Nie wiem, czy Donald Trump dostanie 10 października Pokojową Nagrodę Nobla. Jeśli jednak to wyróżnienie rzeczywiście jest największą ambicją prezydenta USA, to porozumienie się z nim może okazać się bardzo trudne. Choćby w przypadku Ukrainy, bo celem Trumpa nie będzie sprawiedliwy pokój, a coś, co zagwarantuje mu Nobla. Nieważne, że nietrwałe i niekorzystne dla samej Ukrainy, Europy i Polski.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Sami rozstrzygnijcie, czy to najbardziej kuriozalna kampania o tę nagrodę w historii. Dekadę temu — przy gorącym wsparciu Władimira Putina — zabiegał o nią szef międzynarodowej federacji piłkarskiej Sepp Blatter. Szwajcar miał w kartotece sprawy korupcyjne, zamianę FIFA w organizację przestępczą i organizowanie piłkarskich mistrzostw świata w łamiących prawa człowieka autokracjach. Ale kiedy stawał przed lustrem, widział skrzyżowanie Gandhiego z Mandelą i Jezusem.
Zastanawianie się nad tym, czy Trump zasłużył na to wyróżnienie, tylko z pozoru jest stratą czasu. Ambicje 47. prezydenta USA mają bowiem kapitalne znaczenie dla naszego bezpieczeństwa, a może nawet dla wyników najbliższych wyborów parlamentarnych.
Dla porządku: Trump z gracją Wiesława Wojnara z pierwszego „Wesela” Smarzowskiego próbuje załatwić (słowo klucz) tę nagrodę w Komitecie Noblowskim, zabiegał o protekcję u norweskiego ministra finansów (jemu się naprawdę wydaje, że tak to działa), chodzi po świecie i opowiada, że zakończył siedem wojen, jego pretorianie twierdzą, że nikt nie zrobił dla światowego pokoju tyle, ile ich szef. Znalazł nawet kilku takich, którzy formalnie zgłosili go do tej nagrody (nominacja od ściganego przez Międzynarodowy Trybunał Karny Benjamina Netanjahu dopełnia obrazu tej kampanii).
Po ostatniej wizycie w ONZ członek francuskiej delegacji opowiadał nawet anonimowo Politico, że „Trump w czasie drugiej kadencji pragnie tylko zdobycia Pokojowej Nagrody Nobla. Płonie z zazdrości, bo Obama ją otrzymał”. Nawiasem mówiąc: Nobel dla Obamy nie jest i nigdy nie będzie momentem chwały dla tej nagrody.
Nie chcę wchodzić w buty domorosłego psychologa, lecz proponuję wykonać pewne ćwiczenie.
Celem polityka mogą być władza, pieniądze, poklask, sukces środowiska, które reprezentuje, miejsce w historii i wiele innych. W zależności od tego podejmuje różne decyzje. Jeśli faktycznie ambicją numer 1, 2 i 3 prezydenta USA jest pokojowy Nobel, to porozumienie z nim może okazać się bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe. Choćby dlatego, że celem Europy jest pokój na warunkach Ukrainy, a celem Trumpa jest coś, co zagwarantuje mu Nobla. Nawet gdyby był to pokój za wszelką cenę. W tej logice łatwiej zrozumieć, dlaczego prezydentowi USA zdarzało się wygłaszać hymny pochwalne na cześć Władimira Putina i publicznie zwyzywać Wołodymyra Zełenskiego. Trump chce mieć zakończenie wojny w CV, chce mieć powód, by ogłosić, że to jego zasługa, bo uważa, że zapewni mu to upragnioną nagrodę. To, czy formalne zakończenie walk oznaczałoby oddanie Rosji Donbasu i Krymu, a pewnie nawet i Kijowa, nie ma dla niego żadnego znaczenia, nie wspominając już nawet o trwałości tego „pokoju”. Co nie zmienia faktu, że w każdym scenariuszu skutki Trumpowych wysiłków będą odczuwalne w Polsce. Bo odczujemy każdy przełom w wojnie w Ukrainie.
Trump robi właśnie to, co robił przez całe życie. Sześć razy bankrutował, naciągnął ludzi na uniwersytet, któremu patronował, i przy wielu innych mniej lub bardziej szemranych biznesach. Udawało mu się wiele razy. A teraz chce wyrolować Komitet Noblowski.
Niedawno Biały Dom opublikował listę wojen, których zakończeniem chwali się prezydent USA. Z tej wyliczanki wynika, że pokój zapanował między Serbią i Kosowem, Indiami i Pakistanem, Rwandą i Demokratyczną Republiką Konga, Armenią (regularnie mylona przez Trumpa z Albanią) i Azerbejdżanem, Tajlandią i Kambodżą, Izraelem i Iranem. Oczywiście, jeśli wejdzie się w szczegóły, to okaże się, że, owszem, Trump z kimś się spotkał, doprowadził do podpisania jakiegoś dokumentu, natomiast w zdecydowanej większości przypadków nie zbliżył skonfliktowanych państw nawet o milimetr.
Nawet biorąc to wszystko pod uwagę, nie sposób wykluczyć, że Trump jednak Nobla dostanie (w tym roku bukmacherzy widzą w nim jednego z głównych kandydatów). Jest taka część mnie, która chce, by go dostał. Byłoby to znakomite świadectwo współczesności, podsumowanie czasów, w których żyjemy. Karol Nawrocki zasługuje na pierwsze miejsce w rankingu zaufania społecznego, Krzysztof Stanowski organizuje plebiscyt na największego propagandystę XXI w., więc wulgarny oszust może dostać Nobla. Albo i dwa, jak już wylobbuje pokojową nagrodę, to kto mu zabroni ubiegać się np. o Nobla z medycyny?
