanin może stać się wrogiem władzy. Rozmontowywanie amerykańskiej demokracji wchodzi w dramatyczną fazę.
Charlie Kirk jako męczennik i marsz skrajnej prawicy po władzę
Beatrix Storch jest wiceprzewodniczącą frakcji parlamentarnej AfD w Bundestagu. Na Facebooku udostępniła zdjęcie Kirka z napisem „Śmierć Charliego Kirka to punkt zwrotny w naszej walce o cywilizację”.
André Ventura, lider skrajnie prawicowej partii Chega w Portugalii, oznajmił: „To nas mobilizuje. Zazwyczaj lewicowcy patrzą na tragedię i mówią: »Ten facet jest bohaterem, zróbmy z niego bohatera«. Ale teraz prawica i konserwatyści robią to samo. Powinniśmy modlić się za Charliego Kirka, za jego rodzinę. Ale powinniśmy też używać jego imienia”.
Damien Rieu, doradca Marion Maréchal, siostrzenicy Marine Le Pen, przekonywał: „Nie powinniśmy się wstydzić upolityczniania śmierci Kirka — ani wykorzystywania tragedii w dobrym celu”.
To tylko nieliczne przykłady. Jest ich znacznie więcej: od Orbana, przez Meloni, po Nawrockiego. Dominuje wspólny ton: Kirk jest „ofiarą dehumanizującej retoryki lewicy” (Bardella) i „bronił wartości, które są drogie naszym narodom” (Nawrocki).
W 2019 r. Steve Bannon próbował zjednoczyć skrajną prawicę Europy, ale skończyło się to całkowitą klęską. Dziś sytuacja jest zupełnie inna. Wtedy skrajna prawica była znacznie słabsza, dziś coraz częściej wygrywa wybory i szybuje w sondażach. Bannon był teoretykiem starszej generacji z rozbuchanym ego. Irytował ludzi we własnym obozie, bo wielu miało wrażenie, że jego głównym celem jest zaspokojenie własnych ambicji. 31-letni Kirk zmienił MAGA w ruch ludzi młodych. A w Europie odbiło się to wielkim echem. „Kirk miał bardziej naturalną, internetową więź z wieloma osobami prawicy w Europie, zwłaszcza z młodymi. Był w ich telefonach, rolkach tłumaczonych na ich języki. To, że ktoś, kogo w pewnym sensie znali i widzieli, został zamordowany na wizji, było mocne” — tłumaczył publicysta „New York Timesa” Jason Horowitz.
Kiedyś wydawało się oczywiste, że młodzi w Europie sprzyjają lewicy. Ale od dawna tak nie jest. W wyborach w Niemczech w tym roku najczęściej wybieraną przez młodych partią było skrajnie prawicowe AfD. Również w Holandii czy Francji populistyczna prawica jest ulubienicą ludzi młodych, którzy doszli do wniosku, że partie mainstreamowe walczą jedynie o przywileje starszej generacji. Młodzi uważają, że trzeba spróbować czegoś innego, bo to ich jedyna szansa. Śmierć Kirka i odzianie go w szaty męczennika przez liderów prawicy wyposaża takich wyborców w dodatkowy argument. Od dziś mogą mówić: „Głosuję na skrajną prawicę w imię walki z fanatyzmem i nietolerancją”. Czyli dokładnie z tych samych powodów, dla których jeszcze niedawno nie należało głosować na skrajną prawicę. I nieważne czy prawica naprawdę walczy z fanatyzmem czy nietolerancją. Prawda nie ma tu znaczenia. Znaczenie ma przekonanie, że robisz rzecz słuszną. Ono uskrzydla i dodaje siły.
W USA śmierć Kirka może stać się zwiastunem polityki represji. W Europie może jeszcze bardziej przybliżyć skrajną prawicę do władzy.
